Terug naar Nederland

Donderdag vertrekken we om 7.00 uur uit Klintholm. Het is een bewolkte dag met af en toe een klein beetje zon. Soms slecht zicht. De haven van Rødny staat niet in het boek van René Vleut. Mensen die op de Oostzee varen kennen bijna allemaal de boeken van Renee Vleut. Hij vaart volgens ons altijd in dit gebied. Als je aankomt varen ziet het eruit als een industriegebied met een Ferryhaven. Maar links achterin vinden we een drijvende steiger, vooralsnog helemaal voor ons alleen. Later komt er nog een boot binnen met 4 mannen. Ruimte genoeg aan de steiger. Op de kant staat een toiletgebouwtje. Je moet een code intikken om binnen te kunnen. We lopen tegen een behulpzame IJslander aan die ons de code geeft. Hij maakt graag een praatje en verteld dat hij een boot hier in Denemarken heeft gekocht. Hij laat wat foto’s zien van IJsland en van zijn kinderen. Zijn boot zal over 2 weken klaar zijn en dan vaart hij met de boot naar huis. Als we verder lopen zien we dat zijn prachtige nieuwe vissersboot al in het water ligt. De man glimt van trots, en terecht!!

Het nieuwe schip van de trotse IJslander

Vrijdag varen we naar Kiel. Het is een heerlijk zonnige dag en als we Kiel naderen zien we dat hier nog volop gevaren wordt. Het weekend begint en het belooft mooi weer te worden, dus de mensen trekken erop uit met de boot. Tussen de gezellige drukte spotten we nog een paar bruinvissen. Ze duikelen gezellig in het rond en schijnen zich niet te storen aan al die boten. We besluiten om zaterdag in Kiel te blijven. We zijn hier al zo vaak geweest, maar blijven altijd 1 nachtje om de volgende dag weer verder te varen. We zijn hier ook met de auto geweest om met de ferry naar Zweden te gaan. Dan zie je ook weinig van de stad. Ondertussen houden we passageweather.com in de gaten. Wanneer moeten we door de Duitse bocht? Er komt harde wind aan de komende week. Onze planning is om zondag het Noord-Oostzee kanaal (ook we Kielerkanaal genoemd) te varen. Zondagavond te eten bij restaurant Montenegro en maandag door de Duitse bocht te gaan. Het restaurant Montenegro is een Balkan restaurant in Brunsbüttel waar we vaak op dinsdag voor hebben gestaan. Op dinsdag zijn ze gesloten. Aangezien wij dol zijn op de Balkan keuken, verheugen we ons de hele reis al op het eten in dit restaurant. Maar in Kiel zijn ook diverse Balkanrestaurants, daarom kiezen we er vast één uit. We moeten wel 45 minuten lopen om bij dit restaurant te komen. Maar het is de moeite waard. Een echt familierestaurant. Pa achter de pannen en moeder en dochter zorgen ervoor dat het je aan niets ontbreekt. We eten heerlijk en hebben een gezellige avond. Nu nog een wandeling van 3 kwartier naar de haven, Goed voor de spijsvertering.

Zondag liggen we om 8.15 uur te dobberen voor de sluis Holtenau. Er komen grote zeeschepen uit, maar de sluisdeuren gaan voor onze neus weer dicht. Gerard roept de sluiswachter op, maar krijgt geen antwoord. Later blijkt dat er een verkeerd marifoonkanaal in de pilot staat. Op internet vinden we het goede nummer. Ondertussen liggen er al meer pleziervaartuigen klaar om geschut te worden. Ondertussen zien we de vinnen van de bruinvissen weer boven water komen. Helaas te ver weg om op de foto te krijgen. Om 11.00 uur na 3 uur wachten is het dan eindelijk zover. We waren al in de veronderstelling dat we weer niet mee zouden kunnen. De sluis ligt al behoorlijk vol. Maar met wat passen en meten kunnen er toch veel boten naast en achter elkaar in de sluis. Omdat we zoveel oponthoud hebben bij de sluis bedenkt Gerard dat we misschien Brunsbüttel (je weet wel, van restaurant Montenegro) maar moeten overslaan en daar direct door de sluis te gaan naar Cuxhaven. Van daaruit zijn we dan weer sneller uit de Elbe morgenochtend. Gelukkig hebben we gisteren genoten van het eten, want voor je het weet gaat het aan je neus voorbij😉.

Het is 11.35 uur als we de sluis uitvaren langs de betaalautomaat die zich een stukje na de sluisdeuren bevindt. We leggen hier even aan om een ticket te kopen. Het kost € 35,- om door het kanaal te varen. Dan kunnen we verder. We varen achter een enorm groot container schip aan dat moeilijk wendbaar is vanwege zijn diepgang.
We zien de lichten langs het kanaal ineens op rood. Dit hebben we niet eerder meegemaakt, maar iedereen vaart door. Het blijkt dat smalle stukken éénrichtingsverkeer worden. Bij het eerste brede stuk dat komt moeten alle schepen op elkaar wachten om te passeren. Aangezien wij nooit eerder achter zo’n grote jongen hebben gevaren, hebben we dat dus nooit meegemaakt. We leren elke dag🧐. De tocht door het Kielerkanaal duurt 8 uur, dus tegen 19.30 uur moeten we een besluit nemen. We overnachten in Brunsbüttel en gaan morgen vroeg verder. Of we gaan door de sluis en varen door naar Cuxhaven, waar we misschien rond 23.30uur aankomen om vervolgens ook weer vroeg te vertrekken ivm stroom mee vanaf de Elbe. We hebben dan wel 2 uur winst morgenochtend.

We hebben geen zin om door te varen en Balkan restaurant Montenegro lonkt. We blijven in Brunsbüttel, leggen de boot vast en gaan nog een keer lekker uit eten.
Maandagochtend gaat de wekker om 4.00 uur. We zetten alles vast, want we gaan de zee weer op en het beloofd geen rustige tocht te worden. Als we de sluiswachter oproepen om te vragen hoe laat we geschut kunnen worden zegt hij dat de sluisdeur al open staat. Om 5.30 uur varen we de sluis in. Het is nog donker. Een nare sluis waar je lastig kunt aanleggen. Er liggen lage drijvende vlonders waar je de boot aan vast kunt leggen. Heel lastig, want je moet de lijn door vrij kleine ringen halen. Daarvoor moet je op de vlonder springen. In eerste instantie leggen we de middellijn vast aan een bolder in de sluismuur. Dan ligt de boot vast. Dan springt Gerard van de boot om de lijnen door de ringen te halen. En dan gaat het bijna mis. Hij springt op de vlonder, maar ziet in het donker niet dat er een ruimte is tussen 2 vlonders. Gelukkig houd hij zich goed vast aan de railing, maar beide benen hangen in het water. Het lukt gelukkig om op de vlonder te komen en alles loopt goed af, maar je schrikt wel. De voor en achterlijn door de ringen gehaald en Gerard kan weer aan boord klimmen. Dan kan de middellijn los, want het is hoog water en de bolder zit straks onder water terwijl de vlonders meestijgen. Om 5.45 uur vertrekken we uit de sluis van Brunsbüttel om door de Duitse bocht te varen naar Nederland.

De start is goed. We hebben de stroming mee om de Elbe af te gaan. We halen soms een snelheid van 11.5 knopen (= ruim 21 km per uur) dat schiet lekker op. Er hangen steeds donkere wolken boven ons hoofd waar af en toe wat regen uit valt. We hebben (natuurlijk) de wind tegen. De windkracht varieert tussen de 4 – 7 bft. Er komt veel water over de boot, die af en toe zo hevig op de golven klapt dat de mast staat te schudden op zijn grondvesten. Dit zijn niet de leukste tochten. We denken rond 3 uur ‘s nachts in Delfzijl te kunnen zijn, maar dat valt tegen. Qua afstand zou het kunnen, maar harde wind tegen en golven van 2 meter die voor tegen de boot beuken verlagen de snelheid flink.
Het binnenlopen op de Eems/Dollard is pittig. Met 6 tot 7 bft, hoge golven, veel stroming en stortbuien en relatief smalle geulen tussen de wadden plus ook nog tegemoet komende zeeschepen maakt het een intensief laatste stukje. Maar om 7:45 uur liggen we aan de steiger van de Marina in Delfzijl. Voordat we vastliggen krijgen we al berichtjes met: welkom in Nederland, van mensen die op vesselfinder hebben gezien dat we bijna in Delfzijl zijn. We eten wat en drinken een lekkere kop koffie en gaan eerst een poosje onder zeil.

Met 11,5 knots op de Elbe

We zijn terug in Nederland en denken dat we nu onze verslaggeving op deze app moeten stoppen. We hebben jullie nu al 3 maanden lastig gevallen met onze verhalen. Hartelijk bedankt dat jullie met ons mee zijn geweest op onze reis. Het was voor ons een stimulans om elke keer onze belevenissen op te schrijven. Waardoor we zelf ook een mooie beschrijving hebben van deze geweldige reis en het was super leuk om jullie enthousiaste reacties te ontvangen. We hopen volgend jaar via het Götakanaal door Zweden te varen, volg je ons dan weer?

Finland en Zweden

Donderdag 15 augustus gaat Martine weer naar huis. We brengen haar met de trein naar het vliegveld. We hebben super gezellige dagen met elkaar gehad. Mooi om dit deel van de reis met elkaar te delen.

Laatste ontbijtje samen

Wij gaan het forteiland Suomenlinna (betekent: Fins fort) bezoeken met een veerboot. We maken een wandeling naar de koningspoort. Je ziet op de route dat hier veel gevochten is. Zoals in alle landen langs de Oostzee. Dan is het tijd om de levensmiddelen voorraad op peil te brengen, de watertanks te vullen en te zorgen dat we voldoende diesel aan boord hebben, want morgen gaat onze reis weer verder. We vertrekken om 05.30u in de morgen.

Het ziet er mooi uit als we om 5.30 uur Helsinki verlaten. We varen langs de Finse kust. Het is zonnig maar wel fris.

Iets na 18.00 uur bereiken we de haven van Hanko. Een lastige route tussen de rotsen door. We overnachten hier en gaan zaterdag verder. We hebben een zonnige dag als we de oversteek maken naar Hiiumaa, een eiland van Estland. Als we om 19.00 uur aankomen in de haven van Kärdla, is er plaats genoeg. Het vaarseizoen is hier echt voorbij. We liggen in een prachtige nieuwe haven op een heel mooi eiland. Als we een wandeling maken, lijkt het alsof we hier alleen zijn. We wachten hier op gunstige wind om naar Zweden over te steken.

Mooie zonsondergang tegen een donkere lucht. Het bleef droog😁
Alfa Dim in een lege haven. Het seizoen is hier echt voorbij.

Maandagochtend worden we wakker van enorm gekwetter van zwaluwtjes. Het lijkt erop dat er veel in de buurt zijn. Als we opstaan zitten er idd tientallen zwaluwtjes op de railing op de voorpunt, zo gezellig druk met elkaar te kwetteren. Als ze weggevlogen zijn is het minder leuk. De boot is helemaal ondergescheten. Nou stond een schoonmaakbeurt toch al in de planning, dus we gaan gelijk aan de slag.

Dinsdagochtend 20-08 om 5.30 uur begint de zwaluw bijeenkomst weer op onze voorpunt. Betty gooit het voorluik open en kruipt omhoog door het luik. Daar schrikken die kleintjes van en vliegen weg. Even later zijn er een aantal terug, maar die gaan er toch vandoor als we met het luik rammelen. We zijn aan de vogelpoep ontkomen.

Om 9.20 uur varen we de haven van Kärdla uit om de oversteek naar Zweden te maken. Het is mooi weer. We zetten het grootzeil uit. Ee varen bijna tegenwind. De wind varieert tussen de 4 en 5 bft. Soms flinke golven. Al met al hebben we een mooie dag. In de avond neemt de wind iets af en ‘s nachts wordt het nog rustiger. Woensdagochtend staat de klok weer gelijk met Nederland en hebben we zonnig weer met wind van 3bft ZW. Wel fris op het water. Maar als we om 14.45 uur de haven van Visby op het Zweedse eiland Gottland invaren is het heerlijk warm. De zon hadden we al en in de luwte loopt de temperatuur gelijk op. Het is zo rustig in de haven dat we geen hekboei hoeven te gebruiken, maar gewoon langs de steiger kunnen liggen. Visby is een prachtige hanzestad. Sinds 1995 staat de hele stad op de werelderfgoedlijst van de Unesco. Je vind er kronkelige, met kinderhoofdjes geplaveide steile straatjes waarlangs veel leuke winkeltjes en heel veel restaurants. De huizen op Visby zijn in steen gebouwd, soms met mooie geveltjes. Er is een oude stadsmuur rondom de hele stad.

Vrijdag 23-8 verlaten we Visby en we zetten koers naar het eiland Öland. Waar we om 15.35 uur aankomen in Byxelkrok. Byxelkrok is het enige plaatsje wat in een dagtocht varen van Visby ligt. We waren in de veronderstelling dat hier alleen een haven zou zijn, maar we zijn verrast als we de haven binnenvaren. Ook hier liggen weinig boten. Maar naast de haven staan leuke rode houten huisjes waar winkeltjes en diverse restaurantjes gevestigd zijn. Het ziet er heel gezellig uit. Alleen jammer dat ze bijna allemaal dicht zijn omdat we buiten het hoog seizoen zijn. De plaatselijke supermarkt is gelukkig open, dus we kunnen wat brood kopen.

Zaterdag trekken we verder. Het is een prachtig zonnige dag. We varen tussen het eiland Öland en het vasteland van Zweden naar het zuiden. Er is weinig wind. We hebben een heerlijk zonnige tocht achter de rug als we halverwege de middag Kalmar bereiken. We leggen de boot aan een hekboei in het centrum van de stad. Door het mooie weer is het gezellig druk. De hele middag staat er een lange rij klanten bij de ijstent. Het is gebruikelijk dat we na het aanleggen, een biertje oid drinken. Als we daarna de stad inlopen, is het al heel erg verlaten. Op zaterdag gaan de winkels hier blijkbaar op tijd dicht. Behalve de supermarkt, die is 7 dagen per week van 6.00 tot 22.00 uur open. We nemen het er vandaag van. We koken niet op de boot, maar gaan een keer uit eten. Het echte vakantiegevoel is er weer met deze heerlijke temperaturen.

Als we zondagochtend wakker worden is het erg mistig. Je zou denken dat de zomer op zijn end raakt, maar volgens Gerard staat dit gebied er bekend om dat er vaak mist is. We willen eerst diesel tanken, want onze volgende bestemming is een super klein eilandje in het zuiden van Zweden. Er is schijnt naast een kleine haven alleen een kroegje te zijn. Dus is het handig om voldoende diesel te hebben. Er wordt weinig wind voorspeld, dus daarmee zullen we ons doel niet bereiken. Als het tankritueel achter de rug is, is de mist ook opgetrokken en schijnt de zon alweer uitbundig. Wat worden we verwend. Ook vandaag een heerlijke tocht met veel zon. Als we vlak bij onze bestemming Utklippan zijn, zijn we verrukt bij het zien van een zeehond. In de Oostzee zien we bijna geen dieren. In tegenstelling tot onze reis 10 jaar geleden naar Griekenland. Toen genoten we bijna dagelijks van dieren in de zee. Maar dit zeehondje is een cadeautje. We varen door de nauwe ingang de haven van Utklippan binnen en gaan tegen een Zweeds schip liggen. Wat een leuke plek om te zijn. We sudderen nog na in de zon in de luwte van de haven. Het eilandje bestaat uit 2 delen. Er ligt een roeibootje wat iedereen mag gebruiken om naar het ander deel te varen. Daar is nl een kroegje, een restaurantje en de vuurtoren. Er is ruimte voor een kleine wandeling en dat is het. Wij genieten van dit heel bijzondere plekje midden in de zee.

Maandagochtend 26-08 verlaten we om 6.00 uur dit idyllische haventje met het idee dat we hier vast en zeker nog een keer terug komen. Zodra we de haven uitgaan, zien we 4 keer een zeehondje. Helaas niet gelukt om ze op de foto te krijgen, daar hebben ze geen zin in, ze duiken snel weg. Rond dit eiland leeft een kolonie zeehonden. We hebben weer een prachtige dag op zee. Matige wind en heel veel zon. Dit is het echte vakantiegevoel. Eigenlijk zijn wij gewoon mooiweer zeilers. We moeten een drukke shipping lane oversteken. Veel vrachtschepen en ferry’s die we in de gaten moeten houden, want die hebben allemaal voorrang. En dan kruist er een duikboot onze route. Dit is al de derde die we zien op de Oostzee. Eind van de middag komen we aan in Rønne op het eiland Bornholm.

De zon komt op als we het eiland verlaten

Woensdag maken we weer een vroege start. Om 6.15 uur zetten we koers naar Klintholm, het is al 22 graden. Het voordeel hiervan is dat alles buiten droog is. Je kunt overal gaan zitten zonder dat je gelijk een nat achterwerk hebt. De hele dag is het erg drukkend weer en heel erg warm, zelfs op het water. De afstand tussen Bornholm en Klintholm is bijna 80 nautische mijl= circa 150 km. Om 18.00 uur liggen we vast in de haven van Klintholm (Denemarken). Het is een gezellige haven waar nog meer boten aankomen. Het is altijd leuk om in de kuip te zitten met een drankje en te kijken hoe iedereen gaat aanleggen. En vandaag hebben we geluk. Er komt een boot binnen die eerst de haven rondvaart op zoek naar een geschikte plek. Uiteindelijk is na een heftige discussie(de kapitein praat erg luid en klinkt heel onvriendelijk) de keuze gemaakt. 2 van de bemanning staan voor op de punt om een lijn om de palen te leggen en 1 mevrouw staat achter om de achterlijnen aan de steiger vast te maken. Ze gaan achteruit parkeren, wat niet handig lijkt, de steiger is vrij hoog en de achterkant van de boot vrij laag. De boot vaart achteruit richting de steiger en de 2 op de punt missen allebei de paal. Het lukt hen niet om de lijn om de paal te gooien. Zo te zien hadden ze dit nog niet zo vaak gedaan. Dat is toch echt een kunstje. De kapitein heeft weinig geduld en gooit de boot met geweld en met harde woorden in zijn vooruit. Iedereen in de haven hield de adem in. Het gaat goed. Ze gaan in de herkansing, achteruit de box in. Weer veel gestuntel op de punt, maar elke poging om de lijnen om de palen te gooien mislukt. Inmiddels staan er een aantal mensen op de steiger om hulp te bieden. Pikhaken worden aangedragen. Uiteindelijk liggen de achterlijnen vast en vaart de boot eerst vooruit naast de linker paal en vervolgens naast de rechter paal. De boot ligt vast, maar midden in de box een eind van de steiger. Maar de voorlijnen blijken te kort. Met een lijn aanknopen lukt het uiteindelijk en kan de bemanning aan het ankerbier. Er wordt nog een poosje heel hard nagepraat op die boot. Ik zou afstappen met zo’n kapitein. Dit soort situaties geven wel vermaak in een haven. Al moet je er niet aan denken dat je zelf degene bent die al die aandacht krijgt. Na het eten komen Ellen en Gerrit van zeiljacht Elger een glaasje drinken bij ons aan boord. We hebben hen in Kuressaare gezien, ontmoet in Tallinn en nu liggen ze ook in de haven van Klintholm. Zij zwerven al maanden op de Oostzee met hun zeiljacht. We hebben een heel gezellige avond met elkaar.

Dag St Petersburg. Hallo Helsinki!

Na de open bruggen tocht op de Neva zijn we om ongeveer 3.30 uur weer op de boot. Ondanks de feesten die nog volop aan de gang zijn, slapen we goed.

Zondag 11 augustus verlaten we om 10.15 uur de haven van St. Petersburg op weg naar Kronstadt, waar we in Fort Konstantin langs de douane moeten. Als we daar om 12.10 uur aankomen, gaan we aan dezelfde steiger liggen als op de heenweg. De douane heeft net lunchpauze, dus we moeten een uurtje wachten. Betty gaat in die tijd pannenkoeken bakken voor onderweg. Dan begint het hele circus weer opnieuw. De dame van de paspoortcontrole (dezelfde die op de heenreis werkte) komt een formulier brengen. De douane komt aan boord en kijkt in een aantal ruimtes of hij iets kon vinden waar we uitvoerrechten over moeten betalen. Vervolgens moet Gerard met alle bootpapieren naar kantoor komen om alles te laten controleren en de boot uit te klaren. Als hij terugkomt moeten Martine en Betty naar de paspoortcontrole met paspoorten en een crewlist. Ondertussen komt de grenspolitie de boot controleren op wapens en drugs etc. Ook dit was dezelfde dame die op de heenreis heeft gecontroleerd. Na al deze controles moet Gerard naar de paspoortcontrole. Hij krijgt de gestempelde crewlist terug en dan zijn we uitgeklaard en mogen we om 15.15 uur Rusland verlaten.

Inmiddels is het bewolkt en valt er wat regen. De tocht verloopt vrij rustig met windkracht 4 bft. We zijn heel tevreden over onze ervaring in St. Petersburg en praten daar nog een poosje over na. Gerard gaat rond 19.30 uur slapen het is nu rustig. Dan om 20.30 uur valt de motor uit😳. Zijn we dan nog niet van die problemen af? Het ging zo goed. Gerard slaapt nog amper en is gelijk klaar wakker. Hij gaat weer aan de slag. Hij controleert alle leidingen van de dieseltank en vervangt de filters weer ondanks dat ze er schoon uitzien. Om 23.30 uur werkt de motor weer. Er lijkt een probleempje te zijn met de dieseltank, na het doorblazen van de slang die naar de tank loopt start de motor weer. Er is inmiddels genoeg wind om op de zeilen verder te gaan. Gerard gaat weer een poging doen om wat slaap te pakken.

Rond 1.30 uur neemt de wind erg af en besluiten Martine en Betty dat de motor gestart moet worden. Dat gaat goed en Gerard wordt wakker. De motor lijkt weer in orde. Toch blijven we ons afvragen wat er nu toch weer aan de hand was. Betty gaat een paar uur slapen en daarna is het de beurt aan Martine. Martine had ‘s middags al een paar uur geslapen en gaat daarom als laatste onder zeil. We leven onderweg van de stapel pannenkoeken die we bij de douane hebben gebakken. Ze smaken prima en het is gemakkelijk te eten. We varen verder. Maandagochtend rond 9.00 uur zijn we eindelijk uit de Russische wateren. Regelmatig moet onze dieseltank bijgevuld worden. Als dat ‘s middags gedaan is, gebeurt het weer……..de motor stopt ermee. Met wat diesel door de leidingen pompen krijgt Gerard hem gelukkig weer snel aan de gang. We naderen inmiddels de wateren bij Helsinki en daar is het flink opletten omdat daar ondieptes zijn. Heel naar als je dan geen goed werkende motor tot je beschikking hebt. De wind is inmiddels aangetrokken tot een dikke 5 bft.

Gerard vult onderweg de dieseltank bij

We naderen Helsinki en worden opgeroepen door de douane, omdat we ons moeten melden bij de paspoortcontrole. Omdat we uit Rusland komen is dit de regel. We kunnen niet zo snel vinden waar de douane zit, dus vragen de weg via de marifoon. Dan komt er een rubberboot van de grenspolitie om ons de weg te wijzen. We moeten om een berg heen varen. Opletten, want er liggen grote rotsblokken aan de kant. De wind is inmiddels opgelopen naar 6 bft. We leggen netjes aan. Een douanebeambte wil de bootpapieren, paspoorten en crewlist meenemen. Gerard loopt met hem mee. Weer komen twee beambten aan boord om te controleren of we dingen bij ons hebben die we niet mogen hebben. We have nothing to declare. OK, ze gaan controleren. Eerst alles in Martine d’r hut, dan openen ze alle keukenkastjes, de man controleert Betty d’r agenda, alsof hij dat kan lezen. Het gebeurt allemaal heel ongeïnteresseerd en is snel klaar. Ondertussen komt Gerard terug en kunnen we op weg naar de haven.

Aan de steiger bij de Finse paspoort controle
De mensen van de douane-controle komen per helikopter om onze boot te controleren.

We moeten in de vaargeul blijven en dan slaat weer de motor af. Genua een klein stukje uitrollen. Gerard weer naar beneden. Toch wel balen, want hier zijn ondieptes en flinke wind en hoe komen we zonder motor in de haven? Het lukt Gerard om de motor snel aan de praat te krijgen, we rollen de genua weer in en we bereiken om 18.30 uur de haven van Helsinki. We besluiten dat we een monteur laten komen om de problemen op te lossen, want het is niet leuk op deze manier.

Dinsdagochtend 13 augustus gaat Gerard gelijk op zoek naar een monteur die ons dieselprobleem kan oplossen. Nou, dat is nog een uitdaging. Hij krijgt verschillende mensen aan de telefoon die ons niet kunnen helpen, maar die wel weer een telefoonnummer van iemand anders geven. Uiteindelijk moet Gerard het probleem mailen en dan zal de monteur kijken of hij kan helpen. Een dag later krijgen we bericht dat hij ons over 3 weken in september kan helpen. Dat is geen optie. We gaan op de fiets naar een speciaalzaak voor bootonderdelen en daar hebben ze gelukkig wel dieseltank in voorraad. We kopen een dieseltank. Bezorgen duurt een paar dagen dus, dan maar achter op de fiets meenemen.

De “schoongemaakte” noodtank uit Klaipèda heeft Gerard leeggepompt en er blijkt veel rommel onderin te liggen. Toen de tank geplaatst is en werd gevuld, lekte hij. De monteur heeft toen extra schroeven gezet waarvoor hij gaten heeft geboord en daarna heeft hij alles weer dichtgemaakt met zwarte kit. Al eerder vonden we zwarte stukjes uit de slangen en Gerard moppert dat het door die kit komt. De noodtank is nu verwijderd en de nieuwe (tijdelijke)tank geïnstalleerd. Wat een geluk dat Gerard handig (en lenig) is.

Ondertussen verkennen we Helsinki te voet. Er zijn prachtige gebouwen. We lopen langs het water waar de bekende ijsbrekerboten van Helsinki liggen. Wat een enorme schepen zijn dat. We belanden op de markt op het plein waar de ferry’s aankomen. Een heel leuke markt waar allerlei zaken gekocht kunnen worden. Leuke truien, mutsen en jasjes al dan niet handgemaakt. Bontmutsen en bontsjaals worden hier gewoon verkocht. Veel groente en fruitkramen. Een leuke markt met een gezellige sfeer.

De ijsbrekers

We bekijken o.a. de Domkerk. De witte Lutherse kerk is het bekendste gebouw van Helsinki en van heel Finland. Er zijn trappen voor de kerk waar veel toeristen te vinden zijn. Op het plein voor de trappen staan veel touringcars op het moment dat wij er zijn. Ook hier heel veel Aziatische toeristen. We wandelen verder richting het centraal station. Een bijzonder gebouw om te zien. We gaan naar binnen om uit te zoeken hoe laat de trein naar het vliegveld gaat. Morgen gaat Martine weer naar huis. We lunchen heerlijk op een terras in de zon. Vlak bij de haven staat de grootste Russisch Orthodoxe kerk van Scandinavië. De kerk is met rode stenen gebouwd. Er staat een grote gouden koepel op het dak en er staan 12 kleinere gouden koepels omheen. Symbool voor Christus en de 12 apostelen.

Hoogtepunt van de reis: St Petersburg!

Dinsdagochtend 6 augustus gaat de wekker om 4.00 uur. We moeten de douane bellen dat we om 5.00 uur willen vertrekken uit Tallinn en de EU zullen verlaten om naar Rusland te gaan. Wij begrijpen uit het antwoord dat ze met een patrouille boot zullen komen. Tijdens het wachten, ontbijten we en maken we de boot klaar voor vertrek. Er komt geen patrouille boot, maar even na 5.00 uur staan er 2 agenten van de border politie op de steiger naast onze boot. Ze klimmen aan boord en ze controleren alle paspoorten en alle bootpapieren. We krijgen een crewlist terug met een stempel dat we uitgeklaard zijn. Om 5.40 uur kunnen eindelijk de trossen los en gaan we beginnen aan onze laatste etappe naar St. Petersburg.

De politie was zeer vriendelijk en we mochten zelfs een foto maken.

Omdat het zo vroeg is, is het nog best fris op zee. Er hangen donkere wolken boven Tallinn. De kant waar wij heengaan ziet er beter uit. Daar is de lucht een stuk lichter. Gelukkig blijven we de buien, op een paar spatjes na, voor. In de middag is het zelfs zonnig. We varen een poos op de genua en de motor. Totdat de wind wegvalt en wij harder dan de wind varen. De genua kan opgerold worden.

Zodra we de grens over varen, hijst Gerard de Russische vlag voor op de boot. De lucht is stralend blauw en uit de wind is het heerlijk vertoeven in de kuip.

Na een warme maaltijd gaan we om beurten slapen. Begin van de nacht trekt de wind aan tot soms 5bft en draait naar voor. Bij tegenwind slaat de boot op het water en dan lig je niet fijn in de voorpunt. Het is behoorlijk koud geworden en we kleden ons zo warm mogelijk aan.

Gerard en Martine tijdens de nacht-shift

Twee uur voor aankomst bij de douanepost in Kronstadt melden we op kanaal 6 dat we eraan komen. Soms lees je verhalen dat je boot begeleid wordt door de Russische kustwacht, maar wij hebben niemand gezien.

Het voordeel van het doorvaren ’s nachts is dat je de zon onder en ook weer op ziet komen! Hier de zonsopkomst op woensdag 7 augustus.
Tijdens het aanleggen staat Gerard meestal aan het roer, terwijl Betty in de weer is met de lijnen. Martine is onder de indruk van het geoliede samenspel. Betty gooit de lijn soepel om de kikker op het land terwijl Gerard de boot stillegt.

9.10 uur, mooi op de afgesproken tijd arriveren we bij de douanepost. We leggen de boot vast aan een drijvend ponton. Onmiddellijk komt er een blonde dame formulieren brengen die we moeten invullen. Wij denken: dat gaat lekker snel!!

De kapitein, Gerard dus, moet op de boot blijven en de andere crewleden moeten met het ingevulde formulier, het paspoort en een crewlist naar de paspoortcontrole. Een dame en een heer van de douane gaan in het bijzijn van Gerard onze boot doorzoeken. Alle kasten en luiken moeten open en overal wordt een filmpje gemaakt. Als dit allemaal klaar is, moet Gerard met alle papieren naar de paspoortcontrole. Vervolgens moeten we wachten op een volgende medewerker die voor de customcontrole is. Die komt na enige tijd, maar hij klimt niet aan boord. Hij laat Gerard via Google translate op zijn telefoon weten dat hij weer mee moet naar kantoor met al zijn bootpapieren.

De aanlegsteiger bestaat uit drie drijvende vlonders, bevestigd aan een lange, hoge kade. Er ligt al een Duitse boot te wachten op de tweede steiger, de eerste steiger ligt erg dichtbij de kant en het is niet zeker of het daar diep genoeg is voor onze boot. Daarom leggen we aan de derde steiger aan. We moeten hier echter wel klauteren, want er is geen loopbrug zoals bij de andere twee steigers.
Niet alleen wij moeten klauteren, maar ook de mensen van de douane. Ons keuken-opstapje komt goed van pas!

Voor de derde keer wordt alles gecheckt en gescand. Dan mogen we om 11.15 uur verder varen naar de haven in St. Petersburg waar we om 14.30 uur aankomen. Het was een lange tocht, maar we zijn aangekomen in St. Petersburg!

We moeten zoeken naar onze plaats in de haven. Plaats nr. 28 is voor ons gereserveerd, maar we kunnen hem niet vinden. We varen wat rond op zoek naar nr. 28. En zien dan de havenmeester zwaaien die gebaart dat hij een plekje heeft. Hij helpt met aanleggen, maar weet niets van een gereserveerde ligplaats en we vragen ons af of we wel in de goede marina terecht gekomen zijn. Gerard appt met onze contactpersoon in Rusland en hij bevestigd dat hij deze plaats voor ons heeft gereserveerd. Hij zegt toe dat hij rond 18.00 uur naar ons toekomt.

Uiteindelijk is de plaats prima. De jachthavens in Rusland zien er nu eenmaal zo uit. Het nummer van de steiger staat er wel, maar is alleen zichtbaar vanaf de kant. Het toiletgebouw is in onze ogen een vieze bende. De stortbak van het toilet is stuk, de deksel ligt op de grond, maar het werkt nog. De douches geven een goede warme waterstraal, maar het gordijn en de wanden zien zwart van de schimmel😖.

Op de afgesproken tijd komt onze Nautical agent Arseny met zijn directeur ons verwelkomen. Ze leggen het programma voor de komende dagen uit. Voor vanavond is er een taxi geregeld die ons naar restaurant Vodka room no 1 in het centrum brengt voor een welkomstdiner. Als we weer terug naar de boot willen kunnen we Arseny appen en dan regelt hij weer een taxi terug naar de haven.

Ons welkomstdiner is in een populair restaurant waar iedere avond ook live-muziek is!

De taxi app van Uber is heel populair in Russia. We krijgen een telefoonkaart met onbeperkt data verkeer. Het eerste wat we doen is deze app installeren. Ongelofelijk wat werkt dat goed!

Donderdag 8 augustus staat onze gids Elena op de afgesproken tijd op ons te wachten. We lopen naar de slagboom waar een busje klaar staat met chauffeur Vladimir. De komende 2 dagen gaan we met deze 2 mensen op stap in St. Petersburg. Elena geeft ons veel informatie over haar prachtige stad. We bezoeken het zomerpaleis Catharine Palace. Veel pracht en praal. Overal goud en prachtige tuinen.

Betty en Gerard voor Catharine Palace

Als we het paleis verlaten zien we pas dat er enorme rijen toeristen staan te wachten om naar binnen te gaan. Elena had toegangskaarten geregeld via de achteringang. Daarom hadden wij geen last van een wachtrij. Dat maakt het voor ons nog leuker.

Betty en Gerard luisteren naar Elena die enorm veel weet te vertellen
Vanaf de galerij genoot Catharina de Grote van haar schitterende bloementuin
Het paleis wordt omringd door een enorme schitterende tuin
Het paleis heeft enorm veel schitterende kamers en indrukwekkende trappenhuizen. We zijn zeer onder de indruk.

Na de lunch gaan we naar het zomerpaleis van Peter de Grote. Ook in dit paleis kijken we onze ogen uit. Wat een rijkdom. Zoveel goud overal is niet normaal.

Om de vloeren te beschermen moeten we in de paleizen papieren sloffen om onze schoenen dragen. Alle toeristen poetsen zo tijdens het slenteren gelijk de vloer.
De stoof is betegeld met echte Russische Delfts blauwe tegels. Peter de Grote was gek op Nederland en gaf zijn tegelmakers opdracht om de bekende blauwe tegels na te maken op zn Russisch.
Het paleis rijst schitterend uit boven één van de vele fonteinen.

Ook hier prachtig aangelegde tuinen en ‘s werelds grootste fontein partijen. Fonteinen die zonder pomp water omhoog spuiten vanwege de hoog gelegen aanvoer (Watertoren effect). Ook hier beelden met veel goud. Een geweldig mooi paleis, maar Peter de Grote verbleef het liefst in een klein Dutch style huis direct aan het water.

Het favoriete verblijf van Peter de Grote: hij verbleef meestal niet in zijn enorme paleis, maar in het ‘tuinhuisje’ dat gebouwd was in ‘Dutch style’.
Wat een luxe manier om dit mooie gebied te verkennen: met een gids en eigen vervoer.

Vrijdag doen we een citytour met het busje en bezoeken we de Hermitage. Een heel indrukwekkend gebouw waar je je ogen uitkijkt. Alleen jammer dat het zo ontzettend druk is. St. Petersburg wordt overspoeld door groepen Chinezen.

Het Winterpaleis. Dit is het eerste van de vijf gebouwen van de Hermitage. De collectie is enorm!

Aan het einde van de dag nemen we afscheid van Elena en Vladimir na 2 gezellige dagen. We hebben heel veel informatie over St. Petersburg.

Het meest indrukwekkende feit is dat de Nazi’s in de tweede Wereldoorlog St. Petersburg nooit veroverd hebben, maar wel heel lang omsingeld. Niemand kon de stad in of uit. Het aantal inwoners is toen van 3 miljoen teruggebracht naar 600.000 mensen die dit hebben overleefd. Elke familie in St. Petersburg is door dit leed getroffen. Vandaar ook de vele oorlogsmonumenten.

Zaterdag nemen we een uber taxi naar het centrum en gaan nu zonder gids de stad verkennen. We kopen wat souvenirs, gaan we met de metro, wat op zich al een belevenis is, naar een vlooienmarkt. De metro in St Petersburg is één van de diepste van de wereld.

We houden onze spullen dicht bij ons, overal wordt constant gewaarschuwd voor zakkenrollers

Aan het einde van de dag komt Arseny wat drinken en de afgelopen dagen te evalueren. Wij hebben hem alleen positieve dingen te melden. We hebben een super leuk verblijf gehad. Hij brengt nog de tickets voor de rondvaart met open verlichte bruggen. Deze tour begint om 1.00 uur ‘s nachts, Voor die tijd gaan we nog een keer eten bij Vodka room no 1, het restaurant waar ons avontuur in St. Petersburg begon.

Om 01.00u begon de boottocht. De bruggen gingen één voor één voor de vele rondvaartboten open. Midden in de nacht kom je dus slecht thuis in St Petersburg, stad gebouwd op eilanden: veel bruggen staan een groot deel van de nacht open.

In de Marina is er nog volop feest, net als de andere avonden. Er zijn zo’n 1 tot 2 bruiloftsfeesten per dag in de Yachtclub, met een decor van de toch wel decadente haven met heel grote motorjachten die volop als achtergrond voor trouwfoto’s gebruikt worden. Er landen zelfs helicopters om vips af te zetten voor de regatta die er tijdens ons verblijf georganiseerd was. Betere Marina’s zijn er nog niet in St Petersburg.

De haven bij nacht met uitzicht op het stadion dat speciaal gebouwd is voor de Fifa World Cup 2018

Tallinn, laatste stop voor Rusland!

Als we maandagochtend vroeg opstaan is het bewolkt. De reis gaat naar Tallinn. Een tocht van ongeveer 11 uur. Als we een poosje onderweg zijn pakken zware wolken zich samen. We hopen dat de buien langs ons heen gaan, maar we hebben pech. Het gaat flink regenen en dat houdt aan tot we Tallinn bereiken tegen 18.00 uur. Arme Gerard, hij is doorweekt.

Zonder problemen varen we de haven in, tussen de ferry’s en vertrekkende cruiseschepen door. In de Old Town Marina van Tallinn hebben we een plaats gereserveerd en ja hoor, op plek 71 staat reserveeritud en een Nederlands vlaggetje. We leggen de boot extra goed vast, want hier blijft de Alfa Dim 2 weken liggen. Wij vliegen voor een weekje naar Nederland om de 93e verjaardag van Betty d’r moeder te vieren. We kijken ernaar uit iedereen weer even te zien en te spreken. En met onze kleindochter te knuffelen.
Voorlopig dus even geen reisverslag.

Er was voor ons een plekje gereserveerd in de haven.

Dat weekje Nederland was tropisch, temperaturen ruim boven de 30 graden. We vlogen met Baltic air van Tallinn via Riga naar Amsterdam. Prima toestellen met ruime stoelen en veel beenruimte. Als het zo uitkomt, gaan we een volgende keer vast weer met Baltic air.

Het stukje van Tallinn naar Riga vlogen we met een propeller vliegtuig van Bombardier.

Het was een leuke onderbreking om even in Nederland te zijn en iedereen te spreken. Inmiddels zijn we weer een paar dagen terug in Tallinn. Martine is ook aan boord gekomen en morgen gaat onze reis verder naar St. Petersburg.

Kuivastu en Haapsalu

Vrijdag 19 juli gaat om 6.00 uur de wekker. Het is al heerlijk zonnig weer. Wel erg vochtig, dus drogen we eerst de banken zodat we kunnen zitten. Als je eenmaal vaart droogt het hout snel. Even na 7.00 uur gaan we los en verlaten we de idyllische haven van Kuressaare. We varen weer door de smalle geul terug naar zee. Als je zo vroeg wegvaart zie en hoor je de natuur ontwaken. Dat zijn bijzondere momenten van de dag. Vandaag hebben we een prachtige zeildag. Aangekomen in Kuivastu weer hetzelfde ritueel: een hulpvaardige havenmeester die helpt aanleggen en vervolgens de Nederlandse vlag gaat hijsen. Dat maakt dat je je welkom voelt.

De stad Kuivastu stelt niet veel voor. De haven ligt naast de ferryhaven. Elk half uur komt er een ferry. Grote en kleine auto’s rijden dus constant in en uit de ferry. Er ligt een schip met de naam Jan van Gent en een Nederlandse vlag links in het want en een grote Estlandse vlag achterop. De kapitein kom eind van de dag even een praatje maken. Hij is een gepensioneerde Nederlander die in Estland woont. Hij is coach geweest van verschillende nationale basketbalteams waaronder Nederland en Estland. Hij weet veel te vertellen over Estland en biedt zijn hulp aan als we een probleem zouden tegenkomen. We hebben een gezellige avond.

Zaterdag 20 juli varen we met mooi weer van Kuivastu naar Haapsalu. Het is dat we hier zijn, maar anders hadden we van het bestaan van deze plaatsnamen niet geweten. Dit gedeelte van onze route heeft veel ondieptes, dus moeten we in de vaargeul blijven. Soms heel smalle geulen.

Mooi op tijd bereiken we Haapsalu en vinden een plek aan de steiger. Dit keer geen actieve havenmeester die de lijnen aanpakt, maar onze Finse buurvrouw staat klaar om te helpen en de Duitse buurman, die van oorsprong Engelsman is, kijkt toe of het allemaal goed gaat.

De havenmeester is deze keer een leuke jonge dame die lekker in het zonnetje zit en afwacht tot we ons komen melden. Ze heeft onze boot binnen zien komen en weet waar we liggen. Als we zijn ingeschreven gaat ook zij de Nederlandse vlag hijsen. De haven ligt best mooi. Als we in de kuip zitten, kijken we uit over het water en natuurgebied. Het is ongeveer 2 km lopen naar het stadje. Daar kun je een kasteel bezoeken, zoals in bijna elke plaats in de Baltische landen. We bezoeken het spoorwegmuseum. Het zijn zonovergoten dagen in Haapsalu echt genieten dus.

Spoorwegmuseum Haapsalu

Van Ventspils naar Kuressaare

Vroeg in de ochtend verlaten we de haven in Ventspils. Het is behoorlijk koud en erg vochtig buiten. Als we op koers liggen hijsen we de zeilen. Even lijkt het erop dat we een mooie zeildag zullen hebben. Maar na een paar uur is er te weinig wind en rollen we de genua op en later gaat ook het grootzeil naar binnen. Het is mooi zonnig weer geworden, maar op het open water is het behoorlijk fris.

We varen op de motor naar Kuressaare in Estland. We varen een heel ander gebied in. Het lijkt een beetje op het IJsselmeer. Geen hoge deining en geen grote zeeschepen/ferry’s. Hier varen meer zeilboten. Om bij de haven te komen varen we door een lange smalle geul. Naast de geul zitten vogels op stenen, zo ondiep is het daar. We varen met 4 schepen achter elkaar de haven in. De havenmeester staat op de steiger om het aanleggen van de boten in goede banen te leiden. Hij pakt lijnen aan en heet iedereen hartelijk welkom. Wij zijn de enige Nederlanders in de haven. Hij gaat voor ons de vlag hijsen.

De Nederlandse 3 kleur in top

We vinden het een verademing om eens in zo’n rustige haven te liggen. Vannacht een keer niet schommelen in bed en geen krijsende meeuwen, maar kleine vogels die fluiten. Tegen de avond wordt er een Duits zeiljacht met motorpech binnengesleept door een rubberboot van de reddingsbrigade. Waarschijnlijk hetzelfde probleem als waar wij mee te kampen hadden. We blijven donderdag liggen om de omgeving te bekijken.

Estlandse sage; de vrouw redt vissers
Estse huizen, Estland lijkt schoon en welvarend

Klaipèda, Liepāja, Ventspils, Riga en motorproblemen

Ondanks de gezelligheid en de muziek naast onze boot, zijn we, na een rondje over het feestterrein, vroeg onder zeil gegaan. We weten niet hoe lang het feest is doorgegaan, want we zijn in diepe slaap gevallen na ons nachtje doorhalen.

Als we om 9.00 uur wakker worden, ligt er een catamaran achter ons van Sails of the spirit. Op deze boot vaart een crew met gasten die blind zijn. Een Russisch project. Heel bijzonder. Hoe moet het zijn voor deze blinde mensen om op zo’n enorm wild schommelende boot te zijn. Ik word er af en toe ziek van en ik kan zien wat er gebeurt. De captain, een Nederlander die al 39 jaar in Zweden woont komt even bij ons aan boord om ons mooie routes door Zweden te wijzen op de waterkaart. Leuk voor onze terugreis, zo kun je op de mooiste plekjes komen.

‘s Middags maken we een lange wandeling om Klaipèda te bekijken. Tegelijkertijd gaan we op zoek naar ship shops, want we moeten onze dieseltank vervangen. Helaas vinden we geen winkel op de adressen die we op internet hebben gevonden. Bij de boot teruggekomen komt Johannes, de Zweedse Nederlander vertellen dat onze voorlijn met een enorme knal is gebroken tijdens onze afwezigheid. Hij heeft even voor nood een eigen lijn bij ons aangelegd. Hier zijn we heel blij mee en nodigen hem uit om vanavond een glaasje te komen drinken. Het wordt een gezellige avond en het is niet bij één glaasje gebleven😉.

De lijn is gebroken door de deining

Maandag belt de havenmeester naar een grote botenwinkel. De medewerker zegt dat hij een dieseltank op voorraad heeft. Wij met een taxi ernaartoe. Helaas, geen bruikbare tank. Terug in het havenkantoor gaat de behulpzame havenmeester verder bellen. En er komt iemand kijken. Deze man hoort aan wat we willen en zegt dat hij iets gaat bedenken en dat hij ons probleem gaat oplossen. Eigenlijk wil hij onze tank uit de boot slopen (en dat is echt breekwerk), om hem te laten reinigen, maar dat is voor ons geen optie. In de middag heeft hij een andere tank op de kop getikt die ‘s avonds gebracht wordt.

Dinsdag komen beide mannen alles opmeten en einde middag plaatsen ze de tank. Wij kunnen niks ondernemen, want we weten nooit wanneer ze weer komen, we wachten dus. Woensdagochtend wordt er weer wat voorbereid en als de regen voorbij is zal er diesel gebracht worden, wij wachten. Dat komt na de lunch. De tank wordt gevuld. Hij is lek 😫. Tank weer leegpompen en lek repareren. Dit moet een paar uur drogen en de mannen sleutelen ondertussen nog wat aan de filters en gaan weer weg, wij wachten af. Ons geduld wordt aardig op de proef gesteld. Maar uiteindelijk zit om 18.00 uur de diesel erin en kan de motor gestart worden. We varen na 4 nachten stuiteren tegen de kade de haven in, waar we een rustig plekje krijgen in een box. Wat heerlijk!

Nood dieseltank waar we het vanaf nu mee moeten doen

Klaipèda is de enige havenstad van Litouwen. Er komen veel grote schepen binnen. Ferry’s en elke dag wel een cruiseschip. Omdat wij buiten de haven lagen, zagen we deze schepen ⛴🛳🚢komen en gaan. En we voelden de deining die deze schepen veroorzaken. Het oude centrum heeft wat ons betreft geen gezellige uitstraling. Wij waren er in elk geval niet enthousiast over. Bovendien regende het erg hard en was het vrij koud tijdens ons verblijf. Als je dan de passagiers van zo’n groot cruiseschip onder paraplu’s en in plastic verpakt naar het centrum van Klaipèda ziet lopen, vraag je je af of dit een hoogtepunt tijdens de cruise is.

Donderdag 11 juli vertrekken we uit Klaipèda met als doel Liepāja in Latvia(Letland). Net buitengaats stopt de motor weer. Gerard denk dat kan nooit veel zijn, misschien een laatste restje vuil in de motor. Binnen 10 minuten heeft hij 2 nieuwe filters geplaatst.

Gelukkig lijkt de motor nu goed. Met de zeilen op en de motor voor de zekerheid zachtjes laten meelopen hebben we goed de gang erin. Voor het eerst sinds dagen mooi weer. We zijn helemaal happy. We hijsen de gastenvlag van Letland 🇱🇻 in het want. Al eerder dan we verwachtten komen we aan in de geul naar de haven. De wind is gaan liggen en ik dacht nog: net als gisteren, toen we zonder motor verder moesten.

En toen maakte de motor weer een raar geluid, het toerental schoot weer op en neer. Gerard duikt naar beneden en probeert te ontluchten. Daardoor pruttelen we even door, maar uiteindelijk stopt de motor. Nee hè? Niet wéér😧!! We rollen de genua maar weer uit om op de wind naar binnen te gaan.

In de pilot kun je gelukkig zien hoe iedere haven eruitziet en waar je kunt aanleggen. In Liepāja is een lange steiger voor een hotel. Als er nu maar genoeg plaats is.

We maken de genua steeds iets kleiner om vaart te minderen. Als we uiteindelijk de steiger in zicht hebben, zien we dat er voldoende ruimte is. Alle fenders hangen aan de kant waar we aan gaan leggen. De havenmeester staat klaar om een lijn aan te pakken en de genua is bijna binnengehaald. We komen heel langzaam aan de kant en leggen zonder problemen aan. Wat een geluk en wat balen we dat de problemen nog niet voorbij zijn. De dichtst bijzijnde monteur moet uit Klaipèda komen😳. Daar komen we net vandaan.

Voordat we dat gaan doen, wil Gerard eerst zelf aan de slag.

Gerard heeft alle slangen en onderdelen losgemaakt.

Het euvel is gevonden!!! Met het demonteren van de diesel noodkraan blijkt dat deze nog zwaar vervuild is. Er komt zelfs een stukje plastic uit. Voor alle zekerheid ook nog de nieuwe dieseltank leeg gepompt om te zien of daar nog troep in zit, maar die diesel konden we weer terug doen in de tank. Om 23:30 draait de motor weer en kunnen we de boel opruimen, diesel stinkt toch wel heel sterk.

Vrijdagochtend 13 juli durven we weer de zee op voor een langere tocht. Naar Ventspils deze keer. De grootste olie haven van Letland. Als de motor hier uitvalt, hebben we vanwege de vele grote zeeschepen, wel een probleem. Binnen zeilen zal niet zo gemakkelijk toegestaan worden. De motor blijkt nu gelukkig goed gerepareerd te zijn. Motor loopt weer als een zonnetje. Zonder problemen meren we af met de achterkant aan een hekboei.

De rode hekboei waar we aan vast liggen

In Ventspils blijven we een paar dagen liggen. Mooie gelegenheid om met de bus een nachtje naar Riga te gaan.

Zondag en maandag zijn we met de bus naar Riga geweest. Riga is een heel mooie stad waar veel te bekijken is, ook een aanrader dus. Heerlijk zonnig weer maakte ons uitstapje extra bijzonder.

De zwarte kat van Riga die naar de machtige gildenhuizen schijt
Het zwarte huis was van de vrijgezelle gildenmeesters
Het Vrijheidsbeeld van Riga
Grote markthallen
Hier wordt veel voedsel gefermenteerd. Deze afdeling van de markthal rook erg zuur
3 gebroeders, oudste stenen huizen van Riga gebouwd in Nederlandse stijl
Overal kun je Letse sokken/kousen en wanten kopen

Morgenochtend vroeg vertrekken we naar Estland via de Golf van Riga. Voor degenen die ons volgen via Vesselfinder.com: we verwachten pas maandag weer AIS dekking te hebben.

Op naar Klaipèda in Litouwen!

Donderdag moet de haven leeg zijn omdat er veel schepen verwacht worden voor de Regatta en de Gdansk Sail. Als afscheid van Gdansk gaan we heerlijk uit eten en varen daarna weg uit de inmiddels vrij lege haven. We varen langs een aantal tall ships, waaronder 2 Nederlandse schepen die naar Gdansk gekomen zijn voor het evenement. Omdat we diesel nodig hebben, gaan we bij het tankstation liggen om te overnachten. Vrijdagochtend 6 juli zijn we de eerste klant. Als de tank gevuld is, gaan we aan de kade liggen buiten de drukte van binnenkomende schepen. We moeten om de territoriale wateren van de Russische Federatie varen en we moeten door een oefen schietgebied, die pas na 19.00 uur wordt vrijgegeven. Te vroeg vertrekken is dus geen optie. Om 14.00 uur zetten we alles binnen vast. Handdoeken in de kastjes met glaswerk en serviesgoed. We trekken onze warme pakken en laarzen aan, want het zal flink waaien vanavond en vannacht volgens de voorspellingen op passage weather.

Nou er staat een flinke wind. We worden flink door elkaar geschut. De kopjes, glazen en pannen rammelen in de kastjes. Maar goed dat ze op slot zitten. Af en toe wordt de boot opgetilt door enorme golven. Soms slaat een golf de kuip binnen. Beneden kun je niet lopen zonder je vast te houden. Je wordt alle kanten opgegooid. Kortom een onrustige nacht. Maar we hebben wel de gang erin. Met 7 à 8 knopen schieten we lekker op. Gerard denkt dat we rond 8.00 uur in Klaipèda in Litouwen kunnen zijn. Dat zal fijn zijn, want het is behoorlijk koud. Maar om 5.30 uur maakt de motor een raar geluid, het toerental gaat van hoog naar laag. De dieselfilters denkt Gerard. We hebben reserve filters bij ons, dus dat is op te lossen. Op de gereefde Genua varen we met 4,5 knopen door en Gerard gaat de 2 filters verwisselen in een nog steeds slingerende boot. Als dit gelukt is start de motor weer, maar we zetten hem uit om in elk geval de haven in te kunnen varen. Iets later als gedacht komen aan bij de haveningang. We halen het zeil binnen en starten de motor. Hij doet het….. hij pruttelt en slaat af. Nieuwe filters zijn ook verstopt.

Omdat we vorig jaar weinig gevaren hebben is het vuil wat in de tank zit naar beneden gezakt en bleef daar met redelijk rustig weer liggen. Deze tocht is de boot opzij en alle kanten op geslingerd en daardoor is het vuil (bacteriën veroorzaakt door biodiesel) door de diesel gemengd. We vragen toestemming aan Port control of we de haven binnen mogen varen op een klein zeil (een puntje Genua) en melden dat de motor is uitgevallen. We mogen naar binnen.

Vuile diesel

Heel langzaam varen we binnen met de wind, die gelukkig is afgenomen in de rug. We varen 2 knopen en moeten zien aan te leggen door de lijnen om de bolders van de lange wachtkade voor de brug van de Marina te leggen. De vaart uit de boot krijgen is erg moeilijk en spannend. Boot weegt 13000 kg. Maar gelukkig ligt de achterlijn direct goed en Gerard kan hem afremmen en vastleggen. Ook de middelste lijn ligt in 1 keer vast. Pffff we liggen stil en zonder schade💪💪. Een stukje teamwork na een nacht zonder slaap.

We zijn in Klaipèda. Het is zaterdag, hier een nationale feestdag en morgen is het zondag. Maandag gaan we naar een oplossing zoeken.

Genieten van Gdansk

Wat een leuke, mooie stad is Gdansk. Wij zijn er fan van geworden. Lange straten met heel veel prachtige geveltjes, die er goed verzorgd en schoon uitzien. Er zijn veel oude vervallen gebouwen die gerenoveerd worden in de oude stijl. Je komt hier ogen tekort. Veel straatmuzikanten, soms groepjes, die vooral klassieke muziek spelen zorgen voor een gezellige sfeer. Overal zijn terrassen. Als je door de straten loopt te genieten van de mooie gevels en dan ook nog het carillon hoort spelen, voel je je thuis als in Amsterdam.