Terug naar Nederland

Donderdag vertrekken we om 7.00 uur uit Klintholm. Het is een bewolkte dag met af en toe een klein beetje zon. Soms slecht zicht. De haven van Rødny staat niet in het boek van René Vleut. Mensen die op de Oostzee varen kennen bijna allemaal de boeken van Renee Vleut. Hij vaart volgens ons altijd in dit gebied. Als je aankomt varen ziet het eruit als een industriegebied met een Ferryhaven. Maar links achterin vinden we een drijvende steiger, vooralsnog helemaal voor ons alleen. Later komt er nog een boot binnen met 4 mannen. Ruimte genoeg aan de steiger. Op de kant staat een toiletgebouwtje. Je moet een code intikken om binnen te kunnen. We lopen tegen een behulpzame IJslander aan die ons de code geeft. Hij maakt graag een praatje en verteld dat hij een boot hier in Denemarken heeft gekocht. Hij laat wat foto’s zien van IJsland en van zijn kinderen. Zijn boot zal over 2 weken klaar zijn en dan vaart hij met de boot naar huis. Als we verder lopen zien we dat zijn prachtige nieuwe vissersboot al in het water ligt. De man glimt van trots, en terecht!!

Het nieuwe schip van de trotse IJslander

Vrijdag varen we naar Kiel. Het is een heerlijk zonnige dag en als we Kiel naderen zien we dat hier nog volop gevaren wordt. Het weekend begint en het belooft mooi weer te worden, dus de mensen trekken erop uit met de boot. Tussen de gezellige drukte spotten we nog een paar bruinvissen. Ze duikelen gezellig in het rond en schijnen zich niet te storen aan al die boten. We besluiten om zaterdag in Kiel te blijven. We zijn hier al zo vaak geweest, maar blijven altijd 1 nachtje om de volgende dag weer verder te varen. We zijn hier ook met de auto geweest om met de ferry naar Zweden te gaan. Dan zie je ook weinig van de stad. Ondertussen houden we passageweather.com in de gaten. Wanneer moeten we door de Duitse bocht? Er komt harde wind aan de komende week. Onze planning is om zondag het Noord-Oostzee kanaal (ook we Kielerkanaal genoemd) te varen. Zondagavond te eten bij restaurant Montenegro en maandag door de Duitse bocht te gaan. Het restaurant Montenegro is een Balkan restaurant in Brunsbüttel waar we vaak op dinsdag voor hebben gestaan. Op dinsdag zijn ze gesloten. Aangezien wij dol zijn op de Balkan keuken, verheugen we ons de hele reis al op het eten in dit restaurant. Maar in Kiel zijn ook diverse Balkanrestaurants, daarom kiezen we er vast één uit. We moeten wel 45 minuten lopen om bij dit restaurant te komen. Maar het is de moeite waard. Een echt familierestaurant. Pa achter de pannen en moeder en dochter zorgen ervoor dat het je aan niets ontbreekt. We eten heerlijk en hebben een gezellige avond. Nu nog een wandeling van 3 kwartier naar de haven, Goed voor de spijsvertering.

Zondag liggen we om 8.15 uur te dobberen voor de sluis Holtenau. Er komen grote zeeschepen uit, maar de sluisdeuren gaan voor onze neus weer dicht. Gerard roept de sluiswachter op, maar krijgt geen antwoord. Later blijkt dat er een verkeerd marifoonkanaal in de pilot staat. Op internet vinden we het goede nummer. Ondertussen liggen er al meer pleziervaartuigen klaar om geschut te worden. Ondertussen zien we de vinnen van de bruinvissen weer boven water komen. Helaas te ver weg om op de foto te krijgen. Om 11.00 uur na 3 uur wachten is het dan eindelijk zover. We waren al in de veronderstelling dat we weer niet mee zouden kunnen. De sluis ligt al behoorlijk vol. Maar met wat passen en meten kunnen er toch veel boten naast en achter elkaar in de sluis. Omdat we zoveel oponthoud hebben bij de sluis bedenkt Gerard dat we misschien Brunsbüttel (je weet wel, van restaurant Montenegro) maar moeten overslaan en daar direct door de sluis te gaan naar Cuxhaven. Van daaruit zijn we dan weer sneller uit de Elbe morgenochtend. Gelukkig hebben we gisteren genoten van het eten, want voor je het weet gaat het aan je neus voorbij😉.

Het is 11.35 uur als we de sluis uitvaren langs de betaalautomaat die zich een stukje na de sluisdeuren bevindt. We leggen hier even aan om een ticket te kopen. Het kost € 35,- om door het kanaal te varen. Dan kunnen we verder. We varen achter een enorm groot container schip aan dat moeilijk wendbaar is vanwege zijn diepgang.
We zien de lichten langs het kanaal ineens op rood. Dit hebben we niet eerder meegemaakt, maar iedereen vaart door. Het blijkt dat smalle stukken éénrichtingsverkeer worden. Bij het eerste brede stuk dat komt moeten alle schepen op elkaar wachten om te passeren. Aangezien wij nooit eerder achter zo’n grote jongen hebben gevaren, hebben we dat dus nooit meegemaakt. We leren elke dag🧐. De tocht door het Kielerkanaal duurt 8 uur, dus tegen 19.30 uur moeten we een besluit nemen. We overnachten in Brunsbüttel en gaan morgen vroeg verder. Of we gaan door de sluis en varen door naar Cuxhaven, waar we misschien rond 23.30uur aankomen om vervolgens ook weer vroeg te vertrekken ivm stroom mee vanaf de Elbe. We hebben dan wel 2 uur winst morgenochtend.

We hebben geen zin om door te varen en Balkan restaurant Montenegro lonkt. We blijven in Brunsbüttel, leggen de boot vast en gaan nog een keer lekker uit eten.
Maandagochtend gaat de wekker om 4.00 uur. We zetten alles vast, want we gaan de zee weer op en het beloofd geen rustige tocht te worden. Als we de sluiswachter oproepen om te vragen hoe laat we geschut kunnen worden zegt hij dat de sluisdeur al open staat. Om 5.30 uur varen we de sluis in. Het is nog donker. Een nare sluis waar je lastig kunt aanleggen. Er liggen lage drijvende vlonders waar je de boot aan vast kunt leggen. Heel lastig, want je moet de lijn door vrij kleine ringen halen. Daarvoor moet je op de vlonder springen. In eerste instantie leggen we de middellijn vast aan een bolder in de sluismuur. Dan ligt de boot vast. Dan springt Gerard van de boot om de lijnen door de ringen te halen. En dan gaat het bijna mis. Hij springt op de vlonder, maar ziet in het donker niet dat er een ruimte is tussen 2 vlonders. Gelukkig houd hij zich goed vast aan de railing, maar beide benen hangen in het water. Het lukt gelukkig om op de vlonder te komen en alles loopt goed af, maar je schrikt wel. De voor en achterlijn door de ringen gehaald en Gerard kan weer aan boord klimmen. Dan kan de middellijn los, want het is hoog water en de bolder zit straks onder water terwijl de vlonders meestijgen. Om 5.45 uur vertrekken we uit de sluis van Brunsbüttel om door de Duitse bocht te varen naar Nederland.

De start is goed. We hebben de stroming mee om de Elbe af te gaan. We halen soms een snelheid van 11.5 knopen (= ruim 21 km per uur) dat schiet lekker op. Er hangen steeds donkere wolken boven ons hoofd waar af en toe wat regen uit valt. We hebben (natuurlijk) de wind tegen. De windkracht varieert tussen de 4 – 7 bft. Er komt veel water over de boot, die af en toe zo hevig op de golven klapt dat de mast staat te schudden op zijn grondvesten. Dit zijn niet de leukste tochten. We denken rond 3 uur ‘s nachts in Delfzijl te kunnen zijn, maar dat valt tegen. Qua afstand zou het kunnen, maar harde wind tegen en golven van 2 meter die voor tegen de boot beuken verlagen de snelheid flink.
Het binnenlopen op de Eems/Dollard is pittig. Met 6 tot 7 bft, hoge golven, veel stroming en stortbuien en relatief smalle geulen tussen de wadden plus ook nog tegemoet komende zeeschepen maakt het een intensief laatste stukje. Maar om 7:45 uur liggen we aan de steiger van de Marina in Delfzijl. Voordat we vastliggen krijgen we al berichtjes met: welkom in Nederland, van mensen die op vesselfinder hebben gezien dat we bijna in Delfzijl zijn. We eten wat en drinken een lekkere kop koffie en gaan eerst een poosje onder zeil.

Met 11,5 knots op de Elbe

We zijn terug in Nederland en denken dat we nu onze verslaggeving op deze app moeten stoppen. We hebben jullie nu al 3 maanden lastig gevallen met onze verhalen. Hartelijk bedankt dat jullie met ons mee zijn geweest op onze reis. Het was voor ons een stimulans om elke keer onze belevenissen op te schrijven. Waardoor we zelf ook een mooie beschrijving hebben van deze geweldige reis en het was super leuk om jullie enthousiaste reacties te ontvangen. We hopen volgend jaar via het Götakanaal door Zweden te varen, volg je ons dan weer?