Alfa Dim

Als Steven door de controles op het vliegveld heen is, zwaaien we nog een keer naar elkaar. Dan gaat hij naar het vliegtuig en wij zoeken de bus op die ons terugbrengt naar de haven.

We vermaken ons op de boot met een leesboek in de zon of met de computer. We bestuderen uitgebreid de weerpagina´s. Het begin van de week waait het erg hard, bovendien komt de wind uit de verkeerde richting. Steeds na een gebied met harde wind, komen er enorm hoge golven. We zien de ene depressie na de andere over de Golf van Biskaje trekken richting Het Kanaal. Het zal wel eind van de week worden voordat we kunnen vertrekken.

Regelmatig waren we in een haven waar draadloos internet beschikbaar was. Helaas waren die verbindingen vaak erg zwak, waardoor je weinig plezier (eigenlijk alleen ergernis) had van de slechte verbinding. Meestel zochten we dan toch een internetcafé op om de noodzakelijke dingen te doen.

Deze keer hebben we echter geluk. De internetverbinding is redelijk goed. We hebben een verlengsnoertje gevonden om de antenne wat omhoog te brengen. De afgelopen maanden hebben we veel winkels bezocht om zo´n snoertje te vinden. Eindelijk is het in Coruña gelukt. Nou ja, kunnen we er in elk geval nog een maand plezier van hebben.
De laptop staat elke dag aan en de skype verbinding staat open. We zijn de hele reis nog niet zo goed bereikbaar geweest.

Maandag maken we het rubber bootje schoon en ruimen het op. We gaan niet meer voor anker, dus we hebben hem niet meer nodig om naar de kant te komen. Met het opruimen van het bootje krijgen we het gevoel dat we nu toch echt op weg naar huis zijn en dat onze reis bijna is afgelopen. In het toiletgebouw staat een wasmachine en een wasdroger waar we gebruik van maken. We doen boodschappen, lezen, spelen een spelletje op de nintendo DS en kijken naar de weersvoorspellingen, die steeds iets veranderen.

Dinsdag gaan we met het toeristentrammetje naar de vuurtoren van La Coruña. La Torre Hercules is de oudste Romeinse vuurtoren ter wereld die nog in werking is. Het gebied rondom de vuurtoren is een mooi ruw gebied. Als we richting de vuurtoren lopen staan er op verschillende plaatsen muzikanten op een doedelzak te spelen. Zal het er in Schotland net zo uitzien als hier? De sfeer is erg leuk en de omgeving ziet er geweldig uit.

We nemen een kijkje bij de zee, die woest op de rotsen beukt waardoor enorme schuimmassa´s ontstaan. Omdat we goed op de hoogte zijn van het weer, weten we dat er op dit moment een windkracht 6 bft. is die nog wat gaat aantrekken.

Na de vuurtoren gaan we het nationaal museum van La Coruña bezoeken. Volgens de boeken moet je hier geweest zijn. Nou, we zijn er geweest! Het is een soort museum als Nemo in Amsterdam, waar je leuke dingen kunt doen en ontdekken. In dit museum is alles in het Spaans beschreven en omdat wij geen Spaans spreken en lezen, vinden we er niets aan. We lopen een rondje en houden het voor gezien. Jammer dat de informatie niet in het Engels aanwezig is.

Terug bij de boot, kijken we natuurlijk als eerste naar Passageweather. Zondag is nu de beste optie om de oversteek te gaan beginnen. Nu moeten we wachten tot we kunnen zien hoe het weer is tot woensdag, want de oversteek naar de Kanaaleilanden zal 72 uur duren.

Bij vertrek op vrijdag, hebben we de wind de hele oversteek tegen. Zo blijven we bezig en weten we nog niets zeker.

Als we woensdag opstaan is het bewolkt en 17 graden. Gelukkig trekt de bewolking tegen de middag weg en kunnen we genieten van een heerlijk zonnetje en de temperatuur gaat naar 25 graden. We merken dat de zomer ook hier minder wordt.
Donderdag doen we boodschappen bij een hele grote supermarkt. We moeten er wel een eindje voor gaan met de bus, maar in de supermarkt hebben ze zoveel luxe en lekkere dingen die we graag meenemen als we een paar dagen op zee zitten. We weten nu definitief dat we zondag gaan vertrekken. De weerbeelden zien er gunstig uit. De voorspelling is dat we de wind in de rug of van opzij hebben. De golven van 3 tot 4 meter kunnen we wel hebben. We hopen dat we in een keer naar Guernsey kunnen varen, waar we als alles goed gaat op woensdagochtend aan zullen komen.

Vrijdag gaan we in de naastgelegen haven vast diesel tanken. We koken extra veel eten, zodat we wat kant en klaar eten hebben voor onderweg.

Zaterdagochtend als we in het zonnetje aan het ontbijt zitten, komt een Zweedse mevrouw afscheid nemen. We hebben haar en haar man al in Camariñas gezien en nu liggen ze al net zo lang als wij in La Coruña. We komen elkaar regelmatig tegen en maken dan een praatje over het weer en over ervaringen tijdens onze reizen. Zij gaan nu een haven verderop liggen waar ze diesel kunnen tanken. Zondag trekken zij verder langs de noordkant van Spanje. Zij hebben, net als wij La Coruña wel gezien en hebben er echt zin in om verder te gaan.

Wij doen de laatste inkopen en maken de boot gereed voor vertrek.

Zondagochtend om 6.00 uur loopt de wekker af en om 6.30 uur verlaten we de haven van La Coruña, op weg naar de andere kant van de Golf van Biskaje.

Dinsdag 11 augustus verlaten we Gibraltar al weer. De weersvoorspellingen zijn dusdanig dat we zo snel mogelijk door de Straat van Gibraltar moeten gaan. Het gebied in de Middellandse Zee wat we net achter ons hebben gelaten, heeft inmiddels met harde wind te maken. Wij hebben vannacht trouwens de eerste regenbui sinds 19 juni gehad.

In Gibraltar is de diesel erg voordelig, dus we gooien voor vertrek de dieseltank en de jerrycans vol. Onze gasflesjes zijn leeg, maar die kunnen we helaas niet omwisselen. Het is jammer dat we geen koffie en thee kunnen maken als we geen gas hebben, maar dat overleven we wel.

Als we aan het tanken zijn, komt er een rubberboot met een Nederlands stel naast ons liggen om een praatje te maken. Zij liggen voor anker en willen inkopen gaan doen als zij onze boot met Nederlandse driekleur zien. Zij zijn al 15 jaar onderweg met de boot en hebben veel zeeën bevaren. We wisselen wat wetenswaardigheden uit en nemen afscheid. Misschien ontmoeten we elkaar weer, want we varen dezelfde route. We zien de Straat van Gibraltar toch als een hindernis die genomen moet worden. Gelukkig zijn vandaag de weersomstandigheden goed. We hebben de wind in de rug en de stroom mee. De wind is geluk en de stroom kun je berekenen.

De wind is stevig en trekt even aan tot 7 bft., er is deining met golven tot 3 meter hoogte. Was er op de heenweg iemand overboord gevallen van een Ferry, tijdens deze tocht door de Straat van Gibraltar begint het marifoon alarm te piepen en meldt de navtex dat er iemand over boord is gevallen van een zeiljacht. Een paar dagen later lezen we nog steeds berichten op de Navtex dat er naar de drenkeling gezocht wordt. Als we door de Straat van Gibraltar zijn, blijft de wind, maar de deining is over. Toen we in mei deze route in tegengestelde richting gingen, hadden we dezelfde weersomstandigheden. Toen was dit een barre tocht, omdat we de wind tegen hadden. Nu is het een mooie tocht met de wind mee, waar we van kunnen genieten.
Het is 20.00 uur geweest als we in Cadiz aankomen.

Woensdagochtend gaat Gerard samen met Steven op zoek naar campinggas. Ook hier valt het niet mee om de lege gasflessen om te ruilen voor volle. Ze zijn de hele ochtend onderweg en komen na 13.00 uur terug met de taxi, gelukkig met volle gasflessen. We kunnen weer water koken voor een lekker bakkie.

We vermaken ons ´s middags in de stad. Omdat de haven erg ver van het centrum verwijderd is, zijn we blij als we aan het einde van de dag weer op de boot zijn. Onder het genot van een drankje, bedenken we dat we Cadiz wel hebben gezien. De afgelegen plek van de haven maakt het niet aantrekkelijk om nog een dag hier te blijven.

Daarom vertrekken we donderdag om 7.45 uur en gaan richting Faro. Omdat er weinig wind is, varen we op de motor. Zodra het mogelijk is, zetten we de zeilen bij. Als de wind weg valt halen we het grootzeil weer binnen omdat hij anders alleen maar staat te klappen op de deining.

We genieten van het prachtige weer en van de dolfijnen die we regelmatig zien springen. Ze blijven op afstand en hebben geen interesse in ons. Als we tegen 20.00 uur bij Faro zijn, staat er een sterke stroming voor de ingang van de baai. We worden met veel kracht de baai ingezogen. Eenmaal in de baai kun je verschillende kanten op, naar Faro, maar ook naar verschillende kleine dorpjes. Op aanraden van de mensen die we in Gibraltar hebben gesproken, zoeken we een ankerplaats bij het plaatsje Olhão. Het Nederlandse stel blijkt er ook voor anker te liggen. Zij zien ons aankomen en staan op het dek te zwaaien. We gooien ons anker uit vlakbij hun schip ‘Azzuri’. We liggen in een prachtige omgeving. Het lijkt wel alsof we op de wadden belandt zijn.

Vrijdagochtend komen Wim en Anneke van de Azzuri bij ons op de koffie. Zij hebben veel te vertellen, omdat zij al 15 jaar onderweg zijn. Ze vinden dat hun reis nu lang genoeg geduurd heeft en daarom zijn ze op weg naar Nederland. Na de koffie halen wij ons anker weer op en zetten koers richting Lagos. Het is ook vandaag prachtig weer. Er is een mooi windje en we rollen de zeilen uit. Ook vandaag zien we overal dolfijnen.

´s Middags zien we 2 snelle boten vol toeristen. Ze zijn op dolfijnen safari. De boten varen achter de dolfijnen aan en komen dicht bij ons. Voor we het weten, varen we midden tussen een grote groep dolfijnen die onze boot volgen. Ze hebben geen belangstelling voor de safari boten. Het is echt een geweldig schouwspel, zoveel beesten tegelijk rond de boot. Steven zit op de voorpunt om zoveel mogelijk foto´s te maken. Hier word je echt vrolijk van.

Om 17.00 uur komen we in de haven van Lagos aan. Een prachtige haven waar alle faciliteiten aanwezig zijn. We begrijpen waarom deze haven zo in trek is bij Nederlandse overwinteraars. De luxe van deze haven bevalt ons goed en daarom blijven we een dag extra.

Zondagmiddag verlaten we de haven en gaan voor anker bij het strand om te zwemmen. Het valt wat tegen, want het water is een stuk koeler als een paar dagen terug. Onze reis gaat verder. We varen de nacht door. Het is een onrustige nacht vanwege de hoge golven en de windrichting. Gerard houdt de wacht en Steven en Betty proberen wat te slapen. Als het licht wordt, gaat Gerard slapen en neemt Betty de wacht over. Ze wordt getrakteerd op een mooie dolfijnenshow. De dolfijnen springen met 6 tegelijk over de hoge golven van 3 meter heen. De groep zwemt en springt zeker een kwartier met ons mee. Het is toch echt een cadeautje als je dag op deze manier begint. Om 10.00 uur zijn we in de haven van Cascais, de voorstad van Lissabon. Vanuit deze haven verkennen we Cascais en gaan een dag naar Lissabon, waar we een toer maken met een toeristenbus. `s Avonds sluiten we de dag af met een diner in een Fado restaurant. We beleven een mooie, gezellige avond met lekker eten en heerlijke wijn. Ongelofelijk maar waar, we kopen zelfs de cd´s van de artiesten.

Ongemerkt is, samen met het echt warme weer, ons luie leven verdwenen. We kijken dagelijks naar de weersvoorspellingen omdat het weer onrustig is. We wikken en wegen wanneer we het beste de volgende tocht kunnen maken. Woensdag blijven we liggen; als we door zouden varen komen we verwaait te liggen in Nazaré. Er is één dag speling wat wind betreft en we kiezen ervoor om een dag langer in Cascais te blijven. Een mooie gelegenheid om Sintra met de autobus te bezoeken. Dit is een historisch plaatjes dat op de Wereld erfgoed lijst staat van Unesco.

Donderdag om 7.00 uur verlaten we Cascais. Het is behoorlijk fris, dus warme kleding is geen overbodige luxe. Als we een uur onderweg zijn wordt het flink mistig. De mist blijft tot na de middag hangen. Daarna breekt gelukkig de zon door. We hebben amper of geen wind tijdens dit traject, de zee is spiegelglad.

Als we de haven van Nazaré binnenvaren worden we verwelkomd door havenmeester Mike. Een grappige, vriendelijke man die door zijn pijp, zijn uiterlijk en zijn bijzondere stem, het evenbeeld zou kunnen zijn van Popeye the Sailorman. Hij loodst ons naar een plaats. Ondertussen waarschuwt hij ons voor komende storm. Hij vertelt dat het bij Cascais windkracht 7 bft. is. Hij gelooft ons eigenlijk niet als we vertellen dat we uit Cascais komen en bijna zonder wind naar Nazaré gevaren zijn. We zijn dus voor de wind uitgevaren. De komende dagen gaat het hier ook waaien daarom zijn we van plan om een paar dagen te blijven.

Nazaré is een leuke stad met mooie stranden die druk bezocht worden door Portugezen. Er is ook een groot strand waar bijna niemand naartoe gaat omdat de wind daar ruw tekeer gaat. Wij maken een wandeling langs dit strand en maken leuke foto´s van de enorme branding.

Er is een plaatsje boven op de berg, waar je met een soort kabelbaan naartoe kunt gaan. Hier genieten we van een prachtig uitzicht over Nazaré en over de stranden en de zee.

Elke dag gaan we even naar het internetcafé om de weersverwachting te bekijken.
Het weer ziet er voor zondag gunstig uit. Dat hebben meer mensen gelezen, want als we om 6.30 uur opstaan om te vertrekken, zijn er al veel mensen met hun boot in de weer. In de vroege morgen vertrekken 7 schepen tegelijk uit de haven. Ze gaan allemaal naar het zuiden, alleen wij gaan naar het noorden.

De planning was om verschillende havens aan te doen op onze tocht naar La Coruña, waar Steven zondag 30 augustus op het vliegtuig naar Nederland zal stappen.
We zijn genoodzaakt om deze planning volledig om te gooien. Als we er niet voor zorgen dat we donderdag al aankomen in La Coruña, dan zullen we met veel harde wind te maken krijgen.

Daarom varen we zondag naar Fiqueira da Foz. Maandag beginnen we aan een lange tocht naar Sanxenxo in de Spaanse Rias, waar we dinsdagochtend lekker op tijd aan willen komen. Deze nachtelijke tocht is onderdeel van de gewijzigde planning in onze route. ´s Nachts zien we vele vissersbootjes, die met heel veel licht varen. Door met de lampen op het water te schijnen willen zij vissen naar zich toe lokken. We zien grote scholen vis dicht onder de wateroppervlakte zwemmen. Zij zijn ´s nachts goed zichtbaar door het schuim dat ze om zich heen hebben. Dit verschijnsel van schuim ´s nachts in het water, waardoor silhouetten van vissen zichtbaar zijn, hebben we op de heenweg ook een paar keer gezien tijdens nachtelijke tochten. Sanxenxo heeft een prachtige haven waar erg veel luxe motorjachten liggen.

De havenmeester maakt ons er attent op dat het een feestdag is in de haven. Met talloze lawine pijlen wordt de aanvang van het feest kenbaar gemaakt. Er staan een tiental grote barbeques waarop vissen gegrild worden. Iedereen krijgt gegrilde vis met brood en water aangeboden. Er staan honderden mensen in de rij voor deze gratis maaltijd. ´s Avonds is er een kleine kermis en om 22.30 uur begint er een muziekoptreden op het podium. De muziek van de band in het voorprogramma komt voornamelijk uit de jaren 70. De hoofdact is een band met Spaanse smartlappen. Klinkt leuk, maar voornamelijk hard om de kermis te kunnen overstemmen.

Onze reis gaat woensdag verder naar Camariñas. Dit plaatsje hebben we op de heenreis ook bezocht. Toen hebben we geschreven over de Costa da Morte. Tijdens de tochten van Nazaré tot Camariñas is het weer niet zo mooi. We moeten steeds warme kleding dragen. De zon komt maar af en toe flauw door. Vooral voor Steven is dit jammer omdat hij eigenlijk alleen van zeilen houdt als het mooi weer is.
Gelukkig is het laatste stukje, op donderdag, van Camariñas naar La Coruña beter. Af en toe schijnt de zon een beetje. Er is weinig wind maar wel hoge deining met golven van soms wel 4 meter hoog. We genieten van een aangename tocht.

Bij aankomst in de haven van La Coruña krijgen we een doos met 3 flessen wijn van de Nautical club aangeboden. Nou, een beter welkom kun je niet krijgen! We zijn natuurlijk vaste klant, omdat we hier in april ook waren. In elk geval zijn we hier ruim op tijd zodat Steven zijn vliegtuig zondag met gemak kan halen. Vrijdag vermaken we ons in La Coruña. Het is zo´n grote stad waar erg veel te zien is. We merken dat we richting het einde van de zomer komen, omdat het ´s morgens frisser wordt. Gelukkig schijnt de zon weer regelmatig en loopt de temperatuur soms op tot 28 graden. Met dit weer kunnen wij heel erg tevreden zijn.

Zaterdag pakken we de trein en gaan een bezoek brengen aan Santiago de Compostela. Deze Christelijke bedevaartsplaats is wereldwijd bekend en heel populair. Veel mensen maken een voettocht of een fietstocht vanuit hun woonplaats naar Santiago. Santiago de Compostela is een bedevaartsplaats omdat het hoofd van discipel Jacobus hier begraven ligt. In de grote kathedraal kun je de graftombe van Sint Jacobus vinden. (Santiago cq. Sant Yago = Sint Jacobus)

Als we bij de grote kathedraal aan komen zien we overal om ons heen mensen op wandelschoenen, met enorme rugzakken met opgerolde slaapmatjes. Allemaal zijn ze in het bezit van een wandelstok. Ze vallen elkaar vaak in de armen om elkaar te feliciteren dat zij hun doel bereikt hebben. Wie weet hoe lang deze mensen onderweg zijn geweest. Sommigen zien er hevig geëmotioneerd uit als zij hun laatste meters afleggen. Er hangt een sfeer die erg indrukwekkend is. `s Middags wordt er in de grote kathedraal een dienst gehouden met al deze pelgrims. De kerk ligt bezaaid met rugzakken.

Het is apart om deze plaats die midden in een grote drukke stad ligt, te bezoeken.
Zaterdagavond zoeken we een leuk restaurantje waar we lekker eten. Het is de laatste avond dat Steven aan boord is. Hij heeft ons 4 weken gezelschap gehouden. Vier weken waarin we enorm veel zeemijlen hebben gemaakt (van Palma tot Coruña is bijna 1200 nautische mijlen cq. ruim 2200 km), waarin we heel veel hebben gezien. Zondag brengen we hem naar het vliegveld.

Het zal stil worden aan boord van de Alfa Dim als we na 10 weken met passagiers te hebben gevaren, weer samen verder zullen gaan. We hebben internet ontvangst aan boord en kunnen gemakkelijk dagelijks de weersites in de gaten houden. Voorlopig kunnen we de Golf van Biskaje niet over omdat er de komende week erg veel harde wind zal zijn. We horen van andere zeilers dat orkaan Bill zijn sporen trekt. Als de wind a.s vrijdag wat minder wordt zijn er nog super hoge golven van gemiddeld 8 meter.

We genieten gewoon nog van een weekje vakantie in Coruña, terwijl we wachten op gunstige weerberichten, zodat we veilig en verantwoord de grote oversteek kunnen maken. Zoals het er nu naar uitziet zal dat pas over 6 dagen op zaterdag 5 september zijn.

De luchthaven is na 2 uur weer opengesteld. Er blijft veel politie op de been. Aan het einde van de dag hangen overal foto´s met de persoonsgegevens van 2 vermoedelijke terroristen die bij de aanslag betrokken zijn geweest. Boten mogen ook weer uitvaren. Wij verkennen de straten van Palma. Er is veel te bekijken zoals de prachtige grote kathedraal, die vanaf zee al duidelijk zichtbaar is, en veel smalle straten met veel leuke winkeltjes. We kopen leuke dingen als hoedjes en flesjes met lokaal gebrouwen drankjes en dressings voor salades. Verder genieten we van een drankje op een terras op een mooi pleintje. Gewoon lekker vakantie vieren!

Zaterdagmiddag brengen we Sander naar het vliegveld. Zijn vakantie zit er helaas weer op. Hoewel we op de route die Sander heeft meegemaakt veel zeemijlen moesten maken, (in totaal 4 nachten op zee) hebben we ook veel leuke dingen gezien. Het is erg gezellig dat hij een stuk met ons is meegevaren, hierdoor kunnen we ervaringen delen.
Als wij weer richting de boot gaan, krijgen we van Sander een sms dat het vliegtuig vertraging heeft. Dat is lastig, want hij heeft slechts 50 minuten de tijd om in Madrid over te stappen. Als het volgende smsje komt met de mededeling dat hij is ingestapt bedenken we dat hij de overstap in Madrid net kan halen. ´s Avonds even na 21.00 uur bericht Sander dat hij in Madrid heeft moeten rennen naar zijn vliegtuig terwijl zijn naam werd omgeroepen met een `last call for boarding`. Samen met een steward is hij naar de gate gehold. Op het laatste nippertje kon hij nog mee naar Amsterdam. Helaas hebben ze zijn koffer niet kunnen overzetten op het vliegtuig naar Amsterdam. Deze werd maandagochtend netjes thuisbezorgd door een koerier.

Zondagavond 23.00 uur, het is inmiddels 2 augustus geworden, komt Steven aan (met bagage) op het vliegveld van Palma. Hij komt pas rond middernacht aan in de jachthaven, waar wij al naar hem uitkijken. We gaan die avond erg laat naar bed, want we hebben erg veel bij te kletsen.

Maandag kijken we met Steven nog wat rond in Palma en ´s middags vertrekken we om een 10 mijl verderop in een baai voor anker te gaan. Havengeld van € 85,– per nacht tikt flink aan. Ankeren kost niets. We liggen in een mooie baai. Het prachtig heldere water nodigt uit om een duik te nemen. Het is echt heerlijk om een duik te nemen vanaf de boot. Als je uit het zoute water klimt, kun je lekker even afdouchen op het achterdek, wat toch echt een luxe is. We gaan op tijd naar bed want morgen staat een vrij lange tocht op het programma en daarom willen we niet te laat vertrekken.

Na een tocht van 10 uur, waarvan we de laatste paar uur geweldig kunnen zeilen, komen we dinsdagmiddag aan op het eiland Formentera. Overal liggen schepen voor anker. Ook wij zoeken een plek om te ankeren. Met het rubber bootje gaan we naar het plaatsje. Hier is het heel toeristisch. Een paar winkeltjes en veel bedrijven waar je fietsen, scooters, quads en auto´s kunt huren. Het eiland zal ongetwijfeld de moeite waard zijn om met een vervoermiddel te verkennen, maar voor ons is het alleen een tussenstop op weg naar het vaste land van Spanje.

Woensdag verlaten we Formentera. De wind is ons gunstig gestemd want we kunnen de hele dag zeilen. ´s Avonds moeten we de motor bijzetten. Er is dan ook redelijk wat deining. De nacht verloopt rustig. Als Steven wakker is wil hij graag zwemmen, dus leggen we de boot stil. Hij neemt een verfrissende duik en als hij weer aan boord is, gaan we verder. We komen rond 10.00 uur aan in Cartagene. Op de heenweg hebben we deze plaats ook aangedaan. Het was toen erg rustig aan de prachtige kade. We zijn verbaasd als we zien dat het nu net zo rustig is als in het voorjaar. Dat geloof je toch niet. Cartagene is zo´n mooie stad! Ook deze keer beleven we veel plezier aan ons bezoek aan deze stad. We liggen net als in mei aan de kade, waar veel mensen langs lopen om boten te kijken en om foto´s te maken. Wij zijn er inmiddels aan gewend dat mensen kijken hoe we op de boot leven, maar voor Steven is dit een geheel nieuwe ervaring. Hij moet er aan wennen dat mensen steeds voor onze boot gaan staan om op de foto te gaan.

We houden de weersvoorspellingen goed in de gaten, want de Straat van Gibraltar staat binnenkort op onze route. Op de heenweg hadden we hier 5 dagen vertraging vanwege te veel wind. Je moet rekening houden met stroming en windrichting. De weersvoorspelling gaat zo´n 5 dagen vooruit. De voorspelling is dat we tot dinsdag de wind uit het oosten hebben, wat voor ons betekent dat we hem gunstig in de rug hebben. Daarna zal de wind flink aanwakkeren. Daarom plannen we dinsdag door de Straat te gaan. We reserveren in Cartagene telefonisch een ligplaats in Estepona. Daar wil Gerard een collega uitnodigen om een biertje te komen drinken aan boord. Deze collega zit elke zomer een paar maanden in deze Spaanse plaats. En we reserveren een ligplaats in de haven van Gibraltar. Op de heenweg hadden we niet gereserveerd en toen we met de boot voor de haven lagen konden we er niet in omdat er geen plaats zou zijn. Nou, dit willen we geen tweede keer laten gebeuren!

Na een verblijf van 2 dagen in Cartagene, gaan we vrijdagmiddag om 16.30 uur op weg naar Estepona. Dit is een tocht van ongeveer 36 uur. Zaterdagmiddag zien we een groep kleine walvissen (globicephala melas; Nederlandse naam Griend). Als we met de boot naar de groep varen, zwemmen ze rustig puffend rond de boot. Het zijn wel 12 walvissen die twee aan twee zwemmen. Het lijken wel paartjes, er zijn ook jongen bij. We genieten echt van deze prachtige dieren, die zich geduldig laten fotograferen.

´s Avonds draait de wind en neemt deze in kracht toe. Hierdoor klapt de boot vaak op het water, waardoor het een onrustige nacht wordt. Tegen de zonsopgang wordt het rustiger. Als we vlak bij Estepona zijn, zien we dolfijnen. Nog steeds worden we heel vrolijk en blij als onze constante speurtocht naar onze duikelvriendjes wordt beloond. Met deze start, kan onze dag niet meer stuk.

In Estepona is slecht 1 plaats beschikbaar. We liggen tussen enorm grote motorjachten. Bij het inchecken krijgen we een fles wijn als welkom. De collega van Gerard beantwoort zijn telefoon niet, dus hebben we hem niet ontmoet. Estepona is een echte toeristenplaats met veel restaurants. Na een dag hebben we het wel gezien. Dit is niet een plaats om langer te blijven.

´s Avonds komen er 2 zeiljachten binnenvaren die een plek zoeken aan de wachtsteiger. Ze worden echter weggestuurd door de beveiliging omdat de haven vol is. Dit terwijl er veel lege plaatsten zijn in de haven. Deze plaatsten kunnen niet verhuurd worden, omdat ze eigendom zijn van booteigenaren die op dat moment aan het varen zijn. De Spaanse havens zijn veelal aangelegd met Europese steun onder voorwaarden dat een bepaald percentage van de ligplaatsen voor bezoekers beschikbaar is. In deze haven worden ligplaatsen verkocht voor bedragen tussen de 80.000 en 140.000 euro. Wij kunnen ons niet voorstellen dat mensen weggestuurd worden uit de haven als er zo veel lege plaatsen zijn, maar in Spanje gebeurt het. Ook aan de wachtsteiger mogen de boten niet blijven liggen, omdat dit geen echte ligplaatsen zijn. Hier oefent de politie controle op uit. Wij zijn blij met ons plaatsje.

Maandag gaan we weer verder. Het is vandaag niet zo warm als we de zee opgaan. We trekken een shirtje aan. Het is lang geleden dat dat noodzakelijk was. Het is wat bewolkt en we vragen ons af of er ander weer op komt is. Als we voor Gibraltar zijn, zien we dolfijnen springen. Zij zijn niet de enigen die uit het water springen, want we zien ook vliegende vissen uit het water springen. Waarschijnlijk zijn de dolfijnen op jacht zijn naar voedsel en springen de vissen in doodsangst uit het water.

Omdat we een plaats gereserveerd hebben in Gibraltar, hoeven we ons slechts via de marifoon te melden en we krijgen toestemming om de haven binnen te varen naar de plaats die voor ons bestemd is. De havenmeester staat ons op te wachten om te helpen met aanleggen.

We lunchen met lekkere hapjes zoals stokbrood met tatziki en eiersalade. Daarna gaan we Gibraltar bekijken. We nemen de taxi om de berg op te gaan, waar we eerst het monument: de Pilaren van Hercules bezoeken. Bij de tweede stop kunnen we een grot bezoeken. In de grot worden concerten en diners georganiseerd. Er staan veel tafels prachtig gedekt voor een diner vanavond, waar de heer Ferguson, trainer van Manchester United, aanwezig zal zijn. Het ziet er prachtig uit, de mooi versierde tafels en de prachtige verlichting langs de muren van de druipgrot. De trappen naar de diepte van de grot verbeelden de weg naar de onderwereld.

Als we weer verder gaan, komen we op bezoek bij de apen van Gibraltar. We genieten van de leuke beesten met hun grappige capriolen. Het levert leuke foto’s op.

Als laatste komen we bij een grot, waar gangen gegraven zijn door het leger. In de gangen zijn gaten naar buiten waardoor met kanonnen op de vijand geschoten kon worden. Het zijn indrukwekkend lange gangen, die jaren geleden gemaakt zijn. (volgens de taxi chauffeur is er 50 km gang, dit is meer dan het aantal km straten in heel Gibraltar) Langs de muren in de grot zijn ronde ringen bevestigd. Deze ringen werden gebruikt om zware materialen de helling op te trekken. Deze ringen zijn ook te vinden langs de weg die van beneden naar boven op de berg loopt.

Als we terug rijden naar beneden vertelt de taxi chauffeur Daniël, dat de apen op de berg vaak tot overlast zijn voor de mensen die nog op de berg wonen. De apen komen bij de huizen om eten te zoeken. De mensen moeten hun vuilcontainers in gazen hokken zetten. Een andere handicap voor de bewoners op de berg is het één richting verkeer dat is ingesteld op de berg van Gibraltar. Dat was noodzakelijk i.v.m. de vele toeristen die een bezoek brengen aan de top van de berg. De bewoners moeten achter de toeristen aanrijden om bij hun huis te komen. Hierdoor wordt hun woonplezier zeker niet vergroot.

Gibraltar is een klein land waar veel nationaliteiten samenkomen. Eenderde van de oppervlakte van het land is bewoond door Joden, Moslims, Spanjaarden, Portugezen, Maltezers en Engelsen. De apen bewonen de rest van Gibraltar.

Na een toer van ongeveer 2 uur zijn we weer beneden en gaan we winkelen. We sluiten onze dag af met een etentje in een gezellig restaurant. Als we na het super gezellige etentje richting de haven lopen, voelen we ons echt happy over vandaag. We hebben een hele leuke middag gehad waarbij we veel te weten zijn gekomen over dit staatje met z´n 30.000 inwoners. Het bezoek aan Gibraltar is zeker de moeite waard. Hiermee beleven we het zoveelste hoogtepunt van onze reis.

Omdat we vaak gehoord hebben dat Zakinthos zo´n mooi eiland is, zijn we er klaar voor om het te verkennen. Zaterdag kiezen we ervoor om 3 quads te huren. Martine mag quad rijden omdat zij vorige maand haar rijbewijs heeft gehaald. We gaan naar het noorden van het eiland, waar we de blauwe grotten willen bezoeken. De tocht gaat door de bergen met soms hobbelige- en of steile wegen. Rijden op zo´n quad is vermoeiend, je moet het stuur goed vasthouden. Het is erg leuk om een keer te doen. We kopen een ticket voor de boot om naar de grotten te gaan. We zijn de enige passagiers en hebben een grote rondvaartboot tot onze beschikking. De schipper zet er flink de vaart in en we genieten van een ruig tochtje. Bij de beroemde grotten vaart de boot zo ver mogelijk naar binnen waarbij de zijkanten van de ijzeren boot regelmatig tegen de kanten schuren. Het is prachtig om hier te varen, rond te kijken en foto´s te maken.

De excursie duurt een klein uur. Dan gaan we verder op de quads en komen in een dorpje dat bekend is door de verkoop van huisvlijt. We stoppen bij een huisje waar allerhande kleden buiten hangen. Al gauw komt een oud vrouwtje aangelopen die ons graag haar handeltje wil laten zien. We worden haar huis binnengeleid. Hier hangen de mooiste handgemaakte kleden en kleedjes. We zijn onder de indruk en kopen wat kleedjes. Als we hebben afgerekend, moeten we nog even gaan zitten en krijgen alle drie een ijsje aangeboden. Als het ijs op is en we foto´s hebben gemaakt, worden we uitgezwaaid door het vrouwtje. Het was zo leuk!

Zondagochtend maken we een tochtje met de quads naar de andere kant van het eiland en ´s middags leveren we de machines weer in. We hebben het gevoel dat we veel gezien hebben van Zakinthos. Zondagmiddag wakkert de wind flink aan tot 6 bft. zoals voorspelt. De kade ligt inmiddels aardig vol met boten die beschutting zoeken.
Als we maandag wakker worden is de wind een stuk minder. De meeste schepen blijven nog een dag in de haven omdat na harde wind de deining nog blijft. Wij gaan verder. We wilden eigenlijk naar Kioni, maar daar kunnen we niet beschut liggen als de wind zoals voorspelt weer aantrekt. Daarom besluiten we naar Sivota te gaan, waar je bijna altijd goed ligt. De golven en de deining vallen reuze mee. Als we op zee zijn speuren we over het water of we dieren zien. Zakinthos is bekend door de schildpadden, er is een stuk strand uitgeroepen tot natuurgebied. Hier kunnen schildpadden eieren leggen. We zien een grote schildpad met een kastje met antenne op z´n schild. Een raar gezicht. Het lijkt wel een schildpad die op afstand bestuurbaar is.
Om 17.30 uur varen we de baai van Sivota in. Het is er erg druk. We kunnen voor anker, maar we kiezen voor de enige plek die nog over is aan de steiger. We betalen € 30,- voor deze plaats, wat voor Griekenland erg veel havengeld is. Maar we hebben electra en water tot onze beschikking. De steiger raakt vol en de eigenaar haalt steeds meer mensen over om aan de steiger te komen leggen. Er worden zo veel schepen tussen geperst, dat er schade dreigt te ontstaan. Daar hebben wij geen zin in! We vragen ons liggeld terug en vertrekken van de steiger. Als we los zijn overleggen we wat we gaan doen, voor anker gaan of maar vast naar Nidri varen, wat voor morgen op het programma staat.

Martine belt naar Nidri of er plek is voor ons. Er is al een plaats voor ons gereserveerd, dus we zetten koers naar Nidri, waar we rond 20.30 uur aankomen.We blijven hier een paar dagen liggen. De steiger ligt bij Hotel Iris, waar we gebruik kunnen maken van een heerlijk zwembad en een prachtig terras. Op het terras is een draadloze internetverbinding. Veel mensen zitten daar met hun laptop en een drankje. Kortom, wij vinden dit een geweldige locatie, waar we ons prima kunnen vermaken en waar we volop genieten. Het lijkt wel vakantie! We wassen onze kleding en maken de boot schoon. Verder checken we alles aan de boot omdat we vrijdag beginnen aan de terugreis. Martine klimt (en Gerard hijst haar) de mast in om daar te kijken of alle aansluitingen nog goed zijn.

Dan komt vrijdag het afscheid. Martine blijft nog een week in Nidri en vliegt 25 juli terug naar huis. Wij gaan samen weer verder. Na nog een laatste blik op de weersvoorspellingen en een laatste duik in het zwembad, halen we om 11.30 uur het anker op.

We worden uitgezwaaid door Martine en Erik, die ons erg gastvrij ontvangen heeft.
Het valt ons beiden zwaar om afscheid te nemen van Martine en om Griekenland achter ons te laten. Griekenland was het einddoel van onze reis en het voelt nu een beetje of onze vakantie over is. We voelen ons er beiden niet zo lekker bij.

Het is natuurlijk onzin dat de vakantie over is. We hebben nog een prachtige reis voor de boeg en Sander is bezig om een ticket te krijgen naar Sicilië. Op het moment van vertrek weten we niet of dat gelukt is. De oversteek van Nidri naar Sicilië zal ongeveer 44 uur duren. In die tijd zijn we onbereikbaar. We horen dus zondagochtend pas of Sander komt.

Vrijdag hebben we weinig wind, maar er zijn wel hoge golven. Zaterdagochtend komt er iets meer wind en golven tot 4 meter hoog, vanaf 15.00 uur kunnen we eindelijk zeilen. Na een uur trekt de wind aan tot 5 bft. We hebben er flink de gang in. Betty gaat ondanks dat we al lang varen en ingeslingerd moeten zijn, toch weer voor de bijl en moet een pilletje innemen.

Om 20.00 uur moeten we zeilkleding aandoen. Grote golven slaan over het dek. Het is inmiddels 6 bft geworden. Van 24.00 uur tot 1.30 uur is de windkracht op z´n hoogtepunt met 7 bft. De boot gaat tekeer. Beneden deks is het slecht verblijven. Je kunt nauwelijks lopen, want je wordt naar alle kanten gekwakt. Gelukkig wordt het na 1.30 uur wat rustiger.

Om 4.00 uur bereiken we de baai van Siracusa. Omdat het donker is, is het even zoeken, maar we vinden een plek om ons anker te laten vallen. We zien morgen wel hoe we liggen. Vanwege de onrustige zee hebben we alleen op koekjes en water geleefd, daarom eten we wat van de gehaktballetjes, die klaarstonden voor het avondeten. Het enige waar we nu nog behoefte aan hebben is slapen.

Zondagochtend zien we dat we op een mooie plaats zijn aangekomen. We liggen goed voor anker en hebben een prachtig uitzicht over Siracusa. We sturen sms-jes naar Nederland met de mededeling dat we veilig op Sicilië zijn aangekomen. We zijn blij als we horen dat het Sander gelukt is om een ticket te krijgen en dat hij maandagmiddag aankomt op Sicilië.

Zondag blijven we op de boot. We spoelen het zout weg van het dek en maken de hut voor Sander gereed. Maandagochtend gaan we met het rubberbootje naar de kant om wat rond te kijken en om brood te kopen. ´s Middags hebben we regelmatig contact met Sander die onderweg is. Om 15.20 uur landt het vliegtuig. Sander komt met de bus naar Siracusa, waar Gerard hem van het busstation haalt. Om 17.45 uur kunnen we elkaar in de armen sluiten.

Dinsdag gaan we met elkaar Siracusa verkennen. Er is veel te zien, de stad heeft veel historie. Siracusa is bekend van de papyrusplanten. Alleen in Siracusa en in Egypte groeien deze planten. Het papier wat van deze plant gemaakt wordt lijkt op perkament. Er worden leuke dingen van gemaakt. Archimedes was vroeger inwoner van Siracusa. In de Romeinse tijd was Siracusa een belangrijkere stad dan Athene. Romeinse keizers maakten met hun schepen gebruik van de baai. Woensdagochtend om 6.15 uur verlaten we de baai van Siracusa en gaan op weg naar Malta. De eerste tocht die Sander meemaakt op de boot.

De overtocht is rustig omdat er weinig wind is. Op afstand zien we dolfijnen zwemmen. Ze hebben geen belangstelling voor ons. Ook zien we wat schildpadden dobberen.

Om 18.00 uur naderen we Valetta op Malta. We melden ons via de marifoon. We moeten wachten tot we toestemming krijgen om de haven binnen te varen. Voor die tijd willen ze al onze gegevens hebben. Naam van de boot, waar we vandaan komen, waar we naartoe gaan, welke nationaliteit wij hebben en wat de nationaliteit van de boot is. Uiteindelijk krijgen we toestemming om de haven in te gaan. We vinden een gastenplaats aan de steiger. Op de boten om ons heen leven vriendelijke mensen die ons graag van allerlei informatie willen voorzien.

We bezoeken het oude deel van de stad. We gaan er met de bus naartoe. Op het busstation kijken we onze ogen uit naar alle oude bussen die daar staan. Het lijkt wel een busmuseum, maar alle bussen zijn gewoon in gebruik.

Er zijn veel oude gebouwen te zien in verschillende bouwstijlen. De geschiedenis van Malta leert ons dat er veel verschillende bezetters geweest zijn, waardoor je allerlei culturen terugvindt. Johannes de Doper schijnt hier onthoofd te zijn. Er is nu een grote kerk naar hem vernoemd met een beroemd schilderij van Michelangelo over deze gebeurtenis.

Naast alle oudheden wordt er hard gewerkt aan moderne hoge gebouwen. Malta is op weg om een modern land te worden waar veel geinvesteerd wordt. Het is erg warm op Malta. De thermometer geeft soms 42 graden aan. Op het havenkantoor krijgen we bij de windvoorspelling ook een overzicht van temperatuursvoorspelling: 41 graden, UV index (10) en heat stress index (42 graden).

Hoewel we nog lang niet uitgekeken zijn op Malta, gaan we vrijdag 24 juli weer verder. We maken een lange oversteek naar de zuid-west punt van Sicilië.

We hebben een rustige tocht. Er is veel scheepvaart. Als het donker is, maken we gebruik van de radar. Hierop zijn schepen op grote afstand al te zien. Op een gegeven moment ziet Gerard iets op de radar wat al dicht bij onze boot is, maar hij ziet helemaal geen schip. En toch moet die er wel zijn. Ineens ziet hij tonnen van tonijnnetten voor de boot opdoemen. Gelukkig kan hij nog om de netten heen varen. Twee tonnen zijn voorzien van een radar reflector maar hebben geen verlichting. Je moet er niet aan denken dat je de netten in de schroef krijgt.

Om 6.00 uur gaat Gerard slapen en neemt Betty de wacht over. Het is heerlijk om de zon te zien opkomen en te genieten van de heerlijke temperatuur. Het is vandaag extra leuk als er om 7.00 uur een grote groep dolfijnen langs onze route zwemt. Betty maakt Sander wakker.

We varen naar de dolfijnen toe. De groep bestaat uit zeker 20 dolfijnen waaronder een paar jongen. Sander gaat op de punt van de boot zitten en geniet met volle teugen. Dit is de eerste keer dat hij dolfijnen in het wild ziet. Hij krijgt een cadeautje, want zo´n grote groep dolfijnen zie je niet vaak.

Om 11.15 uur komen we aan in Mazara del Vallo. We krijgen een goede plaats aan een steiger. Mazara del Vallo is een vissersplaats waar weinig toerisme is. Als we ´s middags door het centrum lopen zijn alle winkels dicht. ´s Avonds zijn de winkels weer open. Voor elke winkeldeur staat personeel buiten, hierdoor is het vervelend om de winkels binnen te gaan. Als we terug komen bij de boot is de wind die er waait nog steeds erg warm (de Sirocco wind (woestijnwind uit het zuiden). Het is de warmste dag die we tijdens onze reis hebben.

Als we zondag ´s morgens om 6.00 uur opstaan om aan de overtocht naar Sardinië te beginnen, vinden we Sander slapend op het dek. Hij is de hele nacht in de weer geweest om muggen uit zijn hut te verdrijven. Uiteindelijk is hij maar op het dek gaan slapen, daar had hij, door de wind, geen last van muggen.

Sander treft een route met lange tochten. De overtocht van Sicilië naar Sardinië duurt ongeveer 33 uur. Het is een rustige tocht met weinig wind. We varen op de motor en af en toe zetten we een zeil bij waar het kan. Als we in het zicht van de haven komen trekt de wind even aan. We zijn er inmiddels aan gewend dat het gaat waaien als we aan moeten leggen.

Er is ruimte genoeg aan de steiger. Alle voorzieningen zijn aanwezig. Als de boot vastligt, bellen we gauw naar Nederland, want Betty´s moeder is jarig.

Carloforte op St. Pietro (een klein eilandje direct naast Sardinie) is een leuke plaats met leuke winkeltjes en een gezellig plein, waar een groot deel van de plaatselijke bevolking zich ophoudt. Als we ´s morgens in de rij staan bij het kleine plaatselijke bakkerswinkeltje is er veel vrolijkheid, waar wij ook in betrokken worden, echt gezellig.

Sander koopt hier een leuk souvenir. We verblijven in een mooie haven met goede voorzieningen. Er is een mooi toiletgebouw waar we een heerlijke douche kunnen nemen. Je moet wel een flinke wandeling maken voordat je bij het gebouw bent. Als Betty ´s morgens met toilettas en handdoek op pad gaat, komt de havenmeester langs in zijn rubberboot en biedt haar een lift aan. Het bootje schiet in snelle vaart over het water naar het toiletgebouw. Wat een service! Op de terugweg moet ze lopen. Jammer, anders waren haar haren gelijk gedroogd in de wind. Je kunt niet alles hebben.

Hoewel het plan is om in Carloforte een extra dag te blijven, moeten we dit plan bijstellen als we de weersvoorspellingen zien. De tocht staan naar Mallorca gaat ongeveer 44 uur duren. Als we een extra dag in Carloforte blijven en vrijdag in Mallorca aankomen, hebben we vanaf donderdagmiddag hoge golven van 2-3 meter waardoor we een onrustige avond en nacht zullen hebben. Als we dinsdag vertrekken, zijn we voor de hoge golven in Palma de Mallorca. Dinsdag verlaten we om 16.00 uur de haven. Er is weinig wind, wel een vervelende deining, waardoor we een onrustige nacht hebben. Door de deining lig je heen en weer te rollen in je bed. In de loop van de woensdagochtend is de deining weg en varen we rustig. We zien dolfijnen op afstand en het is echt schildpadden weer, want we zien er heel veel.

Sander en Betty spelen af en toe een spelletje Yatzee. ’s Avonds kookt Sander eten. Als we aan tafel zitten kunnen we genieten van de ondergaande zon en een heerlijke maaltijd op zee. Als dit geen vakantie is? Er volgt een rustige nacht.

Om 6.00 uur begint de wind aan te trekken. Om 7.30 uur staat er een windkracht 6-7 bft. We varen intussen al in de luwte van Mallorca. De golven slaan over het dek en een zeiljack is weer hard nodig. Om 10.00 uur varen we de haven van Palma de Mallorca binnen. Er zijn verschillende havens naast elkaar. De eerste haven die we proberen zegt dat ze fully-booked zijn. Bij de tweede haven hebben we geluk en krijgen een mooie plaats.

Palma is een grote stad waar veel te zien en te beleven is. We nemen er een paar dagen voor. Sander zal zaterdagmiddag het vliegtuig naar Nederland pakken en zondagavond vertrekt Steven uit Nederland en zal naar Palma vliegen.

´s Middags op de dag van aankomst, horen we dat er een bom is gegooid op een politiepost, 5 km van Palma. Bij deze terroristische aanslag zijn 2 politie officieren van de Guardia Civil gedood. Er is veel politie op de been in Palma. Overal horen we sirenes. De havenmeester komt melden dat er geen boten meer mogen uitvaren en dat de luchthaven voorlopig gesloten is. Als je toch met de boot vertrekt, zal hiervan melding gedaan worden bij de politie.

Ach, het is nog lang geen maandag. We zullen wel zien hoe het loopt.

Eindelijk was het zover: op vakantie naar m’n ouders! Een relaxte lijnvlucht met Olympic Air; het vliegtuig was lang niet vol dus niemand naast me, geen huilende kinderen en vooral heel veel Grieken, dus direct al helemaal in de Griekse vakantiestemming!  In Athene aangekomen wist de taxichauffeur direct over welke grote supermarkt bij de haven ik het had en ja hoor: Daar lag de Alfa Dim! In Nederland dacht ik echt serieus dat de Alfa Dim een grote boot was met z’n 42 voet. In die haven was het echter een klein notendopje tussen al die paleizen op het water! En wie zijn die zwart geblakerde mensen met dat lichte haar aan boord?! Het was heel leuk om m’n ouders weer te zien en onder het genot van lekker glaasje koude champagne hebben we gezellig bij gekletst.

Na een paar dagen Athene, waarin ome Dick en tante Cathy weer naar huis vliegen en wij al het oude spul van de Acropolis hebben bekeken vertrekken we richting Cape Sounion. Vervolgens varen we via de Peloponnesos weer naar het westen van Griekenland.

Ik vind het erg leuk om ook deze kant van Griekenland eens te bekijken, aangezien ik de afgelopen paar jaar natuurlijk voor Evenements Reizen alleen in het Lefkas gebied heb gezeild. Het is heel gezellig aan boord en het is heerlijk om mijn ouders zo ontspannen te zien genieten van hun reis. Ook heel leuk om te zien hoe relaxt ze samenwerken. Op momenten als aanleggen, enz (de momenten die voor veel mensen gelijk staan aan stress en spaning onderling) weten beiden precies wat ze van elkaar verwachten. Een leuk moment vond ik toen we in Spetsos aankwamen. Mijn vader vond het enige vrije plekje aan de kade waar verder alleen maar lokale vissers lagen en ondanks de zijwind voer hij perfect naar achter terwijl m’n moeder op het achterdek klaar stond met een lijn. Er was echter een vrij hoge kade en het was dus onmogelijk om op de kant te springen. Een Griek op een scootertje stopte al om een lijntje aan te pakken, maar dat was al niet meer nodig want met een professionele zwaai gooit mn moeder de lijn over de bolder een paar meter verderop. Het anker nog even strak leggen en we liggen.

Er wordt veel wind voorspeld dus we gaan lekker beschut in de haven van Zakynthos liggen. Nu we hier wat langer zullen liggen is het natuurlijk leuk om meer van het eiland zien. Daarom huren we drie quads! De vrouw van het verhuurbedrijf moest wel even drie keer naar mn splinternieuwe rijbewijs kijken (“uuhhhhh, it’s only one month old… I have to call some people..”), maar uiteindelijk mochten we op weg! Zakynthos is een schitterend groen eiland met mooie grotten en veel natuurgebieden waar schildpadden hun eieren leggen. Kortom zeker de moeite waard om beter te bekijken! Die quads zijn ook helemaal stoer! Voelde me de hele rit alsof ik mee deed met MarioKart van Nintendo! 

• 

• 

• 

Vervolgens vertrekken we naar Sivota op Lefkas. Het hoogseizoen is echter los gebarsten en we besluiten ivm de drukte toch maar direct door te varen naar Nidri waar een plekje voor is vrijgehouden aan de steiger van Evenements Reizen. In Nidri checken we de hele boot en maken hem vaar klaar voor de lange oversteek richting Italië. Zelfs boven in de mast hebben we even alles gecontroleerd. Alles zat echter nog goed vast, maar toch een lekker gevoel om het zeker te weten!

Op vrijdag morgen zwaai ik mijn ouders en de Alfa Dim uit als zij beginnen aan de “terugreis”, terwijl ik nog een weekje in Nidri blijf.

Pap en mam, ik vond het heel leuk om met jullie mee te varen. Geweldig dat jullie deze droom waarmaken! Aangezien jullie inmiddels op de terugreis zijn zal ik onderhand eens gaan beginnen met het oerwoud dat onze tuin aan het worden is weer een beetje in gareel brengen, hahaha!  Dikke kus, Martine

Als we koers zetten naar Epidaurus, raken we niet uitgepraat over onze ervaring en het gevoel wat ieder van ons heeft gehad tijdens de tocht door het kanaal van Korinthe.

Om 15.30 uur komen we aan in Epidaurus. Dit is een mooie tijd want de kans op een goed plekje is dan nog aanwezig. We hebben geluk en leggen aan de kade aan tussen een engels zeiljacht en een Grieks motorjacht. Door de valwinden die vanaf de berg komen liggen we wel te schommelen en het water klotst tussen de boten en de kade, maar we liggen prima. Er is meestal veel te zien in de haven zo ook hier als langzaam maar zeker de kade vol raakt. Een motorboot gooit zijn anker achter een mooring ketting. Zijn anker komt muurvast te zitten. Ze moeten duiken om het anker weer los te maken. Er ligt een boot met Nederlandse passagiers (Berend Botje), die een meezeilvakantie doen, aan de kade. Als om 21.00 uur een flottielje van een Nederlandse reisorganisatie (Amorgos) aankomt, roept de schipper van Berend Botje dat er nog een plekje is tussen onze boot en onze Griekse buren. De flottielje boot van Amorgos vaart eerst eens langs en komt met zijn kiel tegen de ankerlijn van onze Griekse buren. Deze boot wordt gevaarlijk meegetrokken tot de lijnen strakker dan strak staat. Veel geschreeuw op de kant en het flottielje schip van Amorgos begrijpt dat er iets mis is. Na wat gehannes komen zij gelukkig weer los van de ankerlijn. Dan komen zij weer terug en proberen tussen onze boot en de Griekse boot te parkeren. Er is slechts 2 meter ruimte en ieder ligt verder strak tegen de buurman aan. Het lukt uiteraard niet en de schipper van het Griekse motorjacht en het Franse zeiljacht daarnaast maken veel bezwaren. Even later vaart het enige zeilschip van de Amorgos flottielje te kort langs en komt eveneens in aanvaring met dezelfde ankerlijn van het Griekse motorjacht. Nu is het een stuk ernstiger. De ankerlijn komt tussen zijn kiel en roer. Los varen kan haast niet meer. Maar met wat duikwerk komen ze toch los van de ankerlijn. De hele haven staat intussen op zijn kop; iedereen is bang voor schade aan zijn schip door Amorgos. Uiteindelijk leggen beide schepen aan de boot van Berend Botje aan, waarbij ze ook een lijn leggen aan de boot van onze Engelse buurman, die op dat moment in een taveerne zit te eten.

Als de schipper van het Engelse schip terugkomt bij zijn boot is hij erg boos dat er schepen zijn vastgelegd aan zijn boot zonder zijn toestemming en vraagt welke clown dit heeft bedacht. De groep is gaan eten in een taveerne. Hij wacht tot ze terugkomen en spreekt dan de schipper aan over zijn ondeskundige gedrag. De Engelsman zet de schipper van Amorgos beheerst maar duidelijk voor schut tegenover zijn gasten. De lijnen moeten los van de boot en vastgemaakt worden aan de kade zodat het Engelse schip weer alleen aan zijn anker ligt. Mooie reclame voor het zeilgedrag van Nederlanders. De flottielje moet gewoon voor anker gaan wat normaal is als je zo laat een plaats binnenkomt en de kade vol ligt. Er is bijna altijd plek om te ankeren, alleen lig je wat minder rustig. Eindelijk wordt het rustig en kan iedereen gaan slapen na een inspannende dag welke net een film was. (Amorgos heeft overigens geen reactie willen geven op de gebeurtenissen)

Nadat we maandag boodschappen hebben gedaan, verlaten we de kade en gaan een stukje verderop in de baai voor anker liggen. We kunnen lekker zwemmen en als we iets nodig hebben gaan we met het bootje naar de kant. Dick en Cathy vinden dit ook een leuke ervaring. In de tijd dat ze aan boord zijn, willen we hen zo veel mogelijk laten meemaken.

We genieten al een paar uur van onze rust en vrijheid als er een groot motorjacht met 4 man personeel vlakbij ons gaat ankeren. De gasten gaan direct aan een prachtig gedekte tafel zitten voor het diner. Het jacht komt zo dicht bij onze boot te liggen dat we bijna mee kunnen eten. Tot onze verbazing vraagt één van de bemanningsleden of wij een stukje verder willen gaan liggen door onze ankerketting langer te maken. Omdat we al ruim ketting hebben uitliggen en al een hele poos op deze plek liggen, zijn we niet van plan om op te schuiven.

De bemanning is druk bezig met het in de gaten te houden van beide schepen, want hun anker houdt niet goed. Op een gegeven moment komt het jacht zo dicht bij ons dat de hele bemanning in paniek opspringt, de motor wordt gestart en ze varen een stukje weg om verderop weer voor anker te gaan. Tijdens deze actie werpen ze ons boze blikken toe die Gerard schouder ophalend beantwoordt met: `we were first on this place´. Gelukkig maar dat het jacht vertrokken is, nu kunnen we rustig slapen.

Dinsdag verlaten we Epidaurus en gaan naar Poros. Het is zo leuk om Dick en Cathy te zien genieten van alles wat ze meemaken. Hierdoor genieten wij ook weer extra van alle dingen waar we een beetje aan gewend raken.

Als we Poros naderen, zien we de huizen tegen de berg aangebouwd. Een prachtig gezicht. Het is steeds weer een verrassing wat je zult zien als je een baai invaart. We moeten zoeken naar een plaats waar we beschut zullen liggen tegen de verwachte hardere wind. Na een paar keer heen en weer gevaren te zijn, zien we een plekje waar we langzij aan de kade kunnen. Het zou precies moeten passen. Voorzichtig, met wat hulp aan de kant, leggen we de boot langs de kade. Er is voor en achter ongeveer 50 cm ruimte over, het is een plaats op maat. De eigenaar van de taveerne aan de overkant van de straat brengt direct 4 glazen ouzo aan boord als welkom. Nou, wij weten in elk geval waar we vanavond moeten gaan eten.\

Poros is leuk. Kleine straatjes en trapjes die naar boven leiden. Leuke winkeltjes. Gewoon gezellig om een poosje te vertoeven. We zien verschillende mensen uit vorige havens. O.a. onze engelse buurman Collin uit Epidaurus, die ons hartelijk uitnodigt om op onze terugreis langs te komen in Engeland.

Woensdagavond eten we aan boord en bestellen we een assortiment bijgerechten in de taveerne voor bij de saté die Dick en Cathy gemaakt hebben. Het eten wordt netjes aan boord bezorgd.

Donderdag gaan we naar Aegina. Een tocht zonder wind, behalve bij het aanleggen, dan steekt er een windje op (Het lijkt standaard te worden dat er ´s middags bij het aanleggen windkracht 5 staat). Het anker houdt niet in één keer, maar bij de tweede poging grijpt hij goed vast. We liggen aan de kade waar we onze dieseltank vol laten gooien door een kleine tankauto die langs de kade rijdt. Er komt een mevrouw langs met een mooie foto van onze boot die we kunnen kopen voor € 15,00. De foto is gemaakt vlak voordat we de haven invoeren.

Ook in deze haven worden we vermaakt met allerlei ankercapriolen. Een Frans stel laat iedereen in spanning griezelen met hun acties. Ze gooien hun anker uit terwijl ze vooruit varen richting al aangelegde boten. Als het anker vastgrijpt schiet de boot als uit een katapult achteruit. Bij hun tweede poging varen ze met volle kracht vooruit op de boten in terwijl beiden bezig zijn met het anker en het roer onbemand is. Alle mensen in de haven staan op de punt van hun boot te schreeuwen dat iemand het roer moet pakken. Een ramp dreigt te gebeuren. Op het allerlaatste moment rennen beiden naar het roer en een grote ravage wordt voorkomen. De haven in rep en roer, net als 2 dagen geleden. Uiteindelijk begrijpen de Fransen dat ze zich niet meer kunnen vertonen in de haven en ze gaan de zee weer op om hopelijk een anker plaats te zoeken ver van andere boten af.

Wij bespreken net dat het maar goed is dat Thijs (de schipper van Amorgos uit Epidaurus) niet hier is, dat zou de chaos compleet maken. Het is nog niet uitgesproken of er komen 2 schepen, langszij aan elkaar verbonden, de haven in, als een pas-de-deux. Dat is Thijs met zijn flottielje! Ze draaien ongeveer 30 rondjes in de haven. Het blijkt dat er plaats gemaakt moet worden voor de schepen, want het leadship is zijn schroef verloren. Hoe zal dat komen? Door over ankerlijnen heen te varen? Het schip met pech mag nog aan de kade, maar het flottielje schip moet ergens anders worden gelegd en ja hoor…. Er wordt weer gestunt en aan lijnen gesjord om de boot ergens aan te leggen waar het niet kan. De leiding van deze flottielje weet weer alle aandacht op zich te vestigen door ondeskundig gedrag. Je zult maar met hen op vakantie zijn.
Aegina is net als Poros een leuke plaats waar het goed toeven is. We kopen mooie schalen en wijnkannetjes voor thuis.

Vrijdag is ons doel Zéa Marina in Pireus. Volgens de pilot moet je echt geluk hebben als je een plaats in deze marina krijgt. Nou het geluk is met ons, want na een half uur wachten bij de haveningang, krijgen we een plaats achter in de haven. Een mooie plek, want je ligt bijna in het centrum van de stad. We liggen tussen enorme motorjachten in. Wij denken dat we een redelijk flink schip hebben, maar hier lijken we meer een notendopje. Deze plaats is gemakkelijk te vinden voor Martine als zij zaterdag met de taxi vanaf het vliegveld naar ons toekomt. Als zij aan boord is drinken we natuurlijk een glaasje bubbels om haar te verwelkomen. We zijn blij dat ze er is. Dick en Cathy koken vandaag een heerlijke pasta en maken er een verrukkelijke salade bij.

Zondag is het de laatste dag dat Dick en Cathy aan boord zijn. We varen een stukje en gaan een poosje voor anker om te zwemmen. Daarna gaan we op zoek naar een haven van waar het gemakkelijk is om naar het vliegveld te komen. Ze vliegen al om 9.00 uur naar Nederland. We proberen verschillende havens. De één is alleen toegankelijk voor kleinere boten en de ander is een privé haven voor super grote jachten. We komen in Kalamáki terecht. We zijn hier jaren geleden geweest toen we deelnamen aan een flottielje naar de Cycladen.

Na het ankerbier, wat we altijd drinken als we aangelegd zijn, gaan Dick en Cathy hun tassen inpakken. Daarna gaan we op zoek naar een restaurant waar we gezellig met elkaar gaan eten.

Maandagochtend om 4.30 uur gaat de wekker. Na een kop koffie en een bakje Griekse yogurt met honing en vers fruit brengen we Dick en Cathy naar de bus die hen naar het vliegveld zal brengen. Het is jammer om afscheid te nemen als je het zo gezellig met elkaar hebt gehad. We zijn blij dat onze gasten zo genoten hebben, want wij vinden het leven op een boot wel leuk, maar je weet nooit hoe een ander dat ervaart. Hun enthousiasme heeft ons veel plezier gegeven.

We blijven een dag liggen omdat we het centrum van Athene willen bezoeken. We gaan met de metro naar de Acropolis. Hoewel we hier al een aantal keer geweest zijn, is het toch leuk om er weer een kijkje te nemen. Er is veel veranderd in de het centrum van Athene. Mooie metro, prachtige ondergrondse en nette autovrije straten rond de Acropolis. We zijn echt verrast. Waarschijnlijk dat er voor de Olympische spelen veel opgeknapt is. We vermaken ons prima deze middag. Sjouwen allerlei winkeltjes af op zoek naar dat ene souvenir. Tijdens elke lange vakantie proberen we een souvenir te kopen wat we echt mooi vinden en waar we lang plezier van kunnen hebben. ’s Avonds eten we in de tuin van een taveerne. Een hele mooie plek, waar we heerlijk eten.

Na het eten gaan we terug naar het winkeltje waar we een mooie steen voor aan de wand hebben gezien. Na enige onderhandeling wordt de koop gesloten. Volgens de verkoper weegt het stuk marmer ongeveer 15 kg. Volgens Gerard en Martine die de steen sjouwen, weegt die minstens 40 kilo. We nemen een taxi terug naar de boot. De chauffeur rijdt zo ver als mogelijk de steiger op zodat we zo min mogelijk hoeven te sjouwen.

Dinsdag varen we naar Cape Sounion, waar we in de baai voor anker gaan. We moeten het anker een paar keer uitgooien voordat het houdt. Cape Sounion is het verste punt van onze reis. We genieten van het prachtige uitzicht. De tempel op de berg en wij in de baai ervoor, geweldig! Als we woensdagochtend opstaan, zien we de laatste boten wegvaren en zijn wij nog alleen in de baai. Een heerlijk moment om even te zwemmen voordat we vertrekken.

Na Cape Sounion gaan we naar Hydra. Hydra is een heel toeristisch plaatsje dat je gezien moet hebben. Zo denken heel veel mensen, want de haven ligt bomvol. We vinden nog net een plekje aan de kade tussen een zeiljacht en een groot motorjacht. Omdat er geen elektra aansluitingen zijn op de kade, laten beide schepen hun motor draaien voor stroom. Het grote jacht heeft airco en kan dus niet zonder stroom. Het zeiljacht zal ook veel stroom nodig hebben, of zwakke accu´s hebben. Het is mede daardoor een erg onrustige plaats.

Hoewel de haven klein en vol is, varen er watertaxi’s en Ferry’s af en aan. Alsof het nog niet genoeg is, komt er een groot schip de haven binnen met voorraden voor de plaatselijke bevolking. De locals halen hun spullen met handkarren en muildieren op, want er rijden bijna geen auto’s op Hydra. Op de kade staan veel muildieren waarmee mensen een ritje kunnen maken. Donderdagochtend halen we brood en gooien direct de boot los om de drukte en de onrust van deze haven te ontlopen. We ontbijten onderweg.

Na een tochtje van 4 uur arriveren we in Spetsos. We komen naast een mooie houten zeilboot te liggen waar regelmatig een oude man even aan boord is. Hij probeert een praatje met ons te maken, maar zijn engels is net zo goed als ons grieks. We komen dus niet tot een echt gesprek en de man vertrekt. We lopen ongeveer 15 minuten naar het centrum van Spetsos. Je kunt hier een rondrit maken met paard en wagen of een scooter of quad huren om de omgeving te verkennen. Voor boten is er weinig plaats om aan de kant te liggen. Er zijn wel volop gelegenheden om voor anker te gaan. Alles wat nodig is, kun je hier vinden. Tegen de avond komt de oude man nog een keer langs op de houten boot en brengt ons een zakje pruimen uit eigen tuin. Echt heel aardig van hem. We genieten ervan want de pruimen zijn geweldig lekker.

Vrijdag 3 juli maken we een flinke tocht naar Ieraka. Langs de kust van hoge rotsen is de ingang van de baai niet gemakkelijk te vinden als je geen plotter (soort tomtom op het water) aan boord hebt. We varen tussen de rotsen door en komen in een smalle baai waar een klein dorpje is. Midden op het water gaan we voor anker in deze oase van rust. We roeien met onze dinky naar de kant om in een taveerne te eten. Als we rosé bestellen moet de baas eerst even naar de supermarkt. Er zijn 3 taveernes en een klein winkeltje langs het water. Verder is er weinig te beleven. Alleen genieten van de rust.

Zaterdag gaan we naar in Dhiakofti op het eiland Kithera. Onderweg zien we eindelijk weer eens dolfijnen. De eerste keer in Griekenland dat we dolfijnen zien. Dhiakofti is ook een heel klein plaatsje waar we moeten ankeren omdat er geen kade is waar we kunnen aanleggen. Er is best wel wind en liggen die nacht niet rustig.

Zondagochtend gaat onze tocht verder naar Kalamati. De kust waar we langs varen bestaat uit hoge kale rotsen. Er zijn weinig plaatsen te vinden op dit traject waar je echt beschut kunt liggen. De tocht duurt ongeveer 11 uur. In Kalamati liggen we in de marina aan de steiger. Er is hier een toiletgebouw met douches en wasmachines en zelfs een droogtrommel, maar die zal de was niet sneller drogen dan de zon en de wind. Omdat we hier de beschikking hebben over een grote supermarkt, waar zelfs Douwe Egberts koffie verkocht wordt, vullen we onze voorraden aan. We spoelen al het zout van de boot en maken veelvuldig gebruik van de wasmachine. In het café is een internetverbinding waar Gerard de route bijwerkt. Ook Martine regelt haar zaken op internet.

De plaats Kalamati stelt niet zo heel veel voor. Wij hadden het idee dat het een grote stad zou zijn, maar dat valt een beetje tegen. Na een verblijf van 2 dagen en 3 nachten in deze haven gaan we verder.

Methoni is een plaats met een groot Venetiaans fort en een Turkse toren die al van verre te zien is. We gaan voor anker in de prachtige baai, het uitzicht lijkt wel een ansichtkaart.Het plaatsje lijkt heel klein, maar als we met het bootje naar de kant gaan blijkt het groter te zijn. Er zijn leuke winkels en na een wandeling naar boven, is er een prachtig uitzicht over het fort en de toren naar de zee.

Donderdag is ons doel Katokólon. Weer een redelijk lange tocht, maar dat brengt de streek met zich mee. Gelukkig kunnen we vandaag een poos zeilen. Na 18.00 uur komen we aan in de haven waar we worden opgevangen door een allervriendelijkste havenmeester. Hij is erg enthousiast omdat hij al 11 nederlandse schepen binnen heeft. We mogen langszij liggen achter een aantal vissersboten.

Als we ´s avonds na het eten terugkeren bij de boot, zitten de vissers op de kade te drinken en hebben harde muziek aan. Zodra wij op onze boot stappen gaat de muziek zacht. Eén van de mannen spreekt Duits, hij komt ons uitnodigen om wijn met hen te komen drinken. Er wordt meer wijn gehaald en de muziek gaat weer aan. Het is heel gezellig om met deze mensen te praten. Het gesprek loopt vooral via de Duits sprekende griek. Hij is getrouwd met een Duitse vrouw. Ze wonen in de winter in Duitsland en in de zomer in Griekenland. We maken foto´s van deze gezellige bijeenkomst en gaan laat naar bed.

Vrijdagochtend 9.30 uur komt de havenmeester langs om ons eventueel te helpen met wegvaren, maar dat is niet nodig. We nemen afscheid van deze vriendelijke man en verlaten de haven. Als we net buitengaats zijn, komt de vissersboot met de ons inmiddels bekende vissersmannen richting de haven. Ze zwaaien ons uitbundig toe. We hebben een rustige tocht naar Zakinthos, waar we een beschut plekje vinden aan de kade. De komende dagen wordt er veel wind voorspeld, dus we willen hier een paar dagen blijven.

Het is een heel verhaal geworden, maar we beleven zo veel, dat we lang niet alles kunnen beschrijven. Groetjes van Gerard en Betty

Na drie dagen in het hete Athene te hebben rond gekeken, zijn wij met de bus naar Ithea gegaan, een busreis van drie uur door het Griekse landschap. Na een warm welkom en een drankje, even wennen aan de boot , het uitpakken van de tas, en enig uitleg over de boot van Betty . De foto’s bekeken van de trouwerij van Stephan en Maria en van Oma’s kasteeltje (tuinhuisje).

Twee dagen gevaren en Zondagmorgen om 10 uur lokale tijd hoorden we dat het Kanaal van Corinthe open werd gesteld voor de doorvaart. Wat een machtig moment als er wordt opgeroepen dat de Alfa Dim door het kanaal mag varen, we raken er nog ontroerd van als we er aan denken. Turqoise water, steile wanden en op de bruggen veel mensen die kijken en zwaaien.

Dan de boot aanleggen, betalen en weer verder varen, en je komt in een andere wereld terecht, Wij hebben genoten van onze rondvaart door de Griekse wateren, zeilend of rustig op de motor. De havens die we aandeden, gaven elk op zijn eigen manier, ons veel om naar te kijken, het is onvergetelijk.

Dan op 29 Juni ’s morgens om 05.30 de bus naar het vliegveld Athene. Jammer, het is voorbij!

Wat ons betreft Gerard en Betty tot de volgende reis!
Dick en Cathy

Als we de jachthaven van Sailingclub Corfu uitlopen om naar de stad te gaan, lopen we door de oude vesting. Er zijn oude stenen trappen en mooie oude poorten die naar het centrum van de stad leiden. Corfu is een prachtige stad met gezellige winkelstraten. Voor de dagelijkse boodschappen zoeken we de smalle straatjes op. Als we groente en fruit inslaan bij een klein groentewinkeltje vragen we waar we een bakker kunnen vinden. De zoon van de groentevrouw wordt geroepen en krijgt de opdracht om ons naar de bakker te brengen. Echt aardig!

Als we via de prachtige ingang terugkomen bij de haven, ligt de hond van een Amerikaanse boot gevloerd met een zak ijs op zijn kop. Het beest is door de hitte bevangen, zo zielig. Gelukkig is er een dierenarts bij die we nog een aantal keren naar de boot zien gaan om de hond te controleren. Wij bedenken dat het toch niet handig is om een hond met een dichte vacht mee te nemen naar zo´n warm land. Maar goed dat onze Lloyd thuis is.

De plaats waar we liggen is zo leuk dat er veel mensen een kijkje nemen. Een gezin uit Tsjechië vraagt zelfs of ze een foto mogen maken als ze op onze boot staan. Omdat we dinsdag 9 juni 29 jaar getrouwd zijn, gaan we maandagavond vast uit eten in het restaurant op de jachthaven.

Dinsdag verlaten we de prachtige haven. We zijn het erover eens dat dit één van de leukste plekjes is waar we tot nog toe hebben gelegen. Na een tocht van ongeveer 5 uur komen we aan in Gaios op het eiland Paxos. De plaatsen aan de kade bij de taveernes zijn bezet. We vinden een leuke ligplaats aan een kade net iets naast het dorp. Volgens de pilot kan het in het drukke seizoen een grote chaos zijn in Gaios. We kunnen ons daar iets bij voorstellen.

Na Gaios gaan we naar Preveza waar we in een soort ‘malle Pietjeswinkel’ een mooi dienblad met hengsel kopen. Toen we 3 jaar geleden in Griekenland waren vonden we deze bladen al erg leuk. Daarom zijn we direct op zoek gegaan naar een exemplaar.
Donderdag 11 juni varen we via Lefkas het Lefkas kanaal naar Spartakhori. Bij Lefkas moeten we door de brug die slechts 1x per uur bediend wordt. Het is een drijvende brug die opzij gevaren wordt.

Mooi op tijd komen we aan in Spartakhori, waar we een plek krijgen aan de steiger van taveerne Porto Spilia. Een steiger met lazy-lijnen, water en electra. Wat een luxe. Omdat morgen harde wind wordt voorspeld willen we hier een extra dagje blijven.
De familie (allemaal broers) van de taveerne helpt de gasten met aanleggen van de boten. Zij werken allemaal in de taveerne in de bediening of in de keuken. De grootste (dikste) broer zorgt ervoor dat alles goed verloopt. Als mensen bij het aanleggen niet handig zijn met de lazy-lijn stapt hij aan boord om de lijn zelf vast te leggen. De broers en hun kinderen, die voornamelijk in de bediening meewerken, zijn ontzettend behulpzaam en gastvrij. Daarom gaat de bemanning van elk schip bijna altijd in de taveerne eten. Voordat je eten besteld, mag je eerst in de keuken rondkijken. Al het eten staat keurig gereed zodat je gemakkelijk een keuze kunt maken. De keuken ziet er keurig netjes uit. We eten er heerlijk.

• 

• 

• 

• 

• 

Vrijdagochtend komt de grote Griek langs met de mededeling dat het zal gaan waaien en dat het niet verstandig is om uit te varen. Op zee zou het zelfs 9 Bft worden. Hij adviseert ons een betere en meer beschutte ligplaats. Na het ontbijt gooien we de boot los en varen naar de zijkant van de baai, waar we met de punt naar de kade gaan liggen. De bemanning van de huurboten hebben allemaal een sms je ontvangen van de reisorganisatie dat zij niet uit moeten varen. Inmiddels is het zo hard gaan waaien dat sommige schippers van de huurboten het lastig vinden om de boot te verleggen. Geen probleem, de grote Griek springt aan boord en vaart de boten naar een veiliger plek, ondertussen geeft hij iedereen aanwijzingen hoe de boten aan elkaar gelegd moeten worden. Na een paar uur hard werken, liggen de boten veilig aan een kade in de luwte en worden net aangekomen schepen die een plek zoeken om aan te leggen weggestuurd omdat het niet verantwoord is om meer schepen te herbergen. De harde wind duurt niet lang, in de loop van de middag is het weer rustig.

Aan de kade waar we nu liggen, liggen veel boten met Ieren aan boord. Heel gezellig om met deze mensen te praten over hun ervaringen en reisdoelen. Eén mevrouw vraagt aan Gerard waar hij vandaan komt, omdat hij zo´n ‘lovely accent’ heeft.

Zaterdagochtend gaan we naar het dorp, boven op de berg, om inkopen te doen en wat foto´s te maken. Een in het zwart geklede mevrouw wil poseren en heeft daar plezier in.
We zullen met veel plezier terugdenken aan de familie van Porto Spilia, een bijzonder stel mensen, die alles in het werk stellen om hun gasten tevreden te stellen.

Ons doel van vandaag is Kioni op het eiland Iteca. Omdat het vol is in Kioni gaan we naar Vathi, de hoofdstad van het eiland. Een klein uurtje verder. De thermometer is opgelopen tot 40 graden.

We ‘parkeren’ de boot aan de kade. We zijn inmiddels best handig met deze manier van aanleggen (anker uitgooien en achteruit varen naar de kade waar je de achterkant van de boot vastmaakt). Er komt een Engelse boot naast ons liggen. Gerard vermoedt dat hij zijn anker over ons anker heeft gelegd. Dat zien we morgen dan wel. Het centrum van Vathi is niet echt bijzonder. Na het eten bezoeken we een internetcafé.

Zondagochtend halen we ons anker op en ja hoor, we halen de ankerketting van onze Engelse buurman naar boven. Het is een hele klus om de ketting over het anker te tillen. De fransman die aan de andere kant naast ons ligt, springt in zijn dinghy (rubber bootje) en schiet ons te hulp. Met een hulplijntje tillen we de ketting over het anker heen en kunnen we het anker inhalen. We zijn blij met de hulp van deze fransman.

Vandaag verlaten we de Ionische eilanden en gaan naar de Golf van Patras. Een tocht met heel weinig wind. We zien enorme roggen zwemmen en doen ons best om foto´s te maken. Het resultaat valt tegen, omdat de vissen wegzwemmen als we in de buurt komen.

We komen in Messolonghi. Om de haven te bereiken varen we door een kanaal. De omgeving is hier heel anders als in het gebied waar we vandaan komen. Het is hier heel vlak. De haven waar we komen is niet meer als een paar steigers en 2 gebouwen in aanbouw. Er liggen weinig schepen. Er komt iemand langs met een folder waarop de plannen staan hoe de haven eruit zal gaan zien. Op de folder staat dat de opening in 2009 zal zijn. Er zal nog heel wat moeten gebeuren voordat dat mogelijk is.

Maandagochtend gaan we naar het stadje Messolonghi. We zijn aangenaam verrast als we daar aankomen. Eerst lopen we door een buitenwijk waar prachtige huizen staan. In het centrum zijn klein smalle straatjes met authentieke winkeltjes en terrassen die vol zitten met voornamelijk jongelui. Maar er zijn ook grote straten met moderne winkels. We doen onze inkopen en lopen terug naar de haven. Dit is een flinke wandeling, dus we hebben onze beweging weer gehad.

Tegen de middag vertrekken we naar Trizona. Op deze route ligt de Andirionbrug waar we onderdoor moeten. Vijf mijl voor de brug moet je melden via de marifoon dat je onder de brug door wilt. Naam van de boot en de hoogte van de mast worden gevraagd en we krijgen instructies onder welk gedeelte van de brug we mogen passeren.

In de haven van Trizona vinden we een plaats achter in de haven. Het plaatsje is heel klein. Er zijn een aantal taveernes waar vooral de mensen van de boten in de haven hun maaltijd gebruiken.

Dinsdag gaat onze reis verder naar Galaxidhi waar we voor anker gaan. Met onze dinghy gaan we naar de kant om het plaatsje te bekijken. De omgeving van de Golf van Patras is geen druk toeristengebied. Tref je in veel plaatsen inmiddels voor ons leesbare teksten aan, hier is alles nog geschreven in griekse letters. Dat is zoeken naar de bakker.

Woensdag varen we een uurtje naar Itea. Morgen komen Dick en Cathy (broer en schoonzus) naar de boot. Zij zijn maandag naar Athene gevlogen en komen donderdag aan boord. We maken de boot schoon en zorgen dat hun hut in orde is.

De havenpolitie komt langs met het verzoek om ons om 18.00 uur te melden op het kantoor om liggeld te betalen en stempels te halen in de depka (het officiële formulier wat we bij aankomst in Griekenland moesten halen nadat we belasting hadden betaald). Dit is de eerste keer dat we stempels krijgen.

Als Dick en Cathy donderdag om 13.40 uur aankomen met de bus staat er een fles bubbels klaar om hen te verwelkomen. Gezellig dat ze er zijn. We krijgen leuke kado’s, wat natuurlijk helemaal niet nodig is, maar wel erg leuk. Moeder heeft een kaart volgeschreven en meegegeven. We kunnen geen post ontvangen op de boot, daarom is deze kaart een verrassing.

Van Itea gaan we naar Andikirion. Ook een plaats waar weinig toeristen komen. We vinden een plaats naast de vuurtoren. Er staat veel wind als we gaan aanleggen, dus is het even hard werken. Als we langs een kapper lopen, laat Gerard zijn haar knippen. De kapper heeft er veel plezier en doet zijn werk met veel zwier. Dick en Cathy trakteren ons op een diner in een taveerne.

Zaterdag is Corinthos ons doel. Onze gasten genieten zichtbaar van alles wat er om hen heen gebeurt. Alles wat ze meemaken is nieuw voor hen, omdat ze geen zeilervaring hebben.

In Corinthos staan 2 mannen op de kade die helpen met aanleggen. Ze brengen ons en de bemanning van de boot die achter ons is komen liggen, ´s avonds naar een restaurant. Voordat we gaan zitten mogen we een kijkje nemen in de keuken.

Zondag gaan we door het Kanaal van Corinthe. Om 9.00 uur luisteren we kanaal 11 op de marifoon af en horen dat het kanaal na 10.00 uur open is voor scheepvaart van west richting oost. We melden ons aan, geven naam en lengte van ons schip door en wachten een halve mijl voor de ingang. Vanaf 10.10 uur wordt ieder schip bij naam genoemd om het kanaal in te gaan. Om 10.15 uur mag de Alfa Dim gaan. We zitten met camera´s in de aanslag. De Opkikkervlag hangt in de mast. Eindelijk varen we het stukje waar we al jaren over praten en waarvoor we nu bijna 3 maanden onderweg zijn. Het is echt helemaal SUPER GEWELDIG om hier te varen tussen de hoge steile wanden van het Kanaal van Corinthe. Er is een flinke stroming, de kleur van het water is turkois. Op de brug waar wij een aantal keren hebben staan dromen over deze tocht, staan veel mensen te kijken naar de boten die door het kanaal varen. Met ons vieren hebben we zo´n fantastische tocht beleefd dat het eigenlijk niet te beschrijven is. Aan het eind van het kanaal leggen we aan, om het tolgeld te betalen. Dit is het einddoel van onze reis en één van de vele hoogtepunten.

• 

• 

• 

• 

• 

Als we zaterdag 23 mei Castellamare verlaten staat de zon al hoog aan de hemel. We laten de bimini staan zodat we wat schaduw hebben tijdens de tocht. Omdat er practisch geen wind (1 bft) is varen we op de motor en hebben een rustige tocht waarbij we alle tijd hebben om wat te lezen. In San Nicola is plaats genoeg. Er zijn, net als in de vorige plaats lege steigers. We krijgen een plaats toegewezen en moeten langszij gaan liggen want de lazy lijnen zijn (als ze al aanwezig zijn) niet berekend op onze lengte. We hebben een mooie plek aan het begin van de haven. Vanwege het weekend is er veel bedrijvigheid in de haven. De lokale bevolking vaart af en aan met hun boten, waardoor er een gezellige drukte is. Dit hebben we nog niet veel meegemaakt tijdens onze reis.

San Nicola is ook een typisch italiaanse plaats waar de bevolking op straat leeft. Overal zie je oude mensen met elkaar zitten kletsen. Er zijn een aantal winkels voor de dagelijkse behoeften. Vanuit San Nicola rijdt een trein naar Palermo. We hebben het station gevonden, alleen is er geen loket waar we een kaartje kunnen kopen. Gerard gaat zondagochtend op onderzoek uit en vraagt in een winkel waar hij kaartjes voor de trein kan kopen. Dit is mogelijk in een plaatselijke bar. Hij koopt 2 treinkaartjes. ’s Middag zitten we op een verlaten perron op de trein te wachten. Er rijdt tot 2 keer toe een sneltrein langs, maar er komt geen stoptrein. Op het reisschema staat dat de lokale treinen niet op ‘festivi’ rijden. Wij hebben aangenomen dat dit niet op feestdagen zou zijn, maar blijkbaar valt ook de zondag hieronder. We gaan weer terug naar de boot. Omdat we toch naar Palermo willen en omdat we de treinkaartjes al hebben, besluiten we nog een dag in San Nicola te blijven.

Maandag lukt het wel om Palermo te bereiken. Palermo is een grote moderne stad met veel indrukwekkende gebouwen. Er zijn mooie winkelstraten met moderne winkels, maar er zijn ook leuke smalle straatjes vol kraampjes waar locals hun waren aanbieden. We hebben geen spijt van dit bezoek.

Van San Nicola gaan we naar Portorosa in de provincie Tindari. Een rustige haven waar we alleen overnachten. Woensdagochtend vertrekken we op tijd om door de Straat van Messina te gaan. Als we vertrekken is het prachtig zonnig weer. We zetten het grootzeil op, maar moeten de motor aanhouden om vaart te houden.Volgens de pilot is er in de Straat van Messina veel stroming en vaak veel wind. Vroeger waren er zelfs draaikolken waarin schepen verdwenen naar de bodem van de zee. Maar dat was vroeger!!

We zien bijzondere vissersboten met enorm lange boegsprieten en een hoge mast waar een bakje op staat waar vissers in staan. Deze kijken uit over zee naar zwaardvissen. Zwaardvissen slapen overdag aan de oppervlakte. Als de vissen gespot worden, worden ze met een harpoen (aan de boegspriet) gevangen. Het lijkt een ingewikkelde manier van vis vangen, maar het zal wel werken, want we zien een aantal van dit soort schepen.

Als we de Straat van Messina invaren zien we direct dat er een vreemde golfslag is. We hebben geluk dat we de wind mee hebben en ook de stroming is de goede kant op. De wind is 1-2 bft. als we de Straat ingaan, maar langzaam strekt hij aan tot 5-6 bft. en soms met uitschieters naar 7 bft. De boot kan het allemaal goed aan en wij ook.

We hebben een lange tocht achter de rug als we om 19.00 uur aankomen in de haven van Riporto del Etna aan de voet van de Etna. De haven is vrij vol en we mogen naast het tankstation liggen. Er is alleen geen stroomaansluiting mogelijk, maar onze accu´s zijn vol.

Als we na het eten een rondje wandelen door Riporto is het overal donker, omdat de stroom is uitgevallen. Nou, we missen dus niks op de boot.

Donderdagochtend lopen we weer een rondje door het plaatsje en zien veel zwart geblakerde huizen, wat typerend is voor deze plaats door de uitbarstingen van de Etna. Er komt steeds rook uit de berg. We hebben er beiden geen behoefte aan om naar boven te gaan. We hebben in het verleden al verschillende kraters bezocht.

We gaan naar een internetcafé om de laatste weersvoorspellingen op te zoeken. Vanmiddag willen we beginnen aan de oversteek van Sicilië naar Griekenland. We komen in een prachtig modern internetcafé, waar we de beschikking krijgen over een laptop, die aan tafel wordt gebracht. Het weer bij Sicilië ziet er gunstig uit en ook het gebied bij Griekenland lijkt gunstig. Het stuk zee hiertussen kunnen we niet vinden, maar we gaan ervan uit dat dit ook goed zal zijn.

Om 13.00 uur gaan we op weg met zonnig weer, maar weinig wind. Later trekt de wind wat aan. Gerard kookt nasi, wat goed smaakt. Na het eten wordt het onrustiger op zee. Er is een vervelende deining en een korte golfslag.

Als Betty naar bed gaat staat er 6 bft. wind. Het is niet mogelijk om te slapen in de voorpunt omdat je steeds ligt te stuiteren. Niet goed voor een zwakke maag. Betty wordt er chagrijnig van en grijpt haar kussen op om in de achterhut te gaan slapen. Het is een vreselijke nacht om te slapen, want ze ziet alle hoeken van de hut en wordt er kots misselijk van. Om wat frisse lucht te krijgen zet ze een raampje open. Als ze net even wegdommelt, spoelt er een golf over de boot en komt er een plons naar binnen door het kleine raampje. Ze schrikt zich wild en denkt dat de boot breekt. Hoezo geen angst?

Voor Gerard is het ook niet fijn. Grote golven komen over de boot en hij wordt steeds kletsnat. Gelukkig is de temperatuur van het zeewater hoger dan bij ons vertrek uit Nederland. Raar toch, dat we nu last hebben met 6 bft. terwijl in de Straat van Messina dezelfde windkracht geen problemen gaf. Het komt door de windrichting.

Vrijdag tegen de middag neemt de wind af en krijgen we het voorspelde rustige weer. We dobberen een paar uur op de zeilen, want we willen bij licht aankomen in Griekenland. De nacht verloopt erg rustig.

Yes, we hebben Griekenland bereikt!!!!

Om 9.00 uur lopen we Argostóli binnen op Kefalonia. We gaan langszij aan de kade liggen. In Griekenland moet je eenmalig belasting betalen om in havens te liggen. In Argostóli is een kantoor waar je dit kan regelen, daarom is dit de eerste plaats in Griekenland die we aandoen. Het kantoor is in het weekend gesloten, daarom blijven we in elk geval tot maandag hier. We voelen ons heel prettig dat we ons doel bereikt hebben.

De havenpolitie komt langs en zegt dat alle schepen met de achterkant naar de kade moeten gaan liggen omdat het steeds drukker wordt. We moeten voor de eerste keer het anker voor uitgooien om aan te leggen. Altijd spannend de eerste keer! Het ankeren gaat prima. We liggen in één keer goed. We liggen naast een duits zeiljacht en naast ons komt een frans motorjacht van 4 etages te liggen. De fransen hebben grote paniek bij het aanleggen. Gerard helpt hen door de lijnen aan te pakken en de boot naar de kant te trekken. Het zijn geen sympathieke mensen, want er kan nog geen mercie af.
Bij een bar aan de overkant van de straat kun je naar het toilet of gebruik maken van de douche. Ook is het mogelijk om gratis te internetten op het terras. Het signaal is te zwak om op de boot te ontvangen.

Er lopen veel mensen langs. Ook komen Nederlanders die op dit eiland vakantie houden, regelmatig langs en maken soms een praatje. De mensen op de boten om ons heen zijn allemaal erg vriendelijk. Alles bij elkaar maakt het gezellig om aan de kade te liggen.

Maandag gaat Gerard naar kantoor om de belasting te betalen. Daarna moet hij weer naar de havenpolitie om havengeld te betalen en de formulieren weer om te wisselen en de nieuwe papieren af te laten stempelen. Kortom een hele papiermassa moet afgewikkeld worden en dit kost hem de hele ochtend. We besluiten om morgen te vertrekken. Ook omdat er wat veel wind voorspeld is.

Die wind komt aan het einde van de middag opzetten. De boten liggen vrij onrustig. De eigenaar van de bar houdt alles in de gaten en stelt voor om de voorkanten van de boten aan elkaar te leggen. Iedereen is het hiermee eens. Als onze Franse buurman zijn boot heeft vastgelegd, weigert hij onze lijn aan te nemen. Zijn 4 etage hoge schip komt steeds dicht naar ons toe en wij zouden het op prijs stellen als hij een extra lijn legt. Hij is van mening dat hij goed ligt en gaat naar de bar. De havenpolitie komt een kijkje nemen en haalt de fransman uit de bar om hem op te dragen dat hij een extra lijn moet leggen. De fransman gaat helemaal door het lint en schreeuwt: ‘Non’. Hij vindt dat wij een probleem hebben en niet hij. Inmiddels heeft de agent uitgevonden dat de fransman geen havengeld heeft betaald. Hij dreigt de fransman dat hij moet betalen als hij de lijn niet legt. De fransman haalt bakzeil. De man is zo heetgebakerd en wordt door iedereen uitgelachen dat hij nooit een leuke vakantie kan hebben.

Gelukkig gaat de wind vrij snel liggen en we besluiten om ergens een hapje te gaan eten. We belanden in een eenvoudig restaurant waar we enthousiast worden begroet. Voordat we iets bestellen krijgen we 2 ansichtkaarten om te versturen en een schoon tafelkleed (met de afbeelding van het eiland) om mee naar huis te nemen.We eten heerlijke Griekse salade en souvlaki. Als we na het eten nog wat drinken gaat de eigenaar van de bar naar de bakker aan de overkant van de straat. Hij komt terug met een ingepakt cadeautje voor ons. Er zitten een doosje Griekse snoepjes en een honingreep met sesam in. We zijn aangenaam verrast.

Als we terug zijn op de boot komen onze Duitse buren Claus en Gisela een glaasje drinken. We hebben het heel gezellig met elkaar.

Dinsdag verlaten we Argostóli en gaan naar Fiskardho. Fiskardho ligt in het noorden van het eiland Kefalonia. Als we daar aankomen om 17.30 uur is er geen plaats meer aan de kade. Eigenlijk weten we dat je eerder aan moet komen als je een plekje wil hebben. We gaan voor de eerste keer voor anker. Het ankeren gaat gelijk goed. Als we naar de kant willen zullen we de rubber boot op moeten blazen. We gaan aan de slag. Met het instructieboekje in de hand lukt het om het bootje vaarklaar te maken. Omdat we heen en weer slingeren aan het anker, zoeken we het extra anker op en zetten dat ook in elkaar. Gerard gaat het extra anker met het bootje uitvaren, waardoor we wat rustiger komen te liggen.

We eten aan boord. Als je voor anker ligt kun je, als je wakker wordt, een lekkere frisse duik nemen en douchen achter op de boot.

We laten Fiskardho even voor wat het is en gaan op weg naar Nidri waar we om 13.00 uur aan de steiger van Evenements Reizen liggen. Omdat Martine hier heeft gewerkt en nog steeds vriendschappelijke contacten onderhoudt, mogen we hier liggen. We worden begroet door flotille leider Huib. Hij kent de Alfa Dim omdat hij bij Enjoy Sailing (onze thuishaven) heeft gewerkt. Hoezo de wereld is klein?

Er ligt hier post op ons te wachten. De tanksensor zit in een pakket, samen met een enveloppe voor Eric en een enveloppe voor ons. Verder is er een enveloppe die al even langer ligt te wachten volgens Eric. Daarin zitten foto´s van Steven, Martine, Sander en Lloyd. Er is voor Gerard een shirt met een foto van de kinderen en voor Betty een pet met dezelfde foto en op beiden staat de tekst I (hartje) my kids!!! Omdat dit waarschijnlijk het enige postmoment is zijn er verschillende kaarten bij. Echt heel leuk!!

Helaas is de verkeerde tanksensor gestuurd. We brengen hem direct naar het postkantoor om hem terug te sturen naar Nederland. We genieten in Nidri en ontmoeten mensen die we al eerder ontmoet hebben tijdens onze autoreis naar Griekenland 3 jaar geleden. Het blijkt dat veel mensen Martine kennen. Het is zo leuk om hier aan de steiger te liggen en te genieten van het uitzicht over de baai. We kunnen ons voorstellen dat Martine hiervan houdt.

Donderdagavond komt Eric bij ons eten. We willen hem graag bedanken voor de super gastvrije ontvangst. We eten één van Gerard zijn favoriete gerechten: Hollandse bonenschotel. We hebben een gezellige avond.

Vrijdagochtend worden we uitgezwaaid door Eric als we vertrekken richting Parga. We varen naar Lefkas waar we de tank volgooien met diesel. Bij Lefkas moeten we door een brug die 1 keer per uur bediend wordt. Daarna gaan we de zee op naar Parga. In Parga liggen we voor het strand voor anker. Inmiddels hebben we ervaring en is het niet meer zo spannend.

Met het bootje roeien we naar de kant en wandelen naar het centrum van Parga. Het is een leuke, heel toeristische plaats met veel restaurantjes en souvenirs winkeltjes.
Het is donker als we weer naar de boot roeien. We hebben een rustige nacht.

s´Morgens weer lekker zwemmen. Gerard roeit naar de kant om brood te halen. Wat een heerlijk leven is dit! Echt genieten.

Van Parga gaat de reis naar Platariás, een klein plaatsje waar weinig te beleven is. Er zijn veel duitsers die hun boot hier laten liggen. Ze komen met de auto naar Griekenland. Ze maken de oversteek met de Ferrie van Italië naar Igoumenítsa om in Platariás op hun boot te stappen.

Zondag 7 juni varen we van Plarariás naar Corfu Stad. We leggen aan in de haven van een luxe yachtclub onderaan de hoge muren van de oude vesting. Een prachtige plek voor een jachthaven, mooi dicht bij het centrum van de stad.

We willen donderdagmiddag vertrekken uit Ibiza. Omdat we naar het internetcafé moeten om ons verslag en de foto’s te versturen, bestuderen we op internet de weersvoorspellingen.

Onze tocht naar Menorca zal een dag en een nacht duren, daarom willen we geen risico nemen met het weer. Er wordt harde wind verwacht bij Ibiza en bij Menorca zelfs tot 7 bft. De beslissing is gauw genomen, bij 7 bft. varen we niet uit. We blijven een extra dag in Ibiza. De voorspelling voor vrijdag is een stuk gunstiger.

Omdat we blijven hebben we de tijd om boven op de berg te gaan kijken waar een ommuurde oude stadskern is met kasteel en grote kerk. Hoewel het regenachtig is, is het erg leuk om hier rond te kijken. We worden steeds enthousiaster over Ibiza.
Als we ’s avonds naar bed gaan staan zoals altijd alle luiken op een kiertje voor frisse lucht.

Het ziet er buiten zwaar bewolkt uit en als we even in bed liggen begint het zwaar te onweren met harde wind en zware regenval. We zijn op dat moment erg blij met onze beslissing om niet uit te varen. Na een tijdje voelt Gerard nattigheid op het dekbed. Boven ons bed bevindt zich een luik. De regen komt door het kiertje onder het luik, door en loopt via het rolgordijntje op ons bed. Gelukkig ligt de boot een klein beetje scheef door de wind, waardoor het regenwater naar Gerard zijn kant loopt. Als we het luik dicht willen doen, moet het rolgordijn open en daardoor plenst het water over ons beiden en over ons bed. Gauw het luik dicht en de nattigheid opruimen. Ook door de andere luiken, in de badkamer en de kajuit gutst het water naar binnen, het fornuis staat vol water. Als we na de nachtelijke dweilpartij weer in bed kruipen gaat het er nog steeds heftig aan toe buiten. We zijn blij dat we niet op zee zitten deze roerige nacht, maar veilig in de haven liggen.

Vrijdag schijnt de zon en ziet het er heel helder uit. Leuk om Ibiza te zien als de zon schijnt. We vertrekken halverwege de middag.

Was het gisteren heel harde wind, vandaag geeft de windmeter 1-3 bft. aan met rond middernacht 3-4 bft. We hebben een rustige oversteek naar Menorca, waar we rond de middag aankomen.

Hoewel de dieseltank nog lang niet leeg is, willen we hem toch eerst volgooien. Doordat de tanksensor stuk is weet je nooit precies hoeveel diesel er nog in de tank is. De nieuwe sensor wordt opgestuurd naar Griekenland waar we hem in Nidri kunnen ophalen. Het zal fijn zijn als dit tank probleem is opgelost.

Er is volgens de pilot één tankstation in Mahon op Menorca. We vinden hem snel. We naderen het station. De lijnen liggen uit om aan te leggen. Vlakbij de steiger zet Gerard de motor in zijn vrij om daarna in zijn achteruit te schakelen om af te remmen. Helaas slaat de motor af en is niet meer aan de gang te krijgen. Wat nu? We naderen de steiger te snel. De medewerker van het tankstation heeft direct in de gaten wat er aan de hand is en staat paraat om te helpen. Gerard gooit het roer om en met behulp van de boegschroef komen we langs de steiger. Betty gooit een lijn naar de kant en de man hangt met zijn volle gewicht aan de lijn in een poging om de boot te stoppen. Hij heeft een lijn van de kant af naar de boot gegooid en die doet Betty aan de voorpunt. Ondertussen is Gerard van de boot gestapt met een achterlijn en trekt mee om de boot stil te leggen. Met elkaar krijgen we de boot netjes aan de kant.

Pfff, als de boot stil ligt besef je pas wat er aan de hand is.

De pompbediende denkt dat we op onze laatste druppel diesel zijn aangekomen. Dit is niet het geval. De startmotor wil niet meer rond.

We doen eerst waar we voor gekomen zijn, de tank volgooien. Ondertussen vraagt Gerard aan de pompbediende of hij een monteur weet die naar de motor kan kijken. De man begint te lachen en wijst naar een man die tegen zijn auto geleund staat. Deze man staat te wachten op zijn zoontje, die op de zeilschool is. Hij is monteur en wil wel even kijken wat er aan de hand kan zijn. Hij trekt netjes zijn schoenen uit als hij aan boord komt en kijkt bij de motor. Hij heeft een steeksleuteltje in zijn zak en maakt daarmee kortsluiting tussen 2 contacten. De motor slaat aan. Hij start nog een paar keer en het lijkt erop of er niets aan de hand is.

Hoewel hij niets wil hebben geven we de man een fooi. Wat een geluk dat hij in de buurt is. Ook de pompbediende geven we een fooi voor zijn inspanningen. Die man reageerde zo snel om ons te helpen.

We vragen hem waar we het beste een ligplaats kunnen zoeken. Blijf maar hier liggen want ik ga sluiten tot maandagochtend. We mogen stroom aansluiten en hij wijst ons de hoofdkraan voor het water. Hij zegt dat de jachthaven veel geld vraagt en van hem mogen we gratis liggen. Het lijkt erop of hij er plezier in heeft om ons te helpen. Ondanks de schrik is het voor ons een geluksdag. Overal waar we tot nog toe komen treffen we vriendelijke en hulpvaardige mensen aan.

Hoewel we tot maandag mogen blijven liggen willen we zondag toch doorvaren. We staan vroeg op omdat we om ongeveer 6.00 uur willen varen. Zal de motor het doen? Spannend.

De motor slaat aan en we varen weg. Maar de motor loopt niet zoals we gewend zijn. Het geluid is niet naar onze zin. Hij hapert en we vragen ons af of hij meer trilt als normaal.

Kortom we voelen ons niet prettig om zo een lange oversteek van 36 uur te beginnen.
Misschien ziet er iets in de schroef. We gaan terug naar ons plekje bij het tankstation waar Gerard onder de boot gaat kijken.

De watertemperatuur is 18 graden. Niet echt uitnodigend om te gaan zwemmen, maar ja.

Bij de eerste duik onder de boot ziet Gerard inderdaad een stuk touw in de schroef. Het touw zit natuurlijk muurvast en is er niet 1,2,3 uit te halen. We spannen een lijn onder de boot door waar Gerard zich aan vast kan houden, zodat hij bij de schroef kan. Met een schaar knipt hij steeds een stuk van het touw los. Steeds na 2x duiken komt hij uit het water om wat op te warmen en even te rusten. Het water is echt heel erg koud als je erin gaat. Uiteindelijk is er nog een klein stukje touw, wat niet los te krijgen is.

Inmiddels is Gerard zo koud geworden, dat hij blijft rillen. Hij zal het vanmiddag nog een keer proberen als hij weer goed is opgewarmd. Dat opwarmen duurt wel een paar uur. Hij was behoorlijk koud geworden. We blijven vandaag liggen en zullen maandag verder gaan. We gaan op zoek naar internet om het thuisfront te melden dat we morgen pas aan de oversteek naar Sardinië beginnen.

’s Middags gaat Gerard nog één keer onder de boot om met een tang het laatste stukje touw weg te trekken. Helaas zonder resultaat. Maar de schroef loopt soepel en raakt het restant touwtje niet. We maken een proefvaartje, de motor reageert nu weer normaal. We denken dat we morgen zonder problemen kunnen varen. We genieten van het mooie weer, een hapje, een drankje en een leuk boek.

Maandagochtend om 6.30 uur vertrekken we op de motor met het grootzeil bij. Weinig wind: 1-3 bft. Veel zon. Om 8.45 uur zien we een flinke zeeschildpad. We varen even terug om een foto te maken. De schildpad kijkt ons aan en lijkt te denken: Huh een boot! Leuk dat je dit zomaar tegenkomt. De zee kabbelt heel rustig. Rond 13.30 uur zien we in de verte een wit golfje dat zich verplaatst. Wat zal dat zijn? Geen dolfijnen. Af en toe zien we een fonteintje omhoog puffen. Het kan wel een walvis zijn! Als we dichterbij komen blijkt het inderdaad een walvis van zo’n 8 tot 10 meter te zijn, die onze koers ongeveer 4 meter voor ons kruist. Hij zwemt onverstoorbaar puffend aan ons voorbij. Echt helemaal geweldig!!!!!

Later zien we nog een schildpad en ook een paar dolfijnen. We hebben een super leuke dag.

De nacht brengt geen bijzondere dingen. Gerard houdt de wacht, Betty slaapt en neemt om 6.30 uur de wacht over zodat Gerard kan slapen.

Als de zon net op is en nog laag op het water schijnt, springen er 2 dolfijnen rond in die zonneschijn. Het lijkt wel een schilderij zo mooi.

We varen langs een gebied waar schietoefeningen worden gehouden. Er wordt veel geschoten, het dreunt geweldig. Soms zien we dikke rookwolken optrekken na zo’n dreun.

Verder is de tocht rustig. De temperatuur van het zeewater is hier 24 graden.
Het duurt voor ons gevoel lang voordat we in Cagliari zijn, maar om 19.00 uur zijn we in de haven. De havenmeester helpt ons bij het aanleggen. Het is een eenvoudige haven. Het toiletgebouw is een tent op de steiger. Het ziet er niet bepaald fris uit, daarom maken we gebruik van het toilet en de douche aan boord. Dit zal wel vaker voor gaan komen. Tot nog toe hadden we goede sanitaire voorzieningen in de havens.

Cagliari vinden wij geen bijzondere stad. Er zijn wel een aantal leuke plekken waar je mooi uitzicht hebt over de stad. We zijn door een aantal leuke smalle straatjes gelopen. Zo smal, dat je soms in een portiek moet gaan staan om auto’s langs te laten rijden.

De koelkast wordt niet koud. Oorzaak hiervan is dat het koelelement bevroren is en daardoor geen koude lucht meer kan blazen. We halen alles uit de koelkast en laten het element ontdooien. Als alles goed drooggedept is, kan de koelkast weer aan. Lastig dat dit gebeurt, maar als je weet wat je moet doen is dit probleempje snel opgelost.

Donderdag 21 mei (Hemelvaartsdag) en vrijdag 22 mei varen we van Sardinië naar Sicilië. Er is nog minder wind waardoor de zee voor het grootste deel spiegelglad is. Dit is de reden waarom we veel schildpadden zien. Ze steken hun kopjes net boven water uit en door de gladde zeespiegel zijn ze goed zichtbaar. Zo ook 2 haaienvinnen die een beetje rondscharrelen en vervolgens verdwijnen in de diepte. Hier hebben we geen foto’s van, want haaien springen niet en als je dichtbij komt zijn ze weg.

De nacht verloopt rustig. Vrijdag begint zonnig, maar om 7.30 uur komen we in een potdichte mist terecht. Er is bijzonder weinig zicht. Deze mist duurt tot ongeveer 9.30 uur en trekt dan op. Vervolgens is de lucht helder blauw en schijnt de zon weer volop.

Om 17.00 uur komen we in Castellammare op Sicilië. We worden opgewacht door iemand in een klein bootje die vraagt of we een mooring willen. We willen aan een steiger. Er komt nog een man in een bootje aan en het lijkt of de twee mannen ruzie krijgen. Het lijkt wel of er een wedstrijd is wie de meeste boten aan zijn steiger kan krijgen. Ondanks dat we elkaar niet goed begrijpen/verstaan komen we bij de eerste man aan de steiger te liggen. Hij beheert de steiger, het tankstation, haalt boten (die van zee komen) binnen, doet zelf de administratie en zegt dat hij 24 uur per dag op de haven is.

Castellammare is een klein plaatsje. De mensen leven op straat. Overal zie je klaagbankjes met oude mannen. In de haven is het heel stil. Er zijn veel lege steigers. We genieten van het uitzicht wat we hebben als we in de kuip zitten. Het stadje is prachtig verlicht ’s avonds. Vandaag is de eerste dag, dat het heerlijk is om lang buiten te zitten. Daarom eten we aan dek.

We kijken ernaar uit wat Sicilië te bieden heeft.