Als we de jachthaven van Sailingclub Corfu uitlopen om naar de stad te gaan, lopen we door de oude vesting. Er zijn oude stenen trappen en mooie oude poorten die naar het centrum van de stad leiden. Corfu is een prachtige stad met gezellige winkelstraten. Voor de dagelijkse boodschappen zoeken we de smalle straatjes op. Als we groente en fruit inslaan bij een klein groentewinkeltje vragen we waar we een bakker kunnen vinden. De zoon van de groentevrouw wordt geroepen en krijgt de opdracht om ons naar de bakker te brengen. Echt aardig!
Als we via de prachtige ingang terugkomen bij de haven, ligt de hond van een Amerikaanse boot gevloerd met een zak ijs op zijn kop. Het beest is door de hitte bevangen, zo zielig. Gelukkig is er een dierenarts bij die we nog een aantal keren naar de boot zien gaan om de hond te controleren. Wij bedenken dat het toch niet handig is om een hond met een dichte vacht mee te nemen naar zo´n warm land. Maar goed dat onze Lloyd thuis is.
De plaats waar we liggen is zo leuk dat er veel mensen een kijkje nemen. Een gezin uit Tsjechië vraagt zelfs of ze een foto mogen maken als ze op onze boot staan. Omdat we dinsdag 9 juni 29 jaar getrouwd zijn, gaan we maandagavond vast uit eten in het restaurant op de jachthaven.
Dinsdag verlaten we de prachtige haven. We zijn het erover eens dat dit één van de leukste plekjes is waar we tot nog toe hebben gelegen. Na een tocht van ongeveer 5 uur komen we aan in Gaios op het eiland Paxos. De plaatsen aan de kade bij de taveernes zijn bezet. We vinden een leuke ligplaats aan een kade net iets naast het dorp. Volgens de pilot kan het in het drukke seizoen een grote chaos zijn in Gaios. We kunnen ons daar iets bij voorstellen.
Na Gaios gaan we naar Preveza waar we in een soort ‘malle Pietjeswinkel’ een mooi dienblad met hengsel kopen. Toen we 3 jaar geleden in Griekenland waren vonden we deze bladen al erg leuk. Daarom zijn we direct op zoek gegaan naar een exemplaar.
Donderdag 11 juni varen we via Lefkas het Lefkas kanaal naar Spartakhori. Bij Lefkas moeten we door de brug die slechts 1x per uur bediend wordt. Het is een drijvende brug die opzij gevaren wordt.
Mooi op tijd komen we aan in Spartakhori, waar we een plek krijgen aan de steiger van taveerne Porto Spilia. Een steiger met lazy-lijnen, water en electra. Wat een luxe. Omdat morgen harde wind wordt voorspeld willen we hier een extra dagje blijven.
De familie (allemaal broers) van de taveerne helpt de gasten met aanleggen van de boten. Zij werken allemaal in de taveerne in de bediening of in de keuken. De grootste (dikste) broer zorgt ervoor dat alles goed verloopt. Als mensen bij het aanleggen niet handig zijn met de lazy-lijn stapt hij aan boord om de lijn zelf vast te leggen. De broers en hun kinderen, die voornamelijk in de bediening meewerken, zijn ontzettend behulpzaam en gastvrij. Daarom gaat de bemanning van elk schip bijna altijd in de taveerne eten. Voordat je eten besteld, mag je eerst in de keuken rondkijken. Al het eten staat keurig gereed zodat je gemakkelijk een keuze kunt maken. De keuken ziet er keurig netjes uit. We eten er heerlijk.
Vrijdagochtend komt de grote Griek langs met de mededeling dat het zal gaan waaien en dat het niet verstandig is om uit te varen. Op zee zou het zelfs 9 Bft worden. Hij adviseert ons een betere en meer beschutte ligplaats. Na het ontbijt gooien we de boot los en varen naar de zijkant van de baai, waar we met de punt naar de kade gaan liggen. De bemanning van de huurboten hebben allemaal een sms je ontvangen van de reisorganisatie dat zij niet uit moeten varen. Inmiddels is het zo hard gaan waaien dat sommige schippers van de huurboten het lastig vinden om de boot te verleggen. Geen probleem, de grote Griek springt aan boord en vaart de boten naar een veiliger plek, ondertussen geeft hij iedereen aanwijzingen hoe de boten aan elkaar gelegd moeten worden. Na een paar uur hard werken, liggen de boten veilig aan een kade in de luwte en worden net aangekomen schepen die een plek zoeken om aan te leggen weggestuurd omdat het niet verantwoord is om meer schepen te herbergen. De harde wind duurt niet lang, in de loop van de middag is het weer rustig.
Aan de kade waar we nu liggen, liggen veel boten met Ieren aan boord. Heel gezellig om met deze mensen te praten over hun ervaringen en reisdoelen. Eén mevrouw vraagt aan Gerard waar hij vandaan komt, omdat hij zo´n ‘lovely accent’ heeft.
Zaterdagochtend gaan we naar het dorp, boven op de berg, om inkopen te doen en wat foto´s te maken. Een in het zwart geklede mevrouw wil poseren en heeft daar plezier in.
We zullen met veel plezier terugdenken aan de familie van Porto Spilia, een bijzonder stel mensen, die alles in het werk stellen om hun gasten tevreden te stellen.
Ons doel van vandaag is Kioni op het eiland Iteca. Omdat het vol is in Kioni gaan we naar Vathi, de hoofdstad van het eiland. Een klein uurtje verder. De thermometer is opgelopen tot 40 graden.
We ‘parkeren’ de boot aan de kade. We zijn inmiddels best handig met deze manier van aanleggen (anker uitgooien en achteruit varen naar de kade waar je de achterkant van de boot vastmaakt). Er komt een Engelse boot naast ons liggen. Gerard vermoedt dat hij zijn anker over ons anker heeft gelegd. Dat zien we morgen dan wel. Het centrum van Vathi is niet echt bijzonder. Na het eten bezoeken we een internetcafé.
Zondagochtend halen we ons anker op en ja hoor, we halen de ankerketting van onze Engelse buurman naar boven. Het is een hele klus om de ketting over het anker te tillen. De fransman die aan de andere kant naast ons ligt, springt in zijn dinghy (rubber bootje) en schiet ons te hulp. Met een hulplijntje tillen we de ketting over het anker heen en kunnen we het anker inhalen. We zijn blij met de hulp van deze fransman.
Vandaag verlaten we de Ionische eilanden en gaan naar de Golf van Patras. Een tocht met heel weinig wind. We zien enorme roggen zwemmen en doen ons best om foto´s te maken. Het resultaat valt tegen, omdat de vissen wegzwemmen als we in de buurt komen.
We komen in Messolonghi. Om de haven te bereiken varen we door een kanaal. De omgeving is hier heel anders als in het gebied waar we vandaan komen. Het is hier heel vlak. De haven waar we komen is niet meer als een paar steigers en 2 gebouwen in aanbouw. Er liggen weinig schepen. Er komt iemand langs met een folder waarop de plannen staan hoe de haven eruit zal gaan zien. Op de folder staat dat de opening in 2009 zal zijn. Er zal nog heel wat moeten gebeuren voordat dat mogelijk is.
Maandagochtend gaan we naar het stadje Messolonghi. We zijn aangenaam verrast als we daar aankomen. Eerst lopen we door een buitenwijk waar prachtige huizen staan. In het centrum zijn klein smalle straatjes met authentieke winkeltjes en terrassen die vol zitten met voornamelijk jongelui. Maar er zijn ook grote straten met moderne winkels. We doen onze inkopen en lopen terug naar de haven. Dit is een flinke wandeling, dus we hebben onze beweging weer gehad.
Tegen de middag vertrekken we naar Trizona. Op deze route ligt de Andirionbrug waar we onderdoor moeten. Vijf mijl voor de brug moet je melden via de marifoon dat je onder de brug door wilt. Naam van de boot en de hoogte van de mast worden gevraagd en we krijgen instructies onder welk gedeelte van de brug we mogen passeren.
In de haven van Trizona vinden we een plaats achter in de haven. Het plaatsje is heel klein. Er zijn een aantal taveernes waar vooral de mensen van de boten in de haven hun maaltijd gebruiken.
Dinsdag gaat onze reis verder naar Galaxidhi waar we voor anker gaan. Met onze dinghy gaan we naar de kant om het plaatsje te bekijken. De omgeving van de Golf van Patras is geen druk toeristengebied. Tref je in veel plaatsen inmiddels voor ons leesbare teksten aan, hier is alles nog geschreven in griekse letters. Dat is zoeken naar de bakker.
Woensdag varen we een uurtje naar Itea. Morgen komen Dick en Cathy (broer en schoonzus) naar de boot. Zij zijn maandag naar Athene gevlogen en komen donderdag aan boord. We maken de boot schoon en zorgen dat hun hut in orde is.
De havenpolitie komt langs met het verzoek om ons om 18.00 uur te melden op het kantoor om liggeld te betalen en stempels te halen in de depka (het officiële formulier wat we bij aankomst in Griekenland moesten halen nadat we belasting hadden betaald). Dit is de eerste keer dat we stempels krijgen.
Als Dick en Cathy donderdag om 13.40 uur aankomen met de bus staat er een fles bubbels klaar om hen te verwelkomen. Gezellig dat ze er zijn. We krijgen leuke kado’s, wat natuurlijk helemaal niet nodig is, maar wel erg leuk. Moeder heeft een kaart volgeschreven en meegegeven. We kunnen geen post ontvangen op de boot, daarom is deze kaart een verrassing.
Van Itea gaan we naar Andikirion. Ook een plaats waar weinig toeristen komen. We vinden een plaats naast de vuurtoren. Er staat veel wind als we gaan aanleggen, dus is het even hard werken. Als we langs een kapper lopen, laat Gerard zijn haar knippen. De kapper heeft er veel plezier en doet zijn werk met veel zwier. Dick en Cathy trakteren ons op een diner in een taveerne.
Zaterdag is Corinthos ons doel. Onze gasten genieten zichtbaar van alles wat er om hen heen gebeurt. Alles wat ze meemaken is nieuw voor hen, omdat ze geen zeilervaring hebben.
In Corinthos staan 2 mannen op de kade die helpen met aanleggen. Ze brengen ons en de bemanning van de boot die achter ons is komen liggen, ´s avonds naar een restaurant. Voordat we gaan zitten mogen we een kijkje nemen in de keuken.
Zondag gaan we door het Kanaal van Corinthe. Om 9.00 uur luisteren we kanaal 11 op de marifoon af en horen dat het kanaal na 10.00 uur open is voor scheepvaart van west richting oost. We melden ons aan, geven naam en lengte van ons schip door en wachten een halve mijl voor de ingang. Vanaf 10.10 uur wordt ieder schip bij naam genoemd om het kanaal in te gaan. Om 10.15 uur mag de Alfa Dim gaan. We zitten met camera´s in de aanslag. De Opkikkervlag hangt in de mast. Eindelijk varen we het stukje waar we al jaren over praten en waarvoor we nu bijna 3 maanden onderweg zijn. Het is echt helemaal SUPER GEWELDIG om hier te varen tussen de hoge steile wanden van het Kanaal van Corinthe. Er is een flinke stroming, de kleur van het water is turkois. Op de brug waar wij een aantal keren hebben staan dromen over deze tocht, staan veel mensen te kijken naar de boten die door het kanaal varen. Met ons vieren hebben we zo´n fantastische tocht beleefd dat het eigenlijk niet te beschrijven is. Aan het eind van het kanaal leggen we aan, om het tolgeld te betalen. Dit is het einddoel van onze reis en één van de vele hoogtepunten.
