Als we zaterdag 23 mei Castellamare verlaten staat de zon al hoog aan de hemel. We laten de bimini staan zodat we wat schaduw hebben tijdens de tocht. Omdat er practisch geen wind (1 bft) is varen we op de motor en hebben een rustige tocht waarbij we alle tijd hebben om wat te lezen. In San Nicola is plaats genoeg. Er zijn, net als in de vorige plaats lege steigers. We krijgen een plaats toegewezen en moeten langszij gaan liggen want de lazy lijnen zijn (als ze al aanwezig zijn) niet berekend op onze lengte. We hebben een mooie plek aan het begin van de haven. Vanwege het weekend is er veel bedrijvigheid in de haven. De lokale bevolking vaart af en aan met hun boten, waardoor er een gezellige drukte is. Dit hebben we nog niet veel meegemaakt tijdens onze reis.
San Nicola is ook een typisch italiaanse plaats waar de bevolking op straat leeft. Overal zie je oude mensen met elkaar zitten kletsen. Er zijn een aantal winkels voor de dagelijkse behoeften. Vanuit San Nicola rijdt een trein naar Palermo. We hebben het station gevonden, alleen is er geen loket waar we een kaartje kunnen kopen. Gerard gaat zondagochtend op onderzoek uit en vraagt in een winkel waar hij kaartjes voor de trein kan kopen. Dit is mogelijk in een plaatselijke bar. Hij koopt 2 treinkaartjes. ’s Middag zitten we op een verlaten perron op de trein te wachten. Er rijdt tot 2 keer toe een sneltrein langs, maar er komt geen stoptrein. Op het reisschema staat dat de lokale treinen niet op ‘festivi’ rijden. Wij hebben aangenomen dat dit niet op feestdagen zou zijn, maar blijkbaar valt ook de zondag hieronder. We gaan weer terug naar de boot. Omdat we toch naar Palermo willen en omdat we de treinkaartjes al hebben, besluiten we nog een dag in San Nicola te blijven.
Maandag lukt het wel om Palermo te bereiken. Palermo is een grote moderne stad met veel indrukwekkende gebouwen. Er zijn mooie winkelstraten met moderne winkels, maar er zijn ook leuke smalle straatjes vol kraampjes waar locals hun waren aanbieden. We hebben geen spijt van dit bezoek.
Van San Nicola gaan we naar Portorosa in de provincie Tindari. Een rustige haven waar we alleen overnachten. Woensdagochtend vertrekken we op tijd om door de Straat van Messina te gaan. Als we vertrekken is het prachtig zonnig weer. We zetten het grootzeil op, maar moeten de motor aanhouden om vaart te houden.Volgens de pilot is er in de Straat van Messina veel stroming en vaak veel wind. Vroeger waren er zelfs draaikolken waarin schepen verdwenen naar de bodem van de zee. Maar dat was vroeger!!
We zien bijzondere vissersboten met enorm lange boegsprieten en een hoge mast waar een bakje op staat waar vissers in staan. Deze kijken uit over zee naar zwaardvissen. Zwaardvissen slapen overdag aan de oppervlakte. Als de vissen gespot worden, worden ze met een harpoen (aan de boegspriet) gevangen. Het lijkt een ingewikkelde manier van vis vangen, maar het zal wel werken, want we zien een aantal van dit soort schepen.
Als we de Straat van Messina invaren zien we direct dat er een vreemde golfslag is. We hebben geluk dat we de wind mee hebben en ook de stroming is de goede kant op. De wind is 1-2 bft. als we de Straat ingaan, maar langzaam strekt hij aan tot 5-6 bft. en soms met uitschieters naar 7 bft. De boot kan het allemaal goed aan en wij ook.
We hebben een lange tocht achter de rug als we om 19.00 uur aankomen in de haven van Riporto del Etna aan de voet van de Etna. De haven is vrij vol en we mogen naast het tankstation liggen. Er is alleen geen stroomaansluiting mogelijk, maar onze accu´s zijn vol.
Als we na het eten een rondje wandelen door Riporto is het overal donker, omdat de stroom is uitgevallen. Nou, we missen dus niks op de boot.
Donderdagochtend lopen we weer een rondje door het plaatsje en zien veel zwart geblakerde huizen, wat typerend is voor deze plaats door de uitbarstingen van de Etna. Er komt steeds rook uit de berg. We hebben er beiden geen behoefte aan om naar boven te gaan. We hebben in het verleden al verschillende kraters bezocht.
We gaan naar een internetcafé om de laatste weersvoorspellingen op te zoeken. Vanmiddag willen we beginnen aan de oversteek van Sicilië naar Griekenland. We komen in een prachtig modern internetcafé, waar we de beschikking krijgen over een laptop, die aan tafel wordt gebracht. Het weer bij Sicilië ziet er gunstig uit en ook het gebied bij Griekenland lijkt gunstig. Het stuk zee hiertussen kunnen we niet vinden, maar we gaan ervan uit dat dit ook goed zal zijn.
Om 13.00 uur gaan we op weg met zonnig weer, maar weinig wind. Later trekt de wind wat aan. Gerard kookt nasi, wat goed smaakt. Na het eten wordt het onrustiger op zee. Er is een vervelende deining en een korte golfslag.
Als Betty naar bed gaat staat er 6 bft. wind. Het is niet mogelijk om te slapen in de voorpunt omdat je steeds ligt te stuiteren. Niet goed voor een zwakke maag. Betty wordt er chagrijnig van en grijpt haar kussen op om in de achterhut te gaan slapen. Het is een vreselijke nacht om te slapen, want ze ziet alle hoeken van de hut en wordt er kots misselijk van. Om wat frisse lucht te krijgen zet ze een raampje open. Als ze net even wegdommelt, spoelt er een golf over de boot en komt er een plons naar binnen door het kleine raampje. Ze schrikt zich wild en denkt dat de boot breekt. Hoezo geen angst?
Voor Gerard is het ook niet fijn. Grote golven komen over de boot en hij wordt steeds kletsnat. Gelukkig is de temperatuur van het zeewater hoger dan bij ons vertrek uit Nederland. Raar toch, dat we nu last hebben met 6 bft. terwijl in de Straat van Messina dezelfde windkracht geen problemen gaf. Het komt door de windrichting.
Vrijdag tegen de middag neemt de wind af en krijgen we het voorspelde rustige weer. We dobberen een paar uur op de zeilen, want we willen bij licht aankomen in Griekenland. De nacht verloopt erg rustig.
Yes, we hebben Griekenland bereikt!!!!
Om 9.00 uur lopen we Argostóli binnen op Kefalonia. We gaan langszij aan de kade liggen. In Griekenland moet je eenmalig belasting betalen om in havens te liggen. In Argostóli is een kantoor waar je dit kan regelen, daarom is dit de eerste plaats in Griekenland die we aandoen. Het kantoor is in het weekend gesloten, daarom blijven we in elk geval tot maandag hier. We voelen ons heel prettig dat we ons doel bereikt hebben.
De havenpolitie komt langs en zegt dat alle schepen met de achterkant naar de kade moeten gaan liggen omdat het steeds drukker wordt. We moeten voor de eerste keer het anker voor uitgooien om aan te leggen. Altijd spannend de eerste keer! Het ankeren gaat prima. We liggen in één keer goed. We liggen naast een duits zeiljacht en naast ons komt een frans motorjacht van 4 etages te liggen. De fransen hebben grote paniek bij het aanleggen. Gerard helpt hen door de lijnen aan te pakken en de boot naar de kant te trekken. Het zijn geen sympathieke mensen, want er kan nog geen mercie af.
Bij een bar aan de overkant van de straat kun je naar het toilet of gebruik maken van de douche. Ook is het mogelijk om gratis te internetten op het terras. Het signaal is te zwak om op de boot te ontvangen.
Er lopen veel mensen langs. Ook komen Nederlanders die op dit eiland vakantie houden, regelmatig langs en maken soms een praatje. De mensen op de boten om ons heen zijn allemaal erg vriendelijk. Alles bij elkaar maakt het gezellig om aan de kade te liggen.
Maandag gaat Gerard naar kantoor om de belasting te betalen. Daarna moet hij weer naar de havenpolitie om havengeld te betalen en de formulieren weer om te wisselen en de nieuwe papieren af te laten stempelen. Kortom een hele papiermassa moet afgewikkeld worden en dit kost hem de hele ochtend. We besluiten om morgen te vertrekken. Ook omdat er wat veel wind voorspeld is.
Die wind komt aan het einde van de middag opzetten. De boten liggen vrij onrustig. De eigenaar van de bar houdt alles in de gaten en stelt voor om de voorkanten van de boten aan elkaar te leggen. Iedereen is het hiermee eens. Als onze Franse buurman zijn boot heeft vastgelegd, weigert hij onze lijn aan te nemen. Zijn 4 etage hoge schip komt steeds dicht naar ons toe en wij zouden het op prijs stellen als hij een extra lijn legt. Hij is van mening dat hij goed ligt en gaat naar de bar. De havenpolitie komt een kijkje nemen en haalt de fransman uit de bar om hem op te dragen dat hij een extra lijn moet leggen. De fransman gaat helemaal door het lint en schreeuwt: ‘Non’. Hij vindt dat wij een probleem hebben en niet hij. Inmiddels heeft de agent uitgevonden dat de fransman geen havengeld heeft betaald. Hij dreigt de fransman dat hij moet betalen als hij de lijn niet legt. De fransman haalt bakzeil. De man is zo heetgebakerd en wordt door iedereen uitgelachen dat hij nooit een leuke vakantie kan hebben.
Gelukkig gaat de wind vrij snel liggen en we besluiten om ergens een hapje te gaan eten. We belanden in een eenvoudig restaurant waar we enthousiast worden begroet. Voordat we iets bestellen krijgen we 2 ansichtkaarten om te versturen en een schoon tafelkleed (met de afbeelding van het eiland) om mee naar huis te nemen.We eten heerlijke Griekse salade en souvlaki. Als we na het eten nog wat drinken gaat de eigenaar van de bar naar de bakker aan de overkant van de straat. Hij komt terug met een ingepakt cadeautje voor ons. Er zitten een doosje Griekse snoepjes en een honingreep met sesam in. We zijn aangenaam verrast.
Als we terug zijn op de boot komen onze Duitse buren Claus en Gisela een glaasje drinken. We hebben het heel gezellig met elkaar.
Dinsdag verlaten we Argostóli en gaan naar Fiskardho. Fiskardho ligt in het noorden van het eiland Kefalonia. Als we daar aankomen om 17.30 uur is er geen plaats meer aan de kade. Eigenlijk weten we dat je eerder aan moet komen als je een plekje wil hebben. We gaan voor de eerste keer voor anker. Het ankeren gaat gelijk goed. Als we naar de kant willen zullen we de rubber boot op moeten blazen. We gaan aan de slag. Met het instructieboekje in de hand lukt het om het bootje vaarklaar te maken. Omdat we heen en weer slingeren aan het anker, zoeken we het extra anker op en zetten dat ook in elkaar. Gerard gaat het extra anker met het bootje uitvaren, waardoor we wat rustiger komen te liggen.
We eten aan boord. Als je voor anker ligt kun je, als je wakker wordt, een lekkere frisse duik nemen en douchen achter op de boot.
We laten Fiskardho even voor wat het is en gaan op weg naar Nidri waar we om 13.00 uur aan de steiger van Evenements Reizen liggen. Omdat Martine hier heeft gewerkt en nog steeds vriendschappelijke contacten onderhoudt, mogen we hier liggen. We worden begroet door flotille leider Huib. Hij kent de Alfa Dim omdat hij bij Enjoy Sailing (onze thuishaven) heeft gewerkt. Hoezo de wereld is klein?
Er ligt hier post op ons te wachten. De tanksensor zit in een pakket, samen met een enveloppe voor Eric en een enveloppe voor ons. Verder is er een enveloppe die al even langer ligt te wachten volgens Eric. Daarin zitten foto´s van Steven, Martine, Sander en Lloyd. Er is voor Gerard een shirt met een foto van de kinderen en voor Betty een pet met dezelfde foto en op beiden staat de tekst I (hartje) my kids!!! Omdat dit waarschijnlijk het enige postmoment is zijn er verschillende kaarten bij. Echt heel leuk!!
Helaas is de verkeerde tanksensor gestuurd. We brengen hem direct naar het postkantoor om hem terug te sturen naar Nederland. We genieten in Nidri en ontmoeten mensen die we al eerder ontmoet hebben tijdens onze autoreis naar Griekenland 3 jaar geleden. Het blijkt dat veel mensen Martine kennen. Het is zo leuk om hier aan de steiger te liggen en te genieten van het uitzicht over de baai. We kunnen ons voorstellen dat Martine hiervan houdt.
Donderdagavond komt Eric bij ons eten. We willen hem graag bedanken voor de super gastvrije ontvangst. We eten één van Gerard zijn favoriete gerechten: Hollandse bonenschotel. We hebben een gezellige avond.
Vrijdagochtend worden we uitgezwaaid door Eric als we vertrekken richting Parga. We varen naar Lefkas waar we de tank volgooien met diesel. Bij Lefkas moeten we door een brug die 1 keer per uur bediend wordt. Daarna gaan we de zee op naar Parga. In Parga liggen we voor het strand voor anker. Inmiddels hebben we ervaring en is het niet meer zo spannend.
Met het bootje roeien we naar de kant en wandelen naar het centrum van Parga. Het is een leuke, heel toeristische plaats met veel restaurantjes en souvenirs winkeltjes.
Het is donker als we weer naar de boot roeien. We hebben een rustige nacht.
s´Morgens weer lekker zwemmen. Gerard roeit naar de kant om brood te halen. Wat een heerlijk leven is dit! Echt genieten.
Van Parga gaat de reis naar Platariás, een klein plaatsje waar weinig te beleven is. Er zijn veel duitsers die hun boot hier laten liggen. Ze komen met de auto naar Griekenland. Ze maken de oversteek met de Ferrie van Italië naar Igoumenítsa om in Platariás op hun boot te stappen.
Zondag 7 juni varen we van Plarariás naar Corfu Stad. We leggen aan in de haven van een luxe yachtclub onderaan de hoge muren van de oude vesting. Een prachtige plek voor een jachthaven, mooi dicht bij het centrum van de stad.