Voordat we dinsdagochtend de zee opgaan, moeten we eerst tanken. Dat kan in de naastgelegen haven. Als we het tankstation naderen komt er een medewerker van de haven naar de steiger met de mededeling dat er geen diesel in het tankstation aanwezig is en hij verwijst ons naar de overkant van de baai. Zijn buurman staat echter hard te zwaaien en te roepen dat hij wel diesel heeft. Ze hebben waarschijnlijk niet zo’n goede band samen dat hij de buurman de winst gunt. We gaan toch naar de buurman. Een aardige man die ons tussen de boten door loodst. Aan één kant liggen namelijk allemaal boten aan ankers en het is altijd raadzaam om daar omheen te varen, maar dat hebben wij wel in de gaten.
Het tankstation staat boven op een hoge muur, lastig aanleggen. Een paar extra fenders tussen de boot en de muur is wel nodig. Tijdens het tanken vindt de man het nodig om ons te adviseren om niet de zee op te gaan omdat er golven van wel 5 meter hoog zijn en met de wind tegen, zal dat geen pretje zijn.
We rekenen af en gaan natuurlijk toch de zee op. De wind is 5 bft en neemt later af tot 3-4 bft. We varen naar het westen op de zeilen, wat heel goed gaat, maar dan moeten we de koers verleggen naar het zuiden en varen we pal tegen de wind in. Het is wisselend weer. De zon schijnt heerlijke en dan ineens verschijnen er donkere wolken aan de hemel en komt er een flinke regenbui over ons heen, iets wat ons drie keer overkomt. Die buien geven uiteraard extra wind. De golven zwellen op tot 3 à 4 meter hoogte, maar daar raken we al aan gewend. Uiteindelijk hebben we een mooie tocht en komen we in Camariñas aan met een heerlijk zonnetje.
De haven van Camariñas is klein en bestaat uit 3 steigers. De havenmeester staat ons al op te wachten op de steiger en pakt de lijnen aan om ons vast te leggen. Er is alleen geen gesprek met de man mogelijk omdat hij alleen Spaans spreekt. Dit is ook het geval met de mensen die in de bar werken. Ze willen je heel graag helpen en kijken je lachend aan, maar begrijpen absoluut niet wat je zegt. Misschien moeten we ons toch meer verdiepen in de Spaanse taal.
We genieten even heerlijk aan dek in de zon. Ondertussen repareren we wat doorgesleten lijnen. Hebben we ons zeil naaimandje niet voor niets meegenomen.
We maken een rondje door Camariñas. We hebben veel bekijks van de plaatselijke bevolking, er zijn dit seizoen waarschijnlijk nog niet veel toeristen geweest. De kust ten zuiden van Coruñas wordt ook wel Costa da Morta genoemd omdat veel schepen zijn vergaan. Gerard had dit wel gelezen, maar had dit van te voren niet aan mij verteld.
Verder wordt in dit stadje door de vrouwen kant geklost. Er zijn veel winkeltjes waar zij hun eigengemaakte waren met verkopen. We gaan wat drinken in de bar in de haven en bekijken gelijk onze mail en de weerberichten. Er zijn veel mailtjes binnengekomen als reactie op de site die net weer is aangepast. Gezellig die reacties!
Verder kletsen we even met onze buurman in de haven. Hij heeft een schip gekocht in Schotland en vaart deze nu naar Corsica, waar hij gaat chartervaren met deze boot.
Woensdag om 9.00 uur gaan we weer verder. Het weer ziet er goed uit, totdat we op zee komen. We beginnen met een wind van 5 bft. pal tegen. De zon maakt snel plaats voor dikke wolken waar regelmatig regenbuien uitkomen. Later zakt de wind iets terug naar 4 bft. maar dat duurt niet lang en hij trekt weer aan naar 5-6 bft. Tijdens onze eerste tocht op de Atlantische Oceaan stampen we tegen wind in naar de volgende bestemming. Aan het einde van de middag geeft de windmeter een dikke 6 bft. aan en op dat moment loeit de wind door de mast. De hoge golven beuken tegen de boot en slaan er steeds overheen. Al met al is dit geen leuke tocht. We zijn koud tot op het bot als we om 20.30 uur de haven van Cangas bereiken. We zoeken een plaatsje aan de steiger en zullen ons morgen wel melden op het havenkantoor.
We nemen een schippersbittertje, koken eten (zuurkool met ham en kaas), nemen nog maar een borreltje en gaan dan lekker doorgewarmd naar bed.
Donderdag kopen we brood voor het ontbijt, wisselen 2 gasflessen om en verlaten Cangas weer. We hebben weinig van deze stad gezien, maar wat we gezien hebben ziet er niet bijzonder uit. Als we wegvaren is de regen net even opgehouden en breekt de zon door. De zee ziet er een stuk rustiger uit als gisteren. Met 4 bft. en de wind vanuit WNW, varen we met volle zeilen naar het zuiden.
Dit is de allereerste dag dat de wind uit een zo gunstige hoek komt en dan ook nog de zon erbij, het kan bijna niet mooier.
Jawel, dat kan wel. Als Gerard om ongeveer half 3 naar binnen gaat om brood te maken, verschijnen 2 puntige vinnen naast de boot. Dolfijnen!! Ja hoor een groepje dolfijnen zwemt vrolijk springend met ons mee. We proberen natuurlijk foto’s te maken, wat eigenlijk niet lukt. Zij zijn te snel en het fototoestel heeft een vertraging waardoor de dolfijnen al weer onder water zijn als de foto wordt genomen. Een staart en een vin hebben we kunnen schieten en dan geven we het op. We gaan gewoon genieten van het schouwspel, anders is het voorbij.
Zeker een uur lang blijven de dolfijnen bij ons. Dit is echt zo geweldig, daar wordt je helemaal blij van.
Rond 16.00 uur passeren we de grens van Spanje en Portugal. Om 19.00 uur bereiken we de haven van Viana do Castelo. We leggen de boot vast aan de steiger voor de haven wat we een mooie plek vinden. Gerard gaat op zoek naar de havenmeester, maar komt eerst bij een bewaker, voorzien van een groot pistool terecht. Vervolgens komt de havenmeester aangesneld en die neemt Gerard mee naar het havenkantoor. Het duurt zeker een half uur tot 3 kwartier voordat hij weer terug is. In Portugal moeten zoveel formulieren ingevuld worden voordat je in de haven mag liggen, het is onvoorstelbaar. Dit is de eerste keer tijdens onze reis dat we alle bootpapieren en paspoorten moeten laten zien. Tot nog toe werd niets gevraagd, hoefden we alleen te betalen.
Als we een rondje lopen zijn alle straten verlaten en de winkels dicht. Wel zien we leuke straatjes met veel granieten huizen, allemaal met kleine balkonnetjes. Morgen hoeven we niet zo vroeg te vertrekken, dus hebben we tijd om nog een keer een rondje te maken.
Als we naar bed gaan zetten we geen wekker.
Vrijdagochtend gaan we de stad nog een keer in en Viana do Castelo blijkt een heel bijzonder stadje te zijn. De winkels zijn nu open en iedereen heeft ook veel waren op straat uitgestald. Op hoeken van de straat staat regelmatig een kar waar een vrouw vis verkoopt. Overal klinkt vrolijke muziek, er zijn veel mensen op de been die met elkaar staan te praten. Door hier zo rond te lopen krijg je het echte vakantiegevoel. Eigenlijk willen we dat gevoel nog wel even vasthouden. Misschien komen we hier op de terugweg nog een keer. Nu gaan we naar de boot om na de lunch richting Leixoes (de havenstad van Oporto) te vertrekken.
Als we vertrekken, wisselen zon en bewolking elkaar steeds af. We varen zonder veel problemen naar Leixoes, waar we om 19.30 uur aankomen. De havenmeester is al naar huis, maar ook hier komt iemand van de bewaking (ook met wapen) om onze papieren vragen, hij neemt alle gegevens op en verteld dat we ons morgen om 9.00 uur kunnen melden op het kantoor. Als we ons zaterdag melden op het havenkantoor, worden weer alle gegevens in viervoud genoteerd, de verzekeringspapieren en paspoorten gekopieëerd. Het is ongelofelijk wat een papierwinkel hieraan te pas komt. In de pilot hebben we gelezen dat het verstandig is om altijd je bootpapieren en je legitimatie bij je te hebben als je de steiger afgaat, anders laat de bewaking je niet meer de steiger op om naar je boot gaan. Nou ja, iemand die niks op de steiger te zoeken heeft, komt er in elk geval ook niet op.
Zaterdag is het een beetje miezerig weer. We gaan naar Oporto met de metro. Omdat we de Portugese taal niet meester zijn, valt het niet mee om via de automaat het juiste kaartje te kopen voor onze rit naar het centrum van Oporto. Gelukkig is een jongeman zo vriendelijk om ons te helpen. Er is een mooi systeem voor de kaartjes, je moet het alleen even door hebben. We gaan met een moderne metro richting Oporto, waar we door de stad wandelen en uitkomen bij de Villa Nova de Gaia. Hier is het eldorado voor de echte Port liefhebber. De kelders waar de port vandaan komt. We gaan naar de kelder van Graham’s Port, waar we een rondleiding krijgen en waar natuurlijk port geproefd gaat worden.
Hierna gaan we met de metro weer terug naar de boot.
Zondagochtend worden we wakker terwijl de zon al vrolijk aan de hemel staat. We nemen lekker de tijd om hier een poos van te genieten. Krijgen onze armen en benen ook wat zon.
Tegen de middag trekken we weer richting het centrum van Oporto. Er is niet veel te beleven omdat bijna alles dicht is. We gaan lunchen op een terras. Hier is ook een bus Nederlanders losgelaten. Wat kunnen deze mensen zich misdragen zeg, je schaamt je gewoon dat je hen verstaat. Verder houden we Oporto voor gezien.
Maandag verlaten we Leixoes en zetten koers naar Figuera da Foz. De wind komt ook deze keer uit de goede richting, alleen staat er bijna geen wind. Met slechts 1 ࣃ 2 bft. komen we zonder motor niet vooruit. Af en toe is de zee zo glad als een spiegel. Hierdoor zien we de dolfijnen, die ons komen begroeten, heel goed. Natuurlijk grijpen we weer naar het fototoestel en deze keer staan ze er iets beter op, alleen zwemmend voor de boeg. Ze blijven niet lang bij ons, maar het was toch weer even leuk.
Verder is er niet meer te beleven dan opletten dat we de visnetten omzeilen en lekker genieten van de zon. Als de wind iets aantrekt kunnen we nog een mooi stuk zeilen.
Om 18.00 uur bereiken we Figuera da Foz. De Maritieme Guardia Civil (douane) gebaard om aan te leggen naast 3 engelse schepen. Het aanleggen gaat perfect. De schipper van de boot waar we aanleggen vraagt verbaast aan Gerard of we een hekschroef hebben, zo mooi drijft de boot opzij tegen het andere schip aan. We hebben natuurlijk geen hekschroef, gewoon stuurmanskunst! (geluk!)
Als alle papieren weer in orde gemaakt zijn, zoeken we een plaats in de jachthaven want we willen niet 4 dik aan de gastensteiger blijven liggen. Bovendien willen de Engelsen allemaal om 7.00 uur vertrekken en wij willen pas na de middag weg.
Dinsdag draaien we een was en kijken rond in het plaatsje. Na de lunch vertrekken we voor een lange tocht naar Lissabon. Omdat we met daglicht in havens aan willen komen varen we deze tocht ’s nachts. We zullen morgenochtend dan de haven van Lissabon bereiken. We hebben een rustige tocht waar niets bijzonders gebeurt.
Opletten voor de visnetten. Af en toe zwemmen een paar grote dolfijnen om de boot. Ze springen niet, zwemmen een klein stukje mee en verdwijnen weer, om vervolgens na een uurtje weer even mee te zwemmen. Het is wel grappig om te zien dat ze altijd in formatie zwemmen. Altijd met z’n tweeën of met z’n vieren. Het blijft bijzonder als ze in de buurt zijn.
Om 7.00 uur varen we in de vaargeul naar Lissabon. Deze is vrij lang. Om 9.30 uur zijn we in de haven. En het is weer zonnig.
Omdat Gerard de nacht heeft doorgevaren, gaat hij even slapen. Betty gaat aan de slag met een bezem en waterslang om de boot van al het zout te ontdoen. Morgen krijgen we gasten en dan moet alles er spik en span uitzien. We blijven tot zaterdag in Lissabon en hebben dus lekker de tijd om hier wat rond te kijken.