Dinsdag 11 augustus verlaten we Gibraltar al weer. De weersvoorspellingen zijn dusdanig dat we zo snel mogelijk door de Straat van Gibraltar moeten gaan. Het gebied in de Middellandse Zee wat we net achter ons hebben gelaten, heeft inmiddels met harde wind te maken. Wij hebben vannacht trouwens de eerste regenbui sinds 19 juni gehad.
In Gibraltar is de diesel erg voordelig, dus we gooien voor vertrek de dieseltank en de jerrycans vol. Onze gasflesjes zijn leeg, maar die kunnen we helaas niet omwisselen. Het is jammer dat we geen koffie en thee kunnen maken als we geen gas hebben, maar dat overleven we wel.
Als we aan het tanken zijn, komt er een rubberboot met een Nederlands stel naast ons liggen om een praatje te maken. Zij liggen voor anker en willen inkopen gaan doen als zij onze boot met Nederlandse driekleur zien. Zij zijn al 15 jaar onderweg met de boot en hebben veel zeeën bevaren. We wisselen wat wetenswaardigheden uit en nemen afscheid. Misschien ontmoeten we elkaar weer, want we varen dezelfde route. We zien de Straat van Gibraltar toch als een hindernis die genomen moet worden. Gelukkig zijn vandaag de weersomstandigheden goed. We hebben de wind in de rug en de stroom mee. De wind is geluk en de stroom kun je berekenen.
De wind is stevig en trekt even aan tot 7 bft., er is deining met golven tot 3 meter hoogte. Was er op de heenweg iemand overboord gevallen van een Ferry, tijdens deze tocht door de Straat van Gibraltar begint het marifoon alarm te piepen en meldt de navtex dat er iemand over boord is gevallen van een zeiljacht. Een paar dagen later lezen we nog steeds berichten op de Navtex dat er naar de drenkeling gezocht wordt. Als we door de Straat van Gibraltar zijn, blijft de wind, maar de deining is over. Toen we in mei deze route in tegengestelde richting gingen, hadden we dezelfde weersomstandigheden. Toen was dit een barre tocht, omdat we de wind tegen hadden. Nu is het een mooie tocht met de wind mee, waar we van kunnen genieten.
Het is 20.00 uur geweest als we in Cadiz aankomen.
Woensdagochtend gaat Gerard samen met Steven op zoek naar campinggas. Ook hier valt het niet mee om de lege gasflessen om te ruilen voor volle. Ze zijn de hele ochtend onderweg en komen na 13.00 uur terug met de taxi, gelukkig met volle gasflessen. We kunnen weer water koken voor een lekker bakkie.
We vermaken ons ´s middags in de stad. Omdat de haven erg ver van het centrum verwijderd is, zijn we blij als we aan het einde van de dag weer op de boot zijn. Onder het genot van een drankje, bedenken we dat we Cadiz wel hebben gezien. De afgelegen plek van de haven maakt het niet aantrekkelijk om nog een dag hier te blijven.
Daarom vertrekken we donderdag om 7.45 uur en gaan richting Faro. Omdat er weinig wind is, varen we op de motor. Zodra het mogelijk is, zetten we de zeilen bij. Als de wind weg valt halen we het grootzeil weer binnen omdat hij anders alleen maar staat te klappen op de deining.
We genieten van het prachtige weer en van de dolfijnen die we regelmatig zien springen. Ze blijven op afstand en hebben geen interesse in ons. Als we tegen 20.00 uur bij Faro zijn, staat er een sterke stroming voor de ingang van de baai. We worden met veel kracht de baai ingezogen. Eenmaal in de baai kun je verschillende kanten op, naar Faro, maar ook naar verschillende kleine dorpjes. Op aanraden van de mensen die we in Gibraltar hebben gesproken, zoeken we een ankerplaats bij het plaatsje Olhão. Het Nederlandse stel blijkt er ook voor anker te liggen. Zij zien ons aankomen en staan op het dek te zwaaien. We gooien ons anker uit vlakbij hun schip ‘Azzuri’. We liggen in een prachtige omgeving. Het lijkt wel alsof we op de wadden belandt zijn.
Vrijdagochtend komen Wim en Anneke van de Azzuri bij ons op de koffie. Zij hebben veel te vertellen, omdat zij al 15 jaar onderweg zijn. Ze vinden dat hun reis nu lang genoeg geduurd heeft en daarom zijn ze op weg naar Nederland. Na de koffie halen wij ons anker weer op en zetten koers richting Lagos. Het is ook vandaag prachtig weer. Er is een mooi windje en we rollen de zeilen uit. Ook vandaag zien we overal dolfijnen.
´s Middags zien we 2 snelle boten vol toeristen. Ze zijn op dolfijnen safari. De boten varen achter de dolfijnen aan en komen dicht bij ons. Voor we het weten, varen we midden tussen een grote groep dolfijnen die onze boot volgen. Ze hebben geen belangstelling voor de safari boten. Het is echt een geweldig schouwspel, zoveel beesten tegelijk rond de boot. Steven zit op de voorpunt om zoveel mogelijk foto´s te maken. Hier word je echt vrolijk van.
Om 17.00 uur komen we in de haven van Lagos aan. Een prachtige haven waar alle faciliteiten aanwezig zijn. We begrijpen waarom deze haven zo in trek is bij Nederlandse overwinteraars. De luxe van deze haven bevalt ons goed en daarom blijven we een dag extra.
Zondagmiddag verlaten we de haven en gaan voor anker bij het strand om te zwemmen. Het valt wat tegen, want het water is een stuk koeler als een paar dagen terug. Onze reis gaat verder. We varen de nacht door. Het is een onrustige nacht vanwege de hoge golven en de windrichting. Gerard houdt de wacht en Steven en Betty proberen wat te slapen. Als het licht wordt, gaat Gerard slapen en neemt Betty de wacht over. Ze wordt getrakteerd op een mooie dolfijnenshow. De dolfijnen springen met 6 tegelijk over de hoge golven van 3 meter heen. De groep zwemt en springt zeker een kwartier met ons mee. Het is toch echt een cadeautje als je dag op deze manier begint. Om 10.00 uur zijn we in de haven van Cascais, de voorstad van Lissabon. Vanuit deze haven verkennen we Cascais en gaan een dag naar Lissabon, waar we een toer maken met een toeristenbus. `s Avonds sluiten we de dag af met een diner in een Fado restaurant. We beleven een mooie, gezellige avond met lekker eten en heerlijke wijn. Ongelofelijk maar waar, we kopen zelfs de cd´s van de artiesten.
Ongemerkt is, samen met het echt warme weer, ons luie leven verdwenen. We kijken dagelijks naar de weersvoorspellingen omdat het weer onrustig is. We wikken en wegen wanneer we het beste de volgende tocht kunnen maken. Woensdag blijven we liggen; als we door zouden varen komen we verwaait te liggen in Nazaré. Er is één dag speling wat wind betreft en we kiezen ervoor om een dag langer in Cascais te blijven. Een mooie gelegenheid om Sintra met de autobus te bezoeken. Dit is een historisch plaatjes dat op de Wereld erfgoed lijst staat van Unesco.
Donderdag om 7.00 uur verlaten we Cascais. Het is behoorlijk fris, dus warme kleding is geen overbodige luxe. Als we een uur onderweg zijn wordt het flink mistig. De mist blijft tot na de middag hangen. Daarna breekt gelukkig de zon door. We hebben amper of geen wind tijdens dit traject, de zee is spiegelglad.
Als we de haven van Nazaré binnenvaren worden we verwelkomd door havenmeester Mike. Een grappige, vriendelijke man die door zijn pijp, zijn uiterlijk en zijn bijzondere stem, het evenbeeld zou kunnen zijn van Popeye the Sailorman. Hij loodst ons naar een plaats. Ondertussen waarschuwt hij ons voor komende storm. Hij vertelt dat het bij Cascais windkracht 7 bft. is. Hij gelooft ons eigenlijk niet als we vertellen dat we uit Cascais komen en bijna zonder wind naar Nazaré gevaren zijn. We zijn dus voor de wind uitgevaren. De komende dagen gaat het hier ook waaien daarom zijn we van plan om een paar dagen te blijven.
Nazaré is een leuke stad met mooie stranden die druk bezocht worden door Portugezen. Er is ook een groot strand waar bijna niemand naartoe gaat omdat de wind daar ruw tekeer gaat. Wij maken een wandeling langs dit strand en maken leuke foto´s van de enorme branding.
Er is een plaatsje boven op de berg, waar je met een soort kabelbaan naartoe kunt gaan. Hier genieten we van een prachtig uitzicht over Nazaré en over de stranden en de zee.
Elke dag gaan we even naar het internetcafé om de weersverwachting te bekijken.
Het weer ziet er voor zondag gunstig uit. Dat hebben meer mensen gelezen, want als we om 6.30 uur opstaan om te vertrekken, zijn er al veel mensen met hun boot in de weer. In de vroege morgen vertrekken 7 schepen tegelijk uit de haven. Ze gaan allemaal naar het zuiden, alleen wij gaan naar het noorden.
De planning was om verschillende havens aan te doen op onze tocht naar La Coruña, waar Steven zondag 30 augustus op het vliegtuig naar Nederland zal stappen.
We zijn genoodzaakt om deze planning volledig om te gooien. Als we er niet voor zorgen dat we donderdag al aankomen in La Coruña, dan zullen we met veel harde wind te maken krijgen.
Daarom varen we zondag naar Fiqueira da Foz. Maandag beginnen we aan een lange tocht naar Sanxenxo in de Spaanse Rias, waar we dinsdagochtend lekker op tijd aan willen komen. Deze nachtelijke tocht is onderdeel van de gewijzigde planning in onze route. ´s Nachts zien we vele vissersbootjes, die met heel veel licht varen. Door met de lampen op het water te schijnen willen zij vissen naar zich toe lokken. We zien grote scholen vis dicht onder de wateroppervlakte zwemmen. Zij zijn ´s nachts goed zichtbaar door het schuim dat ze om zich heen hebben. Dit verschijnsel van schuim ´s nachts in het water, waardoor silhouetten van vissen zichtbaar zijn, hebben we op de heenweg ook een paar keer gezien tijdens nachtelijke tochten. Sanxenxo heeft een prachtige haven waar erg veel luxe motorjachten liggen.
De havenmeester maakt ons er attent op dat het een feestdag is in de haven. Met talloze lawine pijlen wordt de aanvang van het feest kenbaar gemaakt. Er staan een tiental grote barbeques waarop vissen gegrild worden. Iedereen krijgt gegrilde vis met brood en water aangeboden. Er staan honderden mensen in de rij voor deze gratis maaltijd. ´s Avonds is er een kleine kermis en om 22.30 uur begint er een muziekoptreden op het podium. De muziek van de band in het voorprogramma komt voornamelijk uit de jaren 70. De hoofdact is een band met Spaanse smartlappen. Klinkt leuk, maar voornamelijk hard om de kermis te kunnen overstemmen.
Onze reis gaat woensdag verder naar Camariñas. Dit plaatsje hebben we op de heenreis ook bezocht. Toen hebben we geschreven over de Costa da Morte. Tijdens de tochten van Nazaré tot Camariñas is het weer niet zo mooi. We moeten steeds warme kleding dragen. De zon komt maar af en toe flauw door. Vooral voor Steven is dit jammer omdat hij eigenlijk alleen van zeilen houdt als het mooi weer is.
Gelukkig is het laatste stukje, op donderdag, van Camariñas naar La Coruña beter. Af en toe schijnt de zon een beetje. Er is weinig wind maar wel hoge deining met golven van soms wel 4 meter hoog. We genieten van een aangename tocht.
Bij aankomst in de haven van La Coruña krijgen we een doos met 3 flessen wijn van de Nautical club aangeboden. Nou, een beter welkom kun je niet krijgen! We zijn natuurlijk vaste klant, omdat we hier in april ook waren. In elk geval zijn we hier ruim op tijd zodat Steven zijn vliegtuig zondag met gemak kan halen. Vrijdag vermaken we ons in La Coruña. Het is zo´n grote stad waar erg veel te zien is. We merken dat we richting het einde van de zomer komen, omdat het ´s morgens frisser wordt. Gelukkig schijnt de zon weer regelmatig en loopt de temperatuur soms op tot 28 graden. Met dit weer kunnen wij heel erg tevreden zijn.
Zaterdag pakken we de trein en gaan een bezoek brengen aan Santiago de Compostela. Deze Christelijke bedevaartsplaats is wereldwijd bekend en heel populair. Veel mensen maken een voettocht of een fietstocht vanuit hun woonplaats naar Santiago. Santiago de Compostela is een bedevaartsplaats omdat het hoofd van discipel Jacobus hier begraven ligt. In de grote kathedraal kun je de graftombe van Sint Jacobus vinden. (Santiago cq. Sant Yago = Sint Jacobus)
Als we bij de grote kathedraal aan komen zien we overal om ons heen mensen op wandelschoenen, met enorme rugzakken met opgerolde slaapmatjes. Allemaal zijn ze in het bezit van een wandelstok. Ze vallen elkaar vaak in de armen om elkaar te feliciteren dat zij hun doel bereikt hebben. Wie weet hoe lang deze mensen onderweg zijn geweest. Sommigen zien er hevig geëmotioneerd uit als zij hun laatste meters afleggen. Er hangt een sfeer die erg indrukwekkend is. `s Middags wordt er in de grote kathedraal een dienst gehouden met al deze pelgrims. De kerk ligt bezaaid met rugzakken.
Het is apart om deze plaats die midden in een grote drukke stad ligt, te bezoeken.
Zaterdagavond zoeken we een leuk restaurantje waar we lekker eten. Het is de laatste avond dat Steven aan boord is. Hij heeft ons 4 weken gezelschap gehouden. Vier weken waarin we enorm veel zeemijlen hebben gemaakt (van Palma tot Coruña is bijna 1200 nautische mijlen cq. ruim 2200 km), waarin we heel veel hebben gezien. Zondag brengen we hem naar het vliegveld.
Het zal stil worden aan boord van de Alfa Dim als we na 10 weken met passagiers te hebben gevaren, weer samen verder zullen gaan. We hebben internet ontvangst aan boord en kunnen gemakkelijk dagelijks de weersites in de gaten houden. Voorlopig kunnen we de Golf van Biskaje niet over omdat er de komende week erg veel harde wind zal zijn. We horen van andere zeilers dat orkaan Bill zijn sporen trekt. Als de wind a.s vrijdag wat minder wordt zijn er nog super hoge golven van gemiddeld 8 meter.
We genieten gewoon nog van een weekje vakantie in Coruña, terwijl we wachten op gunstige weerberichten, zodat we veilig en verantwoord de grote oversteek kunnen maken. Zoals het er nu naar uitziet zal dat pas over 6 dagen op zaterdag 5 september zijn.