Als we koers zetten naar Epidaurus, raken we niet uitgepraat over onze ervaring en het gevoel wat ieder van ons heeft gehad tijdens de tocht door het kanaal van Korinthe.
Om 15.30 uur komen we aan in Epidaurus. Dit is een mooie tijd want de kans op een goed plekje is dan nog aanwezig. We hebben geluk en leggen aan de kade aan tussen een engels zeiljacht en een Grieks motorjacht. Door de valwinden die vanaf de berg komen liggen we wel te schommelen en het water klotst tussen de boten en de kade, maar we liggen prima. Er is meestal veel te zien in de haven zo ook hier als langzaam maar zeker de kade vol raakt. Een motorboot gooit zijn anker achter een mooring ketting. Zijn anker komt muurvast te zitten. Ze moeten duiken om het anker weer los te maken. Er ligt een boot met Nederlandse passagiers (Berend Botje), die een meezeilvakantie doen, aan de kade. Als om 21.00 uur een flottielje van een Nederlandse reisorganisatie (Amorgos) aankomt, roept de schipper van Berend Botje dat er nog een plekje is tussen onze boot en onze Griekse buren. De flottielje boot van Amorgos vaart eerst eens langs en komt met zijn kiel tegen de ankerlijn van onze Griekse buren. Deze boot wordt gevaarlijk meegetrokken tot de lijnen strakker dan strak staat. Veel geschreeuw op de kant en het flottielje schip van Amorgos begrijpt dat er iets mis is. Na wat gehannes komen zij gelukkig weer los van de ankerlijn. Dan komen zij weer terug en proberen tussen onze boot en de Griekse boot te parkeren. Er is slechts 2 meter ruimte en ieder ligt verder strak tegen de buurman aan. Het lukt uiteraard niet en de schipper van het Griekse motorjacht en het Franse zeiljacht daarnaast maken veel bezwaren. Even later vaart het enige zeilschip van de Amorgos flottielje te kort langs en komt eveneens in aanvaring met dezelfde ankerlijn van het Griekse motorjacht. Nu is het een stuk ernstiger. De ankerlijn komt tussen zijn kiel en roer. Los varen kan haast niet meer. Maar met wat duikwerk komen ze toch los van de ankerlijn. De hele haven staat intussen op zijn kop; iedereen is bang voor schade aan zijn schip door Amorgos. Uiteindelijk leggen beide schepen aan de boot van Berend Botje aan, waarbij ze ook een lijn leggen aan de boot van onze Engelse buurman, die op dat moment in een taveerne zit te eten.
Als de schipper van het Engelse schip terugkomt bij zijn boot is hij erg boos dat er schepen zijn vastgelegd aan zijn boot zonder zijn toestemming en vraagt welke clown dit heeft bedacht. De groep is gaan eten in een taveerne. Hij wacht tot ze terugkomen en spreekt dan de schipper aan over zijn ondeskundige gedrag. De Engelsman zet de schipper van Amorgos beheerst maar duidelijk voor schut tegenover zijn gasten. De lijnen moeten los van de boot en vastgemaakt worden aan de kade zodat het Engelse schip weer alleen aan zijn anker ligt. Mooie reclame voor het zeilgedrag van Nederlanders. De flottielje moet gewoon voor anker gaan wat normaal is als je zo laat een plaats binnenkomt en de kade vol ligt. Er is bijna altijd plek om te ankeren, alleen lig je wat minder rustig. Eindelijk wordt het rustig en kan iedereen gaan slapen na een inspannende dag welke net een film was. (Amorgos heeft overigens geen reactie willen geven op de gebeurtenissen)
Nadat we maandag boodschappen hebben gedaan, verlaten we de kade en gaan een stukje verderop in de baai voor anker liggen. We kunnen lekker zwemmen en als we iets nodig hebben gaan we met het bootje naar de kant. Dick en Cathy vinden dit ook een leuke ervaring. In de tijd dat ze aan boord zijn, willen we hen zo veel mogelijk laten meemaken.
We genieten al een paar uur van onze rust en vrijheid als er een groot motorjacht met 4 man personeel vlakbij ons gaat ankeren. De gasten gaan direct aan een prachtig gedekte tafel zitten voor het diner. Het jacht komt zo dicht bij onze boot te liggen dat we bijna mee kunnen eten. Tot onze verbazing vraagt één van de bemanningsleden of wij een stukje verder willen gaan liggen door onze ankerketting langer te maken. Omdat we al ruim ketting hebben uitliggen en al een hele poos op deze plek liggen, zijn we niet van plan om op te schuiven.
De bemanning is druk bezig met het in de gaten te houden van beide schepen, want hun anker houdt niet goed. Op een gegeven moment komt het jacht zo dicht bij ons dat de hele bemanning in paniek opspringt, de motor wordt gestart en ze varen een stukje weg om verderop weer voor anker te gaan. Tijdens deze actie werpen ze ons boze blikken toe die Gerard schouder ophalend beantwoordt met: `we were first on this place´. Gelukkig maar dat het jacht vertrokken is, nu kunnen we rustig slapen.
Dinsdag verlaten we Epidaurus en gaan naar Poros. Het is zo leuk om Dick en Cathy te zien genieten van alles wat ze meemaken. Hierdoor genieten wij ook weer extra van alle dingen waar we een beetje aan gewend raken.
Als we Poros naderen, zien we de huizen tegen de berg aangebouwd. Een prachtig gezicht. Het is steeds weer een verrassing wat je zult zien als je een baai invaart. We moeten zoeken naar een plaats waar we beschut zullen liggen tegen de verwachte hardere wind. Na een paar keer heen en weer gevaren te zijn, zien we een plekje waar we langzij aan de kade kunnen. Het zou precies moeten passen. Voorzichtig, met wat hulp aan de kant, leggen we de boot langs de kade. Er is voor en achter ongeveer 50 cm ruimte over, het is een plaats op maat. De eigenaar van de taveerne aan de overkant van de straat brengt direct 4 glazen ouzo aan boord als welkom. Nou, wij weten in elk geval waar we vanavond moeten gaan eten.\
Poros is leuk. Kleine straatjes en trapjes die naar boven leiden. Leuke winkeltjes. Gewoon gezellig om een poosje te vertoeven. We zien verschillende mensen uit vorige havens. O.a. onze engelse buurman Collin uit Epidaurus, die ons hartelijk uitnodigt om op onze terugreis langs te komen in Engeland.
Woensdagavond eten we aan boord en bestellen we een assortiment bijgerechten in de taveerne voor bij de saté die Dick en Cathy gemaakt hebben. Het eten wordt netjes aan boord bezorgd.
Donderdag gaan we naar Aegina. Een tocht zonder wind, behalve bij het aanleggen, dan steekt er een windje op (Het lijkt standaard te worden dat er ´s middags bij het aanleggen windkracht 5 staat). Het anker houdt niet in één keer, maar bij de tweede poging grijpt hij goed vast. We liggen aan de kade waar we onze dieseltank vol laten gooien door een kleine tankauto die langs de kade rijdt. Er komt een mevrouw langs met een mooie foto van onze boot die we kunnen kopen voor € 15,00. De foto is gemaakt vlak voordat we de haven invoeren.
Ook in deze haven worden we vermaakt met allerlei ankercapriolen. Een Frans stel laat iedereen in spanning griezelen met hun acties. Ze gooien hun anker uit terwijl ze vooruit varen richting al aangelegde boten. Als het anker vastgrijpt schiet de boot als uit een katapult achteruit. Bij hun tweede poging varen ze met volle kracht vooruit op de boten in terwijl beiden bezig zijn met het anker en het roer onbemand is. Alle mensen in de haven staan op de punt van hun boot te schreeuwen dat iemand het roer moet pakken. Een ramp dreigt te gebeuren. Op het allerlaatste moment rennen beiden naar het roer en een grote ravage wordt voorkomen. De haven in rep en roer, net als 2 dagen geleden. Uiteindelijk begrijpen de Fransen dat ze zich niet meer kunnen vertonen in de haven en ze gaan de zee weer op om hopelijk een anker plaats te zoeken ver van andere boten af.
Wij bespreken net dat het maar goed is dat Thijs (de schipper van Amorgos uit Epidaurus) niet hier is, dat zou de chaos compleet maken. Het is nog niet uitgesproken of er komen 2 schepen, langszij aan elkaar verbonden, de haven in, als een pas-de-deux. Dat is Thijs met zijn flottielje! Ze draaien ongeveer 30 rondjes in de haven. Het blijkt dat er plaats gemaakt moet worden voor de schepen, want het leadship is zijn schroef verloren. Hoe zal dat komen? Door over ankerlijnen heen te varen? Het schip met pech mag nog aan de kade, maar het flottielje schip moet ergens anders worden gelegd en ja hoor…. Er wordt weer gestunt en aan lijnen gesjord om de boot ergens aan te leggen waar het niet kan. De leiding van deze flottielje weet weer alle aandacht op zich te vestigen door ondeskundig gedrag. Je zult maar met hen op vakantie zijn.
Aegina is net als Poros een leuke plaats waar het goed toeven is. We kopen mooie schalen en wijnkannetjes voor thuis.
Vrijdag is ons doel Zéa Marina in Pireus. Volgens de pilot moet je echt geluk hebben als je een plaats in deze marina krijgt. Nou het geluk is met ons, want na een half uur wachten bij de haveningang, krijgen we een plaats achter in de haven. Een mooie plek, want je ligt bijna in het centrum van de stad. We liggen tussen enorme motorjachten in. Wij denken dat we een redelijk flink schip hebben, maar hier lijken we meer een notendopje. Deze plaats is gemakkelijk te vinden voor Martine als zij zaterdag met de taxi vanaf het vliegveld naar ons toekomt. Als zij aan boord is drinken we natuurlijk een glaasje bubbels om haar te verwelkomen. We zijn blij dat ze er is. Dick en Cathy koken vandaag een heerlijke pasta en maken er een verrukkelijke salade bij.
Zondag is het de laatste dag dat Dick en Cathy aan boord zijn. We varen een stukje en gaan een poosje voor anker om te zwemmen. Daarna gaan we op zoek naar een haven van waar het gemakkelijk is om naar het vliegveld te komen. Ze vliegen al om 9.00 uur naar Nederland. We proberen verschillende havens. De één is alleen toegankelijk voor kleinere boten en de ander is een privé haven voor super grote jachten. We komen in Kalamáki terecht. We zijn hier jaren geleden geweest toen we deelnamen aan een flottielje naar de Cycladen.
Na het ankerbier, wat we altijd drinken als we aangelegd zijn, gaan Dick en Cathy hun tassen inpakken. Daarna gaan we op zoek naar een restaurant waar we gezellig met elkaar gaan eten.
Maandagochtend om 4.30 uur gaat de wekker. Na een kop koffie en een bakje Griekse yogurt met honing en vers fruit brengen we Dick en Cathy naar de bus die hen naar het vliegveld zal brengen. Het is jammer om afscheid te nemen als je het zo gezellig met elkaar hebt gehad. We zijn blij dat onze gasten zo genoten hebben, want wij vinden het leven op een boot wel leuk, maar je weet nooit hoe een ander dat ervaart. Hun enthousiasme heeft ons veel plezier gegeven.
We blijven een dag liggen omdat we het centrum van Athene willen bezoeken. We gaan met de metro naar de Acropolis. Hoewel we hier al een aantal keer geweest zijn, is het toch leuk om er weer een kijkje te nemen. Er is veel veranderd in de het centrum van Athene. Mooie metro, prachtige ondergrondse en nette autovrije straten rond de Acropolis. We zijn echt verrast. Waarschijnlijk dat er voor de Olympische spelen veel opgeknapt is. We vermaken ons prima deze middag. Sjouwen allerlei winkeltjes af op zoek naar dat ene souvenir. Tijdens elke lange vakantie proberen we een souvenir te kopen wat we echt mooi vinden en waar we lang plezier van kunnen hebben. ’s Avonds eten we in de tuin van een taveerne. Een hele mooie plek, waar we heerlijk eten.
Na het eten gaan we terug naar het winkeltje waar we een mooie steen voor aan de wand hebben gezien. Na enige onderhandeling wordt de koop gesloten. Volgens de verkoper weegt het stuk marmer ongeveer 15 kg. Volgens Gerard en Martine die de steen sjouwen, weegt die minstens 40 kilo. We nemen een taxi terug naar de boot. De chauffeur rijdt zo ver als mogelijk de steiger op zodat we zo min mogelijk hoeven te sjouwen.
Dinsdag varen we naar Cape Sounion, waar we in de baai voor anker gaan. We moeten het anker een paar keer uitgooien voordat het houdt. Cape Sounion is het verste punt van onze reis. We genieten van het prachtige uitzicht. De tempel op de berg en wij in de baai ervoor, geweldig! Als we woensdagochtend opstaan, zien we de laatste boten wegvaren en zijn wij nog alleen in de baai. Een heerlijk moment om even te zwemmen voordat we vertrekken.
Na Cape Sounion gaan we naar Hydra. Hydra is een heel toeristisch plaatsje dat je gezien moet hebben. Zo denken heel veel mensen, want de haven ligt bomvol. We vinden nog net een plekje aan de kade tussen een zeiljacht en een groot motorjacht. Omdat er geen elektra aansluitingen zijn op de kade, laten beide schepen hun motor draaien voor stroom. Het grote jacht heeft airco en kan dus niet zonder stroom. Het zeiljacht zal ook veel stroom nodig hebben, of zwakke accu´s hebben. Het is mede daardoor een erg onrustige plaats.
Hoewel de haven klein en vol is, varen er watertaxi’s en Ferry’s af en aan. Alsof het nog niet genoeg is, komt er een groot schip de haven binnen met voorraden voor de plaatselijke bevolking. De locals halen hun spullen met handkarren en muildieren op, want er rijden bijna geen auto’s op Hydra. Op de kade staan veel muildieren waarmee mensen een ritje kunnen maken. Donderdagochtend halen we brood en gooien direct de boot los om de drukte en de onrust van deze haven te ontlopen. We ontbijten onderweg.
Na een tochtje van 4 uur arriveren we in Spetsos. We komen naast een mooie houten zeilboot te liggen waar regelmatig een oude man even aan boord is. Hij probeert een praatje met ons te maken, maar zijn engels is net zo goed als ons grieks. We komen dus niet tot een echt gesprek en de man vertrekt. We lopen ongeveer 15 minuten naar het centrum van Spetsos. Je kunt hier een rondrit maken met paard en wagen of een scooter of quad huren om de omgeving te verkennen. Voor boten is er weinig plaats om aan de kant te liggen. Er zijn wel volop gelegenheden om voor anker te gaan. Alles wat nodig is, kun je hier vinden. Tegen de avond komt de oude man nog een keer langs op de houten boot en brengt ons een zakje pruimen uit eigen tuin. Echt heel aardig van hem. We genieten ervan want de pruimen zijn geweldig lekker.
Vrijdag 3 juli maken we een flinke tocht naar Ieraka. Langs de kust van hoge rotsen is de ingang van de baai niet gemakkelijk te vinden als je geen plotter (soort tomtom op het water) aan boord hebt. We varen tussen de rotsen door en komen in een smalle baai waar een klein dorpje is. Midden op het water gaan we voor anker in deze oase van rust. We roeien met onze dinky naar de kant om in een taveerne te eten. Als we rosé bestellen moet de baas eerst even naar de supermarkt. Er zijn 3 taveernes en een klein winkeltje langs het water. Verder is er weinig te beleven. Alleen genieten van de rust.
Zaterdag gaan we naar in Dhiakofti op het eiland Kithera. Onderweg zien we eindelijk weer eens dolfijnen. De eerste keer in Griekenland dat we dolfijnen zien. Dhiakofti is ook een heel klein plaatsje waar we moeten ankeren omdat er geen kade is waar we kunnen aanleggen. Er is best wel wind en liggen die nacht niet rustig.
Zondagochtend gaat onze tocht verder naar Kalamati. De kust waar we langs varen bestaat uit hoge kale rotsen. Er zijn weinig plaatsen te vinden op dit traject waar je echt beschut kunt liggen. De tocht duurt ongeveer 11 uur. In Kalamati liggen we in de marina aan de steiger. Er is hier een toiletgebouw met douches en wasmachines en zelfs een droogtrommel, maar die zal de was niet sneller drogen dan de zon en de wind. Omdat we hier de beschikking hebben over een grote supermarkt, waar zelfs Douwe Egberts koffie verkocht wordt, vullen we onze voorraden aan. We spoelen al het zout van de boot en maken veelvuldig gebruik van de wasmachine. In het café is een internetverbinding waar Gerard de route bijwerkt. Ook Martine regelt haar zaken op internet.
De plaats Kalamati stelt niet zo heel veel voor. Wij hadden het idee dat het een grote stad zou zijn, maar dat valt een beetje tegen. Na een verblijf van 2 dagen en 3 nachten in deze haven gaan we verder.
Methoni is een plaats met een groot Venetiaans fort en een Turkse toren die al van verre te zien is. We gaan voor anker in de prachtige baai, het uitzicht lijkt wel een ansichtkaart.Het plaatsje lijkt heel klein, maar als we met het bootje naar de kant gaan blijkt het groter te zijn. Er zijn leuke winkels en na een wandeling naar boven, is er een prachtig uitzicht over het fort en de toren naar de zee.
Donderdag is ons doel Katokólon. Weer een redelijk lange tocht, maar dat brengt de streek met zich mee. Gelukkig kunnen we vandaag een poos zeilen. Na 18.00 uur komen we aan in de haven waar we worden opgevangen door een allervriendelijkste havenmeester. Hij is erg enthousiast omdat hij al 11 nederlandse schepen binnen heeft. We mogen langszij liggen achter een aantal vissersboten.
Als we ´s avonds na het eten terugkeren bij de boot, zitten de vissers op de kade te drinken en hebben harde muziek aan. Zodra wij op onze boot stappen gaat de muziek zacht. Eén van de mannen spreekt Duits, hij komt ons uitnodigen om wijn met hen te komen drinken. Er wordt meer wijn gehaald en de muziek gaat weer aan. Het is heel gezellig om met deze mensen te praten. Het gesprek loopt vooral via de Duits sprekende griek. Hij is getrouwd met een Duitse vrouw. Ze wonen in de winter in Duitsland en in de zomer in Griekenland. We maken foto´s van deze gezellige bijeenkomst en gaan laat naar bed.
Vrijdagochtend 9.30 uur komt de havenmeester langs om ons eventueel te helpen met wegvaren, maar dat is niet nodig. We nemen afscheid van deze vriendelijke man en verlaten de haven. Als we net buitengaats zijn, komt de vissersboot met de ons inmiddels bekende vissersmannen richting de haven. Ze zwaaien ons uitbundig toe. We hebben een rustige tocht naar Zakinthos, waar we een beschut plekje vinden aan de kade. De komende dagen wordt er veel wind voorspeld, dus we willen hier een paar dagen blijven.
Het is een heel verhaal geworden, maar we beleven zo veel, dat we lang niet alles kunnen beschrijven. Groetjes van Gerard en Betty